Landsréttur taldi refsinguna úr hófi
Landsréttur sneri þeim dómi við í apríl í fyrra og vísaði meðal annars til þess að mæðgunum hefði verið ákvörðuð refsing langt umfram það sem almennt tíðkaðist í félaginu. Alvarleiki brota mæðgnanna gæti ekki einn og sér skýrt þann mikla mun sem væri á þeim refsingum sem þeim hafði verið gert að sæta miðað við refsingar annarra félagsmanna.Tók fjögur ár að fá sömu niðurstöðu og upphaflega
Hæstiréttur kvað upp dóm í málinu í vikunni, rúmum fjórum árum eftir að úrskurðarnefndin vísaði mæðgunum úr félaginu.Hæstiréttur taldi mæðgurnar ekki hafa sýnt fram á að brotið hefði verið gegn málsmeðferðarreglum í samþykktum Hundaræktarfélagsins eða reglum siðanefndar um aðild stjórnar félagsins að málinu fyrir nefndinni, skipan hennar eða reglum um sáttatilraunir. Þær hefðu auk þess ekki sýnt fram á að málsmeðferðin hefði verið í andstöðu við málsmeðferðarreglur stjórnsýslulaga, sem giltu um málsmeðferð fyrir nefndinni samkvæmt reglum hennar.
Þá taldi Hæstiréttur ekkert fram komið sem gæfi tilefni til að hnekkja niðurstöðum siðanefndarinnar um háttsemi mæðgnanna og með hvaða hætti hún hefði verið talin fela í sér brot gegn lögum og reglum félagsins.
Hvað viðurlög mæðgnanna varðaði féllst Hæstiréttur á þau rök siðanefndarinnar að brot þeirra hefðu verið svo ósambærileg þeim brotum sem nefndin hefði fjallað um í öðrum úrskurðum sínum að réttlætt hefði mun þyngri viðurlög en áður hefði verið beitt.
Með hliðsjón af þessu, jafnræðisreglu félagaréttar og því svigrúmi sem rétturinn taldi að játa yrði almennum félögum við að túlka og framfylgja innri reglum var ekki fallist á með mæðgunum að viðurlög þeirra hefðu verið svo þung að brotið hefði verið gegn jafnræði þeirra. Hundaræktarfélagið var því sýknað af kröfu mæðgnanna um ógildingu úrskurðar siðanefndarinnar.
Mæðgurnar voru dæmdar til að greiða félaginu 2,4 milljónir króna í málskostnað á öllum dómstigum.
