Íslendingar þurfa að forðast „breska kvillann“
Þegar Írland og Bretland gengu saman í Evrópubandalagið árið 1973 var Írland fátækt fyrrverandi nýlenduríki, efnahagslega háð hinni gömlu herraþjóð sinni. Hálfri öld síðar er Írland orðið auðug miðstöð bandarískra tæknifyrirtækja á borð við Microsoft og Google. Bretland hefur hins vegar yfirgefið sambandið. Hvaða hlutverk lék ESB í uppgangi Írlands og hvers vegna fetuðu nágrannaríkin hvort sinn veg?
Daginn sem Brexit-þjóðaratkvæðagreiðslan var haldin í Bretlandi fóru fram kappreiðar á skeiðvellinum í Windsor. Þegar veðhlaupahestur nefndur Brexit lét í minni pokann fyrir keppinautum sínum vonuðu andstæðingar útgöngu Breta úr Evrópusambandinu að úrslitin væru fyrirboði. Fáir óskuðu þess heitar en Írar.
Á árunum eftir síðari heimsstyrjöld var Írland bláfátækt landbúnaðarríki, einangrað á jaðri Evrópu. Þótt landið hefði verið hlutlaust í síðari heimsstyrjöld stóð það efnahagslega verr að vígi en mörg hinna stríðshrjáðu ríkja álfunnar.
Svo hörð voru lífsskilyrðin að á sjötta áratugnum einum fluttust 600.000 Írar úr landi, flestir til Bretlands.
Þar hlutu þeir gjarnan óblíðar móttökur. Heimildir herma að langt fram eftir tuttugustu öld hafi víða mátt finna í gluggum kráa og gistiheimila í Bretlandi skilti með skilaboðunum: „Enga Íra, svertingja eða hunda.“
Verndarstefnan vann gegn þeim
Gary Murphy, prófessor í stjórnmálafræði við Dublin City-háskóla, telur þá eymd sem ríkti á Írlandi hafa að miklu leyti verið afleiðingu …
