Vindorkumannvirki krefjast umfangsmikillar vegagerðar í ósnortnu heiðalandi, segir formaður Landverndar. Í meðmælagöngum Landverndar með heiðalandi er gengið á staði þar sem hugmyndir hafa komið fram um að reisa vindaflsvirkjanir.
„Hér er Fjarðarorka með fimm svæði þar sem til stendur að byggja vindmyllur á og svo Zephyr við Klaustursel. Þetta er allt saman sjáanlegt héðan,“ sagði Þorgerður María Þorbjarnardóttir um Múla í Fljótsdal.
Þangað gekk hópur á vegum Landverndar í vikunni í einni af meðmælagöngum félagsins. Þær bera heitið Heiðar í háska og Þorgerður segir tilganginn að mæla með ósnortnu heiðalandi.
„Við viljum bara sýna fólki hvað það er ótrúlega margt sem er verið að skoða og við viljum að fólk átti sig á því hvaða áhrif þetta getur haft í þeirra nærumhverfi,“ bætir Þorgerður við.
Hún bendir á að í heiðalandi sé mikið votlendi. Stærsti umhverfisþátturinn í byggingu vindorkumannvirkja sé vegagerð sem brjóti mikið land. „Ætlum við virkilega að fara að byggja vindorkuver ofan í þessi heiðalönd sem eru votlendi og ræsa þau fram með vegalagningu og öðru?“
Þá fylgi slíkum mannvirkjum hljóð- og sjónmengun auk þess sem farleiðir fugla séu í hættu. Landvernd vekur athygli á því að um 40 áform um vindorkuvirkjanir séu komin mislangt í skipulagsferli.
„Það er nú oft talað um það að það sé alveg óþarfi að hlaupa upp til handa og fóta því þetta verði ekki allt að veruleika en meðan hlutirnir eru á teikniborðunum og eru í skipulagsferli þá getum við gert ráð fyrir að þeir geti orðið að veruleika,“ segir Þorgerður að lokum.
