„Einhver sem segist vera nágranni minn skammast þar yfir því að ég hafi ekki flaggað íslenska fánanum á 17. júní - og birtir mynd af þeim ítalska sem var vissulega við hún í Barmahlíð þann dag,” segir Ólafur á Facebook-síðu sinni og veit vart hvort hann eigi að hlæja eða gráta.
Í færslunni, sem Þorgils Torfi Jónsson nokkur birtir, segir: „Ekki hafði nágranni minn prófessorinn emerítus Ólafur Harðarson þann sóma í sér að flagga íslenska fánanum á þjóðhátíðardeginum okkar í dag, 17. júní,“ og birtir mynd af fánastöng Ólafs en þar má sjá ítalska fánann við hún.
Fánageggjarinn Ólafur Þ. Harðarson
„Ástæðan er einföld: við hjón fórum til Ítalíu 10. júní og dveljum þar í hálfan mánuð. Áður en ég fór dró ég ítalska fánann að húni - hann átti að vaka yfir garðinum meðan við hjón værum á Ítalíu,“ segir Ólafur.
Prófessorinn upplýsir að hann flaggi oft og eigi á annað hundrað fána. Hann flaggi iðulega íslenska fánanum við ýmis hátíðleg tækifæri og þegar tilefni er til. Hann segist eiga vel á annað hundrað fána: „Hvítbláinn, fálkafáninn og þorskafáni Jörundar prýða fánastöng mína líka reglulega. Þessir gömlu íslensku fánar eru fallegir. Ég flagga líka fánum alþjóðasamtaka sem Íslendingar hafa kosið að tengjast, þar á meðal fánum NATO, Sameinuðu þjóðanna og Evrópufánanum (fána Evrópuráðsins/ESB/EES).“
Ólafur rekur þetta í löngu máli, hann flaggi gjarnan fánum annarra þjóða, einkum þegar þjóðhátíðardag þeirra ber upp á. „Sömuleiðis regnbogafána, veiðifána, Pegasus-fána og hátíðarfánanum frá þjóðhátíðinni 1974 — svo dæmi séu nefnd.“
Fyrsta skipti skammaður á litríkum fánaferli
Þetta vita nágrannar Ólafs og hrósa honum iðulega fyrir þessa flaggasérvisku. Og börn í hverfinu keppast við að þekkja fánana. Eitt sinn kom hópur leikskólabarna í garðinn til Ólafs og þökkuðu sérstaklega fyrir það að hann flaggaði sjóræningjafána á sjóræningjadegi leikskólans – þau sungu fyrir Ólaf í glampandi sólskini og færðu honum fána leikskólans að gjöf.
„Nú hef ég verið skammaður í fyrsta skipti á mínum litríka fánaferli. Kannski er verið að dylgja með því að ég sé ekki nægilega þjóðrækinn. Þau sem þekkja mig flissa auðvitað að þeirri firru – ekki síst dætur mínar sem löngum hafa þurft að sitja undir löngum frásögnum um þjóðlegan fróðleik, íslenska sögu og menningu í aldanna rás – og hlustað á föður sinn þylja upphátt íslensk ljóð, m.a. eftir Hallgrím Pétursson, Jónas Hallgrímsson, Guðmund Inga frá Kirkjubóli og Stein Steinarr.“
Ólafur hlær að þessu en ekki dylst neinum að undir niðri lúrir uggur; að fánaumræðan sé orðin full heiftar.
