Hér má sjá viðtalið í heild sinni:
Anders vinnur með eld, gler og þolinmæði á einstakan hátt. Líf hans tók stakkaskiptum eftir að hann greindist með krabbamein og sú reynsla breytti sýn hans á lífið, tímann og það sem raunverulega skiptir máli. Í heimi þar sem allt hreyfist hratt minnir hann áhorfendur á mikilvægi þess að hægja á sér, skapa með höndunum og leyfa hlutunum að taka tíma.
Tók stökkið til Íslands
Anders lærði erlendis og vann meðal annars í Bretlandi og Bandaríkjunum fyrir glerframleiðendur ásamt því að reka sjálfur lítið glerverkstæði. Fyrir þremur árum tók hann stökkið til Íslands og byrjaði alveg frá grunni hér.
„Það var algjörlega nýr kafli,“ segir Anders en hann hefur mikla ástríðu fyrir sinni list.
„Ég geri skissurnar og mótunina beint í glerinu. Mér finnst mjög gefandi að pakka þessu saman, klára allt fallega og setja það á hilluna. Það er notaleg tilfinning,“ bætir Anders við en hann sér sannarlega fegurðina í litlu hlutunum.
„Það sem gerir mig hamingjusaman er fjölskyldan mín. Ég er mjög ánægður að við fluttum til Íslands og að konan mín og börn hafi það gott. Ég er hamingjusamur að vera hér á Íslandi og ég held að ég hafi verið mjög heppinn. Þegar maður byrjar á einhverju og þekkir engan eins og á Íslandi þá þarft maður ekki að senda of marga tölvupósta. Fólk segir einfaldlega: „Já, við gerum þetta. Hvað vantar þig mikið?“ Margir hafa verið mjög hjálpsamir.“
Svaf kannski í eina klukkustund á nóttu
Anders er hamingjusamlega giftur og hafa hjónin þurft að ganga í gegnum ýmislegt saman.
„Eiginkona mín hefur sannarlega bjargað mér síðan ég kynntist henni en það var á sama tíma og móðir mín var að deyja úr krabbameini. Ég varð gjörsamlega ástfanginn og á sama tíma að missa mömmu mína. Það var erfitt og óraunverulegt. Það er ekki hægt að lýsa því með orðum, svo margar tilfinningar. Ég svaf kannski eina klukkustund á nóttu ef ég svaf yfir höfuð.“
Börnin hafa sömuleiðis verið mikið haldreipi.
„Hlutir eins og að eyða tíma með þeim eru mjög mikilvægir.“
„Allt í einu ertu ekki sterkur lengur“
Anders fór sjálfur í gegnum krabbamein fyrir nokkrum árum.
„Það kennir manni líka hversu brothættur maður er. Sem manneskja heldurðu að þú sért sterkur og getir allt en svo allt í einu ertu ekki sterkur lengur. Þú getur ekki bara þröngvast áfram, þú þarft að leggjast niður og einhver þarf að elda fyrir þig og fara með þér til læknis. Börnin segja ekkert en þau vita alveg hvað er að gerast.
Ég valdi að vera hér á Íslandi og vildi líka fá meðferðina mína hér. Og það var ekki sérstaklega auðvelt. Ég var varla með hár á höfðinu þegar ég byrjaði að vinna aftur, fingurnir voru dofnir og tærnar líka og allt var einhvern veginn skrýtið en ég varð að byrja að gera eitthvað aftur.“
