„Það eru margir þættir, það er guðsgjöfin, vöggugjöfin, röddin, þessi silkimjúka gullfallega rödd sem spannar allt þetta tónsvið. Það er náðargáfa, eitthvað sem þú getur ekki pantað eða lært í skóla, þú færð það bara eða færð það ekki og hann fékk það svo sannarlega. Og síðan hvernig hann hélt á því, hvernig hann stýrði sínum ferli, þar var skipstjórinn sem kunni að sigla í gegnum hæðir og lægðir og ná síðan þessum hæstu hæðum í stóra samhenginu, með þessum stóru jólatónleikum fyrir alla fjölskylduna, sem voru risa pródúsjónir sem verða seint jafnaðar,“
segir tónlistarmaðurinn Jakob Frímann Magnússon aðspurður um hvað geri Björgvin Halldórsson heitinn að svona stórri persónu í íslenskri þjóðarsál.
Jakob Frímann er nýjasti gestur Spjallsins með Frosta Logasyni. Í viðtalinu fer hann yfir kynni sín af Björgvini en þeir félagar tengdust vinaböndum í gegnum tónlistina og spannaði sú vinátta marga áratugi.
„Og svo er það líka bara persónan sjálf, þetta gullhjarta. Hann var góður maður þó hann gæti virkað hornóttur stundum, þá var þetta gamansemin sem hann hafði þróað með sjálfum sér. Hún er eitthvað sem þú getur ekki beinlínis lært eða tileinkað þér nema bara með að gera eitthvað sjálfur úr þínum hugmyndum, þessi snerpa hugans, að spotta þetta lag þarna frá Ítalíu, þetta lag þarna frá Bandaríkjunum, taka þetta Dylan lag, finna textagerðamenn og stýra þessu. Hann var alltaf að búa sér til verkefni, nýta röddina í íslensku einsöngslögin, íslensku jólalögin.“
Segir Jakob upptökustjóraferil Björgvins kapitula út af fyrir sig.
„Svo að rækta garðinn með æskunni: jólastjörnurnar, hvetja þá sem yngri eru, gefa nýju fólki tækifæri. Og að hafa farið í gegnum allan þennan tíma með reisn og göfuglyndi.
Svo þegar þú ert búinn að byggja upp katalóg sem er að nálgast 1000 lög sem hljóma á hverjum einasta degi og fólk er búið að alast upp við þá brestur á með allsherjar þjóðarsorg þegar slíkur maður fellur frá skyndilega fyrir aldur fram því hann var ekki orðinn 75 ára. Nú eiga menn að verða miklu miklu eldri ef allt er með felldu. Hann skilur eftir sig alveg gríðarlega flotta arfleifð sem hann stýrði svona glæsilega. Fjölskyldumaður fram í fingurgóma, umhyggja fyrir börnum, barnabörnum og eiginkonu var svo rík og sterk. Það sést langar leiðir hvernig menn rækta þann garð og hvernig menn standa sig gagnvart sínum nánustu.Maður er mjög þakklátur fyrir að hafa kynnst Björgvini. Það er svo mikill fjársjóður eftir fyrir utan músíkina sem er gamansemin, grínið, línurnar. Auðvitað má segja að ævintýraprinsinn sem elst upp við Álfaskeið, hann öðlaðist vængi sem hann sveif á í marga áratugi, stundum í háflugi, stundum í lágflugi, en alltaf mót sólu.“
