Ég er borgarbarn frá blautu barnsbeini. Ólst þar af leiðandi ekki upp við sauðfjárbúskap og því fjarri mér að segja bændum hvernig þeir ættu að reka bú sín.Á hverju hausti sé ég hins vegar myndir og myndskeið frá réttum sem mér finnst einfaldlega erfitt að horfa á. Kindur í miklum troðningi og hávaða, greinilega hræddar. Gripið er í horn þeirra, togað í þær og þær dregnar fram og til baka. Kannski sér vant sveitafólk eitthvað allt annað en ég. En stundum horfi ég á þetta og hugsa: Veslings skepnurnar.Þarf þetta virkilega að vera svona?
Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir skrifar: Í sporum kindarinnar
