Geir Ágústsson skrifar:

Mikið er rætt og skrifað um minnkandi samkeppnishæfni Evrópu og mörg ríki Evrópusambandsins og heilu skýrslurnar skrifaðar um það og hvað er til ráða. Framkvæmdastjórn Evrópusambandsins hefur boðað sérstakt átak til að taka á þessu vandamáli og seðlabanki Evrópu segir að eitthvað verði að gera.

Vandamálið er stórt, raunverulegt, á allra vitorði og sést í allri tölfræði.

Og hvað ákveður Evrópusambandið þá að gera?

Eftir öll átaksverkefnin, skýrslurnar og minnisblöðin?

Jú, leggja á enn eitt gjaldið!

Gjald sem kostar neytendur fé í formi greiðslu á gjaldi og kostnaðar við að framfylgja gjaldtökunni sem útvegar eflaust einhverjum opinberum embættismönnum störf.

Það er ekki til það vandamál sem Evrópusambandið vill ekki leysa með fleiri gjöldum og fleiri reglugerðum jafnvel þótt það blasi við öllum að stærsta vandamál Evrópusambandsins, stöðnun og minnkandi samkeppnishæfni, megi rekja til allra gjaldanna og reglugerðanna.

Það skiptir ekki máli hvað Evrópusambandið lætur skrifa margar skýrslur. Vandamál Evrópusambandsins er að því er stjórnað af ókjörnum embættismönnum sem hugsa allir sem svo að allt megi leysa með því að fjölga ókjörnum embættismönnum.

Skiljanlegt hugarfar kannski. Smiðurinn sér bara nagla sem þarf hamar til að berja á. Læknirinn sér bara sjúkdóma sem má lækna með pillum. Ókjörni embættismaðurinn sér bara reglugerðir sem þarf bara aðeins að bæta við.

En fórnarlömin eru atvinnulífið, lífskjörin, orkuöryggið og að lokum fólkið. Líka þetta innflutta sem hélt að það væri að leggjast á traust og vel fjármögnuð velferðarkerfi.