Landspítali braut ekki gegn lögum kynjajafnrétti með því að greiða forstöðulæknum hærri laun en forstöðuhjúkrunarfræðingum. Þetta er niðurstaða kærunefndar jafnréttismála.
Félag hjúkrunarfræðinga kærði Landspítala fyrir hönd fimm forstöðuhjúkrunarfræðinga spítalans fyrir að synja þeim um um að greiða þeim sambærileg laun og karlkyns forstöðulæknum.
Meðal þess sem félagið vísaði til var að störf forstöðuhjúkrunarfræðinga væru sambærileg og jafnverðmæt störfum forstöðulækna og á sama stað í skipuriti Landspítala. Í kærunni sagði að eini sjáanlegi munurinn á störfunum væri að forstöðuhjúkrunarfræðingar bæru meiri ábyrgð og rekstrarumfang sem undir þá heyrði væri meira.
Í úrskurði kærunefndar jafnréttismála segir að fyrir liggi að mikill munur sé á menntun lækna og hjúkrunarfræðinga og vísar í sjónarmið Landspítala um að áætla megi að lágmarksmunur á námstíma sérfræðilæknis og hjúkrunarfræðings sé 10 ár.
„Að mati nefndarinnar verður ekki fram hjá því litið að slíkur munur á sérhæfingu og námslengd getur falið í sér málefnaleg rök fyrir mismunandi grunnlaunum,“ segir í úrskurðinum.
Þá segir að þó að stjórnunarlegir þættir starfsanna séu sambærilegir feli störfin í sér mismunandi faglega ábyrgð. Þá verði ekki litið fram hjá því að Landspítali hafi sýnt fram á að innan hóps forstöðulækna njóti konur sömu kjara og karlar.
„Þetta styður þá niðurstöðu að launasetningin sé byggð á málefnalegum þáttum sem tengjast starfinu sjálfu og þeim kröfum sem eru gerðar til þess, en ekki kyni þeirra sem störfunum gegna.“
Það var því niðurstaða nefndarinnar að Landspítali hafi fært málefnaleg rök fyrir launamun forstöðuhjúkrunarfræðinga og forstöðulækna og þær skýringar rúmist innan þess svigrúms sem atvinnurekandi hafi til að meta verðmæti starfa.
