Þegar ég var tólf ára voru tvö lög sem ég hlustaði sérstaklega mikið á. Svefninn laðar með Nýdönsk og Annað líf með Bjarna Ómari Haraldssyni.

Ég hlustaði mikið á þau vegna þess að textarnir töluðu til mín, mér fannst einhver þar skilja eitthvað sem ég sjálf hafði ekki orð yfir.

Ég var nefnilega tólf ára stelpa sem langaði stundum ekki að vera til.

Og þetta hafði byrjað fyrr.

Ég man eftir mér níu ára, sitjandi við skrifborðið heima, og að hugsa í fyrsta skipti hvað það væri kannski einfaldara að hverfa bara, að deyja. Þá þyrfti ég ekki að finna svona mikið til og það væri svo miklu auðveldara fyrir alla aðra því ég var bara fyrir.

Ég sagði engum frá því.

Ég hafði orðið fyrir áföllum sem ég hafði heldur ekki sagt frá. Í mínum eigin huga var skýringin miklu einfaldari: Ég var bara erfið. Með vesen. Gerði foreldrum mínum lífið flóknara og olli vonbrigðum.

Það er skrítið að horfa til baka sem fullorðin manneskja og hugsa um barn sem ber svona mikla ábyrgð á eigin vanlíðan.

Níu ára barn.

Tólf ára barn.

Í dag myndi ég vilja setjast við hliðina á þessari stelpu og segja við hana: Segðu mér hvað gerðist.

Ekki: Hvað er eiginlega að þér?

Kannski er það ein ástæða þess að Gulur september snertir mig svona mikið.

Við tölum mikið um sjálfsvíg þegar fólk er komið á þann stað að lífið er í hættu. Það er auðvitað nauðsynlegt. En fyrir mér snúast sjálfsvígsforvarnir líka um öll árin þar á undan.

Um barnið sem verður erfitt í skólanum.

Unglinginn sem hættir að mæta.

Manneskjuna sem er alltaf með grín og segist vera fín.

Fólkið sem enginn heldur að sé í hættu.

Ég held að við fullorðna fólkið séum stundum of fljót að reyna að laga hegðun áður en við reynum að skilja hvað liggur að baki henni.

Ég veit að það hefði skipt mig máli.

Í dag starfa ég með Hugarafli og þar hef ég enn betur séð hversu miklu það getur breytt að fólk fái einfaldlega rými til að segja sögu sína án þess að einhver annar sé strax búinn að skilgreina hana fyrir það.

Við opnun Guls september í ár hlaut Hugarafl viðurkenningu Lífsbrúar fyrir framlag til sjálfsvígsforvarna. Mér þykir sérstaklega vænt um þá viðurkenningu vegna þess að fyrir mér eru sjálfsvígsforvarnir ekki bara það sem gerist þegar neyðin er orðin bráð.

Þær eru líka það sem gerist miklu fyrr.

Þegar einhver tekur eftir manni.

Þegar einhver hefur tíma.

Þegar einhver trúir því sem maður segir.

Þegar maður finnur stað þar sem maður má mæta eins og maður er, líka þegar maður er ekkert sérstaklega auðveldur.

Þegar maður má hafa tilfinningar og gráta án þess að allt fari í háaloft.

Ég ætla ekki að segja að tónlistin ein hafi bjargað lífi mínu. Lífið er sjaldnast svo einfalt.

En tónlistin gaf mér stað til að setja tilfinningar sem ég hafði annars engan stað fyrir. Hún sagði mér að einhver annar hefði fundið eitthvað sem líktist því sem ég fann.

Og stundum er það byrjun.

Að finna að maður sé ekki einn. Ég nota tónlistina enn, syng mig í gegnum tilfinningarnar.

Þess vegna langaði mig að segja þessa sögu í Gulum september.

Ekki vegna þess að ég vilji að fólk vorkenni tólf ára Rakel, alls ekki!

Heldur vegna þess að einhvers staðar er tólf ára stelpa í dag sem heldur að hún sé bara með vesen.

Ég vona að einhver spyrji hana hvað hafi komið fyrir.

Og gefi sér tíma til að hlusta á svarið.

Að einhver gefi henni von.