Persónuvernd hefur komist að þeirri niðurstöðu að hluti uppflettinga læknis í sjúkraskrá manns sem var, þegar uppflettingarnar áttu sér stað, tengdasonur hans hafi verið án skýrrar ástæðu og leyfis og því ekki í samræmi við persónuverndarlög.
Þegar læknirinn fletti upp í sjúkraskránni var maðurinn í sambandi með barnsmóður sinni sem er dóttir læknisins en sambandinu mun nú vera lokið.
Samkvæmt kvörtuninni hafði læknirinn sem starfaði þá á Landspítalanum og rak læknastofu flett upp í sjúkraskránni án heimildar í alls 9 skipti á árunum 2017-2021.
Maðurinn taldi uppflettingarnar vera ólöglegar þar sem fyrrum tengdafaðir hans hafi aldrei verið læknir hans eða sinnt honum sem sjúklingi.
Persónuvernd óskaði eftir svörum frá Landspítalanum vegna starfa læknisins þar. Samkvæmt svarinu áttu fyrstu tvær uppflettingarnar sér ekki stað á spítalanum og því gæti hann ekki svarað fyrir þær.
Niðurstaða eftirlitsnefndar um rafræna sjúkraskrá, á spítalanum, leiddi í ljós að þrjár uppflettingar á árunum 2019-2021 voru þess eðlis að læknirinn hafi verið að aðstoða tengdason sinnvið lyfjaávísun. Þar af leiðandi hafi uppflettingarnar verið lögmætar og í samræmi við lög um persónuvernd. Við þetta hafi skapast meðferðarsamband milli læknisins og mannsins og sá fyrrnefndi því haft fullt leyfi til að fletta upp í sjúkraskránni.
Spítalinn segir hins vegar að ekki hafi tekist að rekja tilgang annarra uppflettinga. Læknirinn hafi sjálfur sjálfur talið þær hljóta að hafa tengst einhverju viðviki í þágu mannsins. Eftirlitsnefndin hafi þó talið ekki hægt að staðfesta að þær hefðu verið lögmætar eða farið fram samkvæmt beiðni mannsins og því yrði ekki komist lengra með þá athugun hjá nefndinni.
Viðvik
Í skýringum læknisins kom fram að á þessu tímabili, 2017-2021, hafi hann starfað á Landspítalanum og haft aðgang að sjúkraskrárkerfinu Sögu í gegnum tölvur spítalans en einnig í gegnum eigin tölvu með fjaraðgangi á kerfinu, enda hefði hann oft verið á bakvöktum. Sagðist læknirinn hafa liðsinnt nánum ættingjum og fjölskyldum þeirra í stórum sem smáum heilsuvanda og eftir atvikum aðstoðað við að koma heilsuvanda þeirra í réttan farveg. Í því fælist ráðgjöf um hvort viðkomandi skyldi leita með ákveðin heilsuvandamál til heilsugæslu, bráðamóttöku eða sérfræðinga, aðstoð með tilvísun til lækna, sjúkraþjálfara eða annarra heilbrigðisstarfsmanna og/eða minniháttar meðferðarinngrip hans sjálfs, s.s. ávísun sýklalyfja eða verkjalyfja.
Sagði læknirinn að á þeim tíma sem maðurinn var tengdasonur hans hafi honum boðist sambærilegur aðgangur að læknisfræðilegri ráðgjöf og aðstoð frá sér, sem hann hafi nokkuð oft nýtt sér.
Læknirinn sagðist hins vegar ekki getað munað ástæðurnar fyrir sérhverri skoðun á sjúkraskýrslum mannsins, þar sem bæði langt væri um liðið en auk þess hafi samtöl hans við þáverandi tengdason sinn um læknisfræðileg vandamál verið mörg á umræddu tímabili og yfirleitt minniháttar. Allar uppflettingar sem hann hafi framkvæmt í sjúkraskránni hafi þó verið gerðar í kjölfar beiðni mannsins um læknisfræðilega aðstoð á því tímabili sem um ræði. Því til stuðnings vísaði læknirinn til fylgigagna með svarinu, sem sýndu skjáskot af ýmsum samskiptum hans við manninn og dóttur sína í gegnum smáskilaboðaforrit, og sagði staðfesta að þáverandi tengdasonur hans hafi óskað eftir læknisfræðilegri ráðgjöf og/eða lyfjaávísunum frá honum á mismunandi tímabilum.
Ástæða
Í niðurstöðu Persónuverndar segir að þegar komi að þeim þremur uppflettingum sem eftirlitsnefnd um rafræna sjúkraskrá, hjá Landspítalanum, telji lögmætar þá hafi stofnunin ekki forsendur til að endurskoða mat eftirlitsnefndarinnar á því hvenær meðferðarsamband hafi skapast og hvenær aðgangur að sjúkraskrárupplýsingum sé nauðsynlegur í þágu meðferðar. Ekki liggi annað fyrir en að þessar uppflettingar hafi verið nauðsynlegar til að veita manninum heilbrigðisþjónustu og hafi því verið heimilar samkvæmt lögum um persónuvernd.
Hvað varðar hinar sex uppflettingarnar sem kvartað var undan segir Persónuvernd að það hafi verið niðurstaða eftirlitsnefndar um rafræna sjúkraskrá að uppflettingarnar hefðu ýmist ekki átt sér stað á Landspítalanum eða að ekki hefði tekist að rekja hvaða erindi læknirinn átti í sjúkraskrá mannsins í umrædd skipti. Verði læknirinn því talinn bera ábyrgð á þeirri vinnslu persónuupplýsinga sem falist hafi í umræddum uppflettingum.
Persónuvernd telur að á því tímabili sem um ræði sé óumdeilt að maðurinn hafi í einhverjum tilvikum veitt þáverandi tengdasyni sínum læknisfræðilega ráðgjöf og þjónustu. Gögn málsins sýni hins vegar ekki með óyggjandi hætti að læknirinn hafi komið að meðferð mannsins á þeim tíma sem umræddar sex uppflettingar fóru fram eða að honum hafi verið nauðsynlegur aðgangur að sjúkraskrárupplýsingunum í umrædd skipti. Jafnframt liggi ekki fyrir að maðurinn hafi veitt skýrt og afdráttarlaust samþykki sitt fyrir slíkri vinnslu persónuupplýsinga af hálfu læknisins á þeim tíma sem uppflettingarnar fóru fram.
Þar af leiðandi hafi ekki verið sýnt fram á að umræddar sex uppflettingar hafi verið í samræmi við persónuverndarlög.
Niðurstaða Persónuverndar er því að sú að sex af níu uppflettingum læknisins í sjúkraskrá þáverandi tengdasonar hans hafi ekki samræmst lögum um persónuvernd. Í ljósi meðalhófs og þess að læknirinn hafði veitt manninum læknisfræðilega ráðgjöf í einhverjum tilvikum þótti ekki tilefni til að áminna lækninn eða leggja á hann stjórnvaldssekt.
