Í héraðsdómi Norðurlands eystra var Gareese sakfelldur fyrir brot gegn blygðunarsemi fyrir að hafa fróað sér þar sem hann var klofvega á hnjánum yfir líkama sextán ára stúlku og fengið sáðlát yfir andlit hennar þrátt fyrir að hún gerði honum ljóst að hún væri því mótfallinn. Þá hlaut hann níu mánaða fangelsisdóm, skilorðsbundinn til tveggja ára.
Landsréttur komst að annarri niðurstöðu og vildi meina að um nauðgun væri að ræða, og dæmdi hann í tveggja ára fangelsi. Hæstiréttur staðfesti þá niðurstöðu í desember árið 2024.
Svo virðist sem Gareese hafi ekki viljað una þeim dómi Hæstaréttar en samkvæmt úrskurði Endurupptökudóms, sem kveðinn var upp þann 3. júlí en birtur í gær, segir að hann hafi farið fram á endurupptöku máls síns þann 6. janúar síðastliðinn. Ríkissaksóknari hafi lagst gegn því að málið yrði tekið upp á ný.
Taldi síma hafa fundist en hann lá fyrir allan tímann
Í niðurstöðukafla úrskurðar Endurupptökudóms segir að Gareese hafi byggt á því að ný sönnunargögn hefðu komið fram í málinu, sem réttlætti endurupptöku málsins með vísan til ákvæðis laga um meðferð sakamála þess efnis. Meginforsenda þess hluta endurupptökubeiðninnar hafi hvílt á þeirri staðhæfingu að lögregla hafi, eftir að dómur gekk í málinu, fengið í hendur áður ókannaðan farsíma brotaþola sem hún hefði notað þegar atvik máls gerðust.
„Eftirgrennslan Ríkissaksóknara hjá Lögreglunni á Norðurlandi eystra leiddi hins vegar í ljós að enginn nýr farsími hafði borist lögreglu eftir uppkvaðningu dómsins. Sá sími sem er í vörslum lögreglu er sá sami og brotaþoli afhenti 31. maí 2022 og sem lögregla aflaði upplýsinga úr í júní sama ár. Jafnframt liggur fyrir samkvæmt framburði brotaþola að umræddur sími var ekki sá sími sem hún hafði í notkun þegar hin umdeildu samskipti áttu sér stað. Brotaþoli bar hins vegar að skjáskot og skjáupptaka af samskiptunum hefðu síðar verið flutt yfir í þann síma sem hún afhenti lögreglu.
Síminn hefði þannig legið fyrir við rannsókn málsins og verið afhentur lögreglu áður en ákæra var gefin út. Þá hafi endurupptökubeiðandi ekki sýnt fram á að í símanum séu tiltekin óþekkt gögn sem ætla megi að hefðu verulega miklu skipt fyrir niðurstöðu málsins. Skilyrðum laga um meðferð sakamála hafi því ekki verið fullnægt.
Sönnunarmatið ekki rangt
Gareese hafi einnig byggt á því að sönnunarmat Landsréttar hafi verið rangt, annars vegar að því er varðar sönnunargildi rafrænna gagna um samskipti brotaþola og endurupptökubeiðanda og hins vegar að því er varðar trúverðugleika munnlegs framburðar brotaþola, endurupptökubeiðanda og vitna. Jafnframt byggi hann á því að Hæstiréttur hafi ranglega metið aðferð og forsendur Landsréttar við sönnunarmatið, en matið hafi í reynd verið í andstöðu við ólögfestar reglur um mörk frjáls sönnunarmats, reglur rökfræðinnar og almenna skynsemi.
Niðurstaða Endurupptökudóms hvað það varðar var að ekki væri talið að Gareese hafi leitt að því verulegar líkur að sönnunargögn málsins hefðu verið rangt metin.
Hvorki rannsókn né málsmeðferð ábótavant
Loks segir að Gareese hafi talið að rannsókn lögreglu hefði verið haldin verulegum annmörkum, meðal annars vegna þess að lögregla hefði látið hjá líða að rannsaka nákvæmlega dag- og tímasetningu hins ætlaða brots, auk þess sem engar ljósmyndir, teikningar eða mælingar lægju fyrir af vettvangi brotsins. Endurupptökudómur tók ekki undir það með honum.
Þá segir að hann hafi byggt á því að brotið hefði verið gegn rétti hans til réttlátrar málsmeðferðar, meðal annars þar sem verjandi hans hefði ekki fengið aðgang að gögnum á rannsóknarstigi og skýrsla af vitni hefði ekki verið tekið fyrr en seint og um síðir. Endurupptökudómur tók ekki heldur undir það.
Niðurstaða dómsins var því að verða ekki við kröfu Gareese um endurupptöku og að hann skyldi greiða þóknun skipaðs verjanda síns fyrir réttinum, eina milljón króna.
