Borgarráð samþykkti á fundi sínum á fimmtudaginn að segja upp samningi við Samtök hjólabúa um afnot af um það bil 3.900 fermetra landi í Gufunesi, en aðeins eru tveir mánuðir síðan samningurinn var undirritaður. Einar Þorsteinsson, formaður borgarráðs, sagði í samtali við mbl.is í gær að þeim sem kjósa að búa í hjólhýsi standi til boða að gera samninga við tjaldsvæði, en nóg sé af slíkum á suðvesturhorni landsins. Telur Einar að samningurinn hafi verið keyrður í gegn án alls samráðs við íbúa og hagaðila í Gufunesi og eins hafi honum ekki fylgt fjárheimildir þó að fyrir liggi að kostnaður borgarinnar geti numið allt að 100 milljónum. Afstaða Einars kemur ekki á óvart enda lýsti hann því yfir árið 2024, þegar hann gegndi embætti borgarstjóra, að hann væri ekki hlynntur þeirri þróun að borgin væri að búa til hjólhýsagarð sem sérstakt húsnæðisúrræði. Það eigi ekki að vera hlutverk borgarinnar að niðurgreiða úrræði fyrir fólk sem kýs að búa í hjólhýsi frekar en að nýta sér félagsleg úrræði sem borgin hefur til boða.
Uppsögn samningsins kom þó hjólabúum að óvörum, enda skammt síðan samningurinn var gerður. Gjaldkeri Samtaka hjólabúa, Geirdís Hanna Kristjánsdóttir, segist hafa grátið í heilan dag af vonbrigðum yfir framkomu borgarstjórnar í garð hjólabúa og segist aldrei hafa skammast sín jafn mikið fyrir að vera Reykvíkingur. Geirdís skrifar í grein sinni hjá Vísi í dag:
„Ég er svo reið og mér er svo misboðið að ég veit varla hvar ég á að byrja, svo ég byrja bara.“
Geirdís furðar sig á því að þessi ákvörðun hafi verið tekin án þess að nokkur úr nýjum meirihluta hafi rætt við hjólabúa. Hjólabúar hafi aldrei krafist þess að borgin stæði undir öllum kostnaði við að standsetja svæðið, heldur aðeins farið fram á að borgin léti leggja vatn og rafmagn að lóðarmörkum eins og jafnan er gert þegar byggð er skipulögð. Hún furðar sig eins á því að uppsögnin hafi verið bundin trúnaði fram að afgreiðslu málsins á fundi borgarráðs og vísar Geirdís þar líklega til erindis sem Hildur Björnsdóttir borgarstjóri sendi til borgarráðs þann 8. júní en þar var lagt til að borgarráð samþykkti að segja upp samningnum og tekið fram að trúnaður ætti að gilda um málið þar til uppsögnin hefði verið birt viðkomandi aðilum.
Nú sé hjólabúum gert að vera áfram á „drullusvaðinu á Sævarhöfða“ en þar hafi hjólabúar dvalið í þrjú ár við óboðlegar aðstæður. Geirdís lýsir stöðunni á Sævarhöfða svo:
„Þar sem hvaða óþjóðalýður sem er getur, akandi sem gangandi, valsað fram og til baka með tilheyrandi ófriði á öllum tímum sólarhrings. Á seinasta mánuði hef ég í tvígang þurft að hringja á lögreglu vegna grunsamlegra mannaferða á svæðinu. Ekki bætir úr skák að nýverið var mönnum veittur aðgangur inn í húsið þar sem þvottavélin okkar og þurrkari meðal annars eru staðsett, og hefur umgengnin farið snarversnandi síðan. Þeir hafa stíflað annað salernið og brotið af því setuna, brotið upp hurð, skilið eftir fullt af rusli fyrir utan húsið þar sem allir sjá sem eiga leið framhjá og eru miðað við lyktina að reykja ólögleg vímuefni þarna inni. Þetta sést glögglega á myndunum sem fylgja og voru teknar af fólki sem býr á svæðinu. Og við fáum stimpilinn óreglufólk og sóðar fyrir framgang okkur alls óviðkomandi.“
Uppsögnin hafi valdið Geirdísi miklum vonbrigðum, reiði og sorg. Ekki bara vegna hennar sjálfrar heldur vegna allra nágranna hennar sem henni þykir vænt um. Telur hún afgreiðslu meirihlutans vera mikið ranglæti.
„Svo já ég er reið vegna þessarar framkomu gagnvart okkur og grét heilan dag úr vonbrigðum og reiði. Ég er reiðust fyrir hönd alls þess sómafólks sem ég kalla nágranna mína og hef lært að þykja vænt um þann tíma sem við höfum fylgst að.
Þegar ég verð vitni að svona ranglæti verður mér hugsað til þess þegar ég horfði á kvikmynd með móður minni heitinni þar sem heilum þjóðbálk indíána, menn, konur og börn, var slátrað af hvíta manninum. Og ég sagði grátandi við hana “Ég hef aldrei skammast mín jafn mikið fyrir að vera hvít”. Núna segi ég “Ég hef aldrei skammast mín jafn mikið að vera íbúi í Reykjavík”
Geirdís ræddi við DV í fyrra og lýsti því hvernig hún missti allt sitt í bruna í hjólhýsabyggðinni á Sævarhöfða í byrjun árs, en það var í þriðja sinn sem Geirdís missti heimili í eldsvoða.
Sumarið 1978 missti hún föður sinn í eldsvoða á Siglufirði. Veturinn 1990 missti hún heimili sitt á Akureyri þegar kviknaði í hjá nágranna hennar.
Sjá einnig: Geirdís missti heimili sitt í eldsvoða – „Ég er bara pokakerling á milli vina og ættingja“
