Geir Ágústsson skrifar:

Á sunnudaginn birtist á Eyjunni/DV enn ein skoðanagreinin sem á einhvern veginn að sannfæra Íslendinga um að kjósa já í lok ágúst. Að þessu sinni er höfundurinn Kolbrún Bergþórsdóttir sem er greinilega ósátt við að Ólafur Ragnar Grímsson sé núna að stíga á sviðið og boða nei í sömu kosningum.

Ekki er skítkastið sparað (frekar en í öðrum greinum á sama vettvangi):

Ólafur Ragnar hefur aldrei verið sérlega Evrópusinnaður heldur horft til fjarlægari landa þar sem lýðræði er jafnvel ekki upp á marga fiska. ...

Enn á Ólafur Ragnar staðfasta aðdáendur, þeir háværustu eru í hlustendahópi Útvarps Sögu og meðal harðasta hægrisins. ...

Ólafur Ragnar Grímsson gengur til liðs við samtök sem segja þjóðinni hvað henni eigi að finnast og hvernig hún eigi að kjósa. ...

Ef grein Kolbrúnar er skoðuð vel og vandlega með stækkunargleri er hægt að finna eitthvað annað en persónulegt níð - jafnvel eitthvað um ágæti þess að kjósa já í haust!

Nú snýst hann af alefli gegn því að þjóðin fái að kanna hvað henni stendur til boða í aðildarviðræðum við Evrópusambandið. ...

Sú sem þetta skrifar er afar jákvæð gagnvart Evrópusambandinu. Hún vill skoða málið og segir því já 29. ágúst. Með því er hún ekki að segja já við inngöngu í Evrópusambandið, enda er engan veginn verið að kjósa um það, þótt Nei-hreyfingin þreytist ekki á að láta eins og svo sé. ...

Auðvitað stenst ekki að menn banki upp á hjá Evrópusambandinu án þess að ætla sér í aðlögun að regluverki þess. Ég veit ekki hvað Evrópusambandið þarf að útskýra það oft. En gott og vel - þetta segja þeir sem vilja inn í sambandið, sama hvað er „í boði“.

Það er áfram erfitt að sjá einhvern rökstuðning fyrir því að Íslandi sé betur borgið innan ESB en utan. Hvað er það sem heillar? Lægri vextir? Hvernig þá? Stöðugri gjaldmiðill? Hvernig þá? Lægra matarverð? Hvernig þá? Raunar var ég að koma úr Bónus og sá að nokkrar vörur sem fást þar í danska merkinu Salling eru hreinlega ódýrari í Bónus en í sambærilegri verslun í Danmörku.

En einhver hljóta rökin að vera, önnur en þau að Ólafur Ragnar Grímsson er athyglissjúkur og Hannes Hólmsteinn er kominn á eftirlaun.

Er til of mikils að ætlast að slík rök séu lögð á borðið án blekkinga og persónuárása? Því ég held að það sé einhver eftirspurn eftir slíkum rökum, en fátt um framboð.