Jón Magnússon skrifar:
Í öllum dómsmálum og ágreiningsmálum er spurningin um að komast að réttri niðurstöðu á grundvelli sannleikans.
Sú hugmyndafræði hefur tröllriðið hinum vestræna heimi undanfarið, að eini sannleikurinn sé sá sem þér finnst hann vera eða hvernig þér líður. Ef þér finnst þú vera karl þó þú sért kona, þá ertu karl og allur heimurinn verður að viðurkenna það annars ertu fórnarlamb.
Mál eru lögð fyrir dómstóla vegna meintrar hatursorðræðu þar sem "fórnarlambið" telur að sér vegið. "Fórnarlambið" túlkar að ákveðin ummæli valdi sér þjáningu eða lýsi fordómum í sinn garð og hefur þá rétt fyrir sér þar sem svarið er byggt á tilfinningum fórnarlambsins, sem er ófrávíkjanlega réttur mælikvarði skv. hugmyndafræðinni á því sem gerist. Skv. því er engin munur á huglægum sannleika og hlutlægum.
Þessi hugmyndafræði að tilfinningalegar skilgreiningar á því hvað sé sannleikur út frá þeim forsendum sem þér finnst að hann eigi að vera breytir algjörlega þeim forsendum sem réttarríkið byggir á. Grundvallarhugmyndir um sönnun er rugl skv. þessu. Ekkert í veröldinni getur afsannað ásakanir um tilfinningalega grimmd eða mismunun af því að eina sönnunargagnið sem gildir er vitnisburður viðkomandi einstaklings, sem telur að eitthvað hafi gerst hvort sem það gerðist eða ekki.
Hin nýja hugmyndafræði byggir á "Ég er það sem mér finnst ég vera." og það er hin nýja skilgreining á sannleikanum. Andstæða þessa hlutlæg viðhorf, styrkur og frumkvæði "Ég stend fyrir það sem ég get og geri" gildir ekki lengur.
Nýja hugmyndafræðin fordæmir það að fólk sé stolt af því sem það gerir, af því að það gæti verið ranglátt gagnvart öðrum. Hæfileikar, dugnaður og færni, sem er misskipt milli einstaklinga eru því dæmd algjörlega ósanngjörn af því að hæfi, dugnaður og færni eru forréttindi sem eru fordæmanleg þegar öðrum eru ekki gefið það sama og þannig er það aldrei í lífinu.
Hvernig gátum við náð þeim furðulega áfanga að raungildi þess sem er raunverulegt sé bara spurningin um hvernig þér líður?
Ef til vill ekki undarlegt þegar heilu stjórnmálaflokkarnir geta ekki skilgreint orðið kona eða neita að svara þeirri spurningu hvort karlmenn geti orðið óléttir eða ekki. Ef til vill verður það næsta viðmiðunin að segi karlmaður að hann sé óléttur að þá sé hann óléttur og þeir sem véfengja það eiga á hættu að vera kærðir fyrir hatursorðræðu. Svo virðist sem þessi nauðhyggja hafa þegar bankað upp á hjá þjóðkirkjunni og verið boðið inn.
