Geir Ágústsson skrifar:

Af einhverjum (eða augljósum) ástæðum verð ég alltaf svo glaður þegar ég les fréttir um góðar veiðar við Ísland og sjá fjallað um öll tonnin af syndandi gulli sem sjómenn draga á land, jafnvel í öllum veðrum og sama hvað gengur á. Til að bæta í gleðina er svo hægt að skoða núverandi staðsetningu skipa og fjölda þeirra á veiðum, dag og nótt, í þeirri von að þau séu öll að veiða vel og dæla gjaldeyri inn í íslenska hagkerfið.

Þessu vilja sumir fórna og fá í staðinn kannski eitthvað annað. Þeir um það.

Andstæður við verðmætasköpun sjómannanna er víða að finna. Í póstnúmerinu 101 í Reykjavík er nánast engin verðmætasköpun ef undan eru skildar verslanir sem selja ferðamönnum glingur og fatnað og auðvitað pulsur og rándýrar samlokur og einn skattlagðasta bjór í Evrópu. Þar dvelja, í allt að því 30 tíma á viku (ef þeir nenna), embættis- og stjórnmálamenn sem umfram allt eyða peningum landsmanna, sóa tíma þeirra og flækjast fyrir þeim. Þeim finnst lyktin af fiski vond og vinna að heiman ef veðrið er vont, þ.e. ef þeir eru ekki í útlöndum á kostnað skattgreiðenda.

Auðvitað er ekki hægt að ætlast til þess að allt vinnufært fólk framleiði verðmæti. Einhver þarf að setja reglur og framfylgja þeim – verðmætaskapandi í sjálfu sér ef jarðtengingin er til staðar – og einhver fita leggst á allan rekstur sama hvað aðhaldið er mikið. En magnið af afætum sem liggur á íslenska hagkerfinu er orðið kæfandi. Menn geta ekki lengur steikt kjúkling til að afla sér lífsviðurværis nema eiga milljónir til að dansa við báknið og fá öll leyfin – nokkuð sem getur tekið marga mánuði. Einu sinni mátti opna og fara svo í úttekt. Núna þarf að sanna sakleysi sitt uns sekt er afsönnuð.

En enginn virðist vera neitt sérstaklega ósáttur á meðan áreitið er í minna lagi. Kílómetragjald hér og ferð í grenndargám þar. Aðeins hærra sorphirðugjald og dýrara lambakjöt en hægt að aðlagast því. Aðeins lengri biðlistar þótt skattarnir hafi allir hækkað. Það er hægt að sjóða frosk til dauða með því að hækka rólega á hitanum í pottinum. Það er hægt að svæfa alla andspyrnu skattgreiðenda með því að innleiða reglurnar hægt og rólega.

Á meðan heldur raunhagkerfið sínum takti. Sjómenn veiða, vélstjórar halda vatnsorkuverum í gangi og verkamenn láta kerin í álverunum malla áfram. Samtímis ferðast afæturnar í styttri vinnuviku á kostnað launafólksins, innleiða nýjustu reglurnar frá Brussel og tala svo um að vextirnir og verðbólgan séu einhverjum öðrum að kenna – kannski hreingerningarfólkinu á hótelunum sem virðist aldrei fá nóg!

Lífið, og dauðinn.