Ágætu þingmenn

Hvað er að gerast á Gaza?
Ástandið á Gaza hefur ekki verið mikið í sviðsljósinu eftir að Donald Trump og Netanyahu beindu morðtólum sínum að Íran og Líbanon.
Meðfylgjandi grein eftir bresk- ísraelska arkitektinn Eyal Weizman gefur ítarlega mynd af því sem er að gerast á Gaza og sýnir einnig hver verður framtíð Vesturbakkans þar sem óður landræningjaskríll eyðileggur búsvæði og myrðir Palestínumenn í hundraðatali.

Ástandið á Gaza er ekki einangrað frá því sem gerist í öðrum löndum. Það sem gerist þar er aðvörun um það hvert stefnir í alþjóðamálum.

Framtíð mannkyns veltur á því að þeir sem stefna að eyðileggingu hennar verði stöðvaðir og dregnir til ábyrgðar.
Það verkefni er okkar allra sem skilja ástandið og hvert framhald núverandi átaka og eyðileggingar mun leiða - sem að auki hafa mikil og neikvæð áhrif á vistkerfið.
Það er ekki síst verkefni þeirra sem hafa verið kjörnir til ábyrgðarstarfa á þingum og í stofnunum og samtökum um allan heim. Ef þessir aðilar gera ekkert til að stemma stigu við þeirri neikvæðu þróun sem minnkar möguleika jarðarbúa á lífvænlegri framtíð - þá eru þau meðábyrg þeim sem fremstir fara í eyðilegginu og manndrápum.

Íslenskir þingmenn og ráðherrar hafa vettvang til þess að leggja sín lóð á vogarskálarnar. Það geta þeir gert á heimavelli og á fundum og ráðstefnum erlendis. Það er engin rödd svo veik að hún skipti ekki máli ef hún segir sannleikann - margar raddir mynda raddkór sem getur náð eyrum þeirra sem geta brugðist við og orðið að öldu sem brýtur veggi þagnarinnar.

Fáir Alþingismenn hafa kveðið sér hljóðs og rætt ástandið í Palestínu, það er þögnin sem er ráðandi.
Það skapar ábyrgð þegar þjóðarmorð er á allra vitorði.

Eftir að helförin gegn gyðingum varð heiminum ljós voru teknar skynsamlegar ákvarðanir. Sameinuðu þjóðirnar voru stofnaðar 1945 til þess að viðhalda friði með því að efla alþjóðlegt samstarf og öryggi í heiminum.
Genfarsáttmálarnir frá 1949 innihéldu alþjóðleg mannúðarlög og Mannréttinda-yfirlýsingin frá 1948 er undirstaða annarra mannréttindasamninga. Samþykktir þessar voru allar skref til betri framtíðar.
Nú er þetta starf eyðilagt, eyðingaöflin fara hröðum skrefum í átt að afnámi alls þess sem þessir áfangar gáfu okkur.
Við þessu verður að bregðast með öllum tiltækum ráðum.

Ríksistjórn íslands hefur tekið nokkur jákvæð skerf sem eiga við í þessu ástandi.
Hæst ber þátttaka í hinni mikilvægu málssókn S-Afríku gegn Ísrael fyrir Alþjóðadómstólnum.
Það blasir við að niðurstaðan getur ekki orðið önnur en sú að Ísrael fremji þjóðarmorð. En hver verður eftirleikurinn eftir uppkvaðningu dómsins?
Eftirleikurinn verður enginn og eyðingaröflin halda áfram sem fyrr - nema stjórnvöld sem hafa þá döngun og framsýni, grípi til aðgerða sem afnema áratuga friðhelgi Ísraels - og setji allsherjar bann á viðskipti við Ísrael á svið viðskipta, menningar og íþrótta.

Þetta er eitt skref í rétta átt - en þau verða að vera fleiri og í samstarfi ríkja og samtaka sem bera hag mannkynsins fyrir brjósti.

Hjálmtýr Heiðdal