Þeim var gefið að sök að láta úti fjóra falsaða 100 Bandaríkjadalaseðlum, eða samtals 400 Bandaríkjadali, sem þeir annað hvort vissu eða grunaði að væru falsaðir. Það hafi þeir gert í því skyni að skipta fölsuðu seðlunum yfir í annan gjaldmiðil.
Haft er eftir rannsóknarlögreglumanni, í niðurstöðukafla dómsins að ekki sé „um falsaða peninga að ræða heldur gervipeninga sem algengt sé að brenna í Kína.“
Svo virðist sem afinn og barnabarnið hafi ekki verið grunaðir um að standa að peningafölsun, heldur sé hægt að kaupa peninga eins og þá sem þeir voru með í verslunum í Kína og annars staðar í Asíu.
Eins og Matador
Haft er eftir bankastarfsmanni með tuttugu ára reynslu að hún hafi strax áttað sig á því að þarna væru ekki alvöru peningar á ferð, þeir hafi minnt á Matador-peninga, augljóslega falsaðir.
Í dómnum kemur fram að málið hafi verið rannsakað nokkru eftir að það kom upp. Lögregla hafi því ekki getað ráðist í ýmsar rannsóknaraðgerðir, líkt og húsleit, eða skoðað rafræn gögn. Varð þetta til þess að barnabarnið var einn til frásagnar um hvernig hann fékk peningana í sínar hendur.
Með ólíkindum en ekki fráleitt
Barnabarnið sagði fyrir dómi að hann hafi fundið seðlana í veski á bekk utandyra, daginn áður en hann fór með afa sínum í bankann. Að mati dómsins er sú skýring með nokkrum ólíkindum, en þó alls ekki fráleit.
Þó þótti dómnum framburður barnabarnsins trúverðugur um að hann hefði ekki fengið afa sinn með sér í bankann hafi hann grunað að peningarnir væru falsaðir. Auk þess þótti það auka trúverðugleika hans að hann hafi farið að skipta peningum í banka, en ekki reynt það á til dæmis veitingastöðum þar sem ekki er sama eftirlit með því hvort peningar séu ekta eða ekki.
Ákæruvaldinu tókst ekki að sanna yfir skynsamlegan vafa að sakborningarnir hafi vitað eða grunað að peningarnir væru falsaðir. Þeir voru því sýknaðir, en seðlarnir þó gerðir upptækir. Málsvarnarlaun mun greiðast úr ríkissjóði.
