Í 2. grein íslensku stjórnarskrárinnar segir að Alþingi og forseti Íslands fari saman með löggjafarvaldið. Forseti og önnur stjórnvöld, samkvæmt stjórnarskránni og öðrum landslögum, fari með framkvæmdarvaldið. Dómendur fara með dómsvaldið.
Þetta er sú grein stjórnarskrárinnar sem þarf að breyta ef til inngöngu í Evrópusambandið kæmi eins og fram kemur til dæmis í kynningarefni því sem Lagastofnun Háskóla Íslands vann fyrir landskjörstjórn fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst um hvort hefja eigi viðræður að nýju.
Davíð Þór Björgvinsson, lögmaður, fyrrverandi prófessor og dómari Mannréttindadómstóls Evrópu, telur að nokkuð hafi skort á að þessu væri gefinn gaumur.
Í EES-samningnum felst takmarkað framsal valds
Davíð telur áhugavert að rifja upp að þegar EES-samningurinn var til meðferðar hafi umræða um stjórnarskrá og vald blossað upp í fyrsta skipti fyrir alvöru þótt hún hafi komið til tals í kringum herstöðvarsamninginn og inngöngu í EFTA. Þegar EES-samningurinn var gerður hafi sérstök nefnd komist að því að í honum væri valdi deilt með öðrum stofnunum en það væri svo afmarkað að það slyppi til eins og Davíð orðar það. Sumir hafi litið svo á að með því væri mótuð regla um að framsal ríkisvalds sé mögulegt án stjórnarskrárbreytinga ef þær eru nógu takmarkaðar. Það telur Davíð þó ekki myndu eiga við ef innganga yrði samþykkt.
Mismunandi leiðir farnar í stjórnarskrám ESB-ríkja
Þjóðir hafi farið mismunandi leiðir, Írar hafi til dæmis sérstakt ákvæði um Evrópusambandið og framsal valds til stofnana þess en hjá öðrum sé almennara ákvæði.
Davíð Þór segir mikilvægt að leggja áherslu á að valdheimildir Evrópusambandsins komi allar frá aðildaríkjunum sem séu fullvalda og frjáls.
En þótt málið og breytingar á stjórnarskrá séu flóknar er Davíð Þór ekki á því að öll stjórnarskráin þurfi að vera undir. Verði samþykkt í þjóðaratkvæðagreiðslu að hefja viðræður við Evrópusambandið, og í annarri að ganga í það, blasi við flókið stjórnskipulegt verkefni.
