„Hann er tekinn upp úr klukkan fjögur í nótt og þetta eru fimmtán kílómetrar sem hann syndir. Það var einn úr teyminu sem fór ofan í í fimm mínútur og hann skalf eins og hrísla þegar hann kom upp úr. Þetta var bara brjálæðislega kalt,“ segir Vigdís Diljá Óskarsdóttir, en hún var ein þeirra sem var í fylgdar- og stuðningsliði sundkappans Sigurgeirs Svanbergssonar í nótt.
Sigurgeir ætlaði sér, fyrstur manna, að synda 50 kílómetra niður Lagarfljótið til styrktar Píeta-samtökunum og var áætlað að sundið tæki um sólarhring. Neyddist hann þó til að hætta sundinu í nótt eftir sjö klukkustundir vegna kulda.
Var hann fluttur inn á Heilbrigðisstofnun Austurlands á Egilsstöðum til aðhlynningar sökum ofkælingar.
Miklu kaldara en reiknað var með
Hún segir fljótið hafa verið miklu kaldara en þau höfðu reiknað með við undirbúninginn, eða 2,5 gráður.
„Þá var alltaf talað um að Lagarfljótið væri um átta gráður út frá fyrri mælingum og rannsóknum eða einhverjum athugunum sem þau höfðu farið í þarna, en um tvöleytið er hann farinn að tala um hvað honum sé kalt og svo eftir því sem tíminn líður fer hann að tala meira og meira um það og sundtökin orðin mjög lítil og ekki til þess að fleyta manni langt áfram.“
Svekktur að kuldinn hafi sigrað
Sigurgeir var að sögn Vigdísar svekktur að kuldinn hefði sigrað. Hún segir hann þó strax farinn að hugsa hvað gæti verið næsta verkefni.
„Svo var hann farinn að lofa konunni sinni að taka allavega pásu núna frá löngum sundum.“
Sá ekki Lagarfljótsorminn
Fór hann sem sagt ekki upp úr því hann mætti Lagarfljótsorminum?
„Nei, en samt góð pæling,“ segir Vigdís og hlær.
„Því miður sáum við hann ekki, eða Sigurgeir hefur ekki nefnt við mig að hann hafi komið auga á hann enda er skyggnið þarna ofboðslega slæmt og dýpið mikið þannig að það getur vel verið að hann hafi verið þarna fyrir neðan okkur þó að við höfum ekki tekið eftir honum.“
Vigdís var, eins og fyrr segir, hluti af stuðningsteymi Sigurgeirs. Hún var því á bátnum sem fylgdi honum við sundið.
„Það var upplifun. Það gekk alveg skelfilega framan af. Báturinn sem við vorum á, það gekk hvorki vélin í honum almennilega og hann lak og við ætluðum að nýta bátinn til að stilla Sigurgeir af í stefnu. Reyna að halda okkur beinum svo hann myndi synda beint en það var alveg ómögulegt. Við bara snérumst í hringi.“
Hafi Sigurgeir í kjölfarið synt „sikk, sakk“ í byrjun. Enduðu þau á að fá nýjan bát frá björgunarsveitinni á Borgarfirði Eystra.
„Það munaði öllu.“
