Páll Vilhjálmsson skrifar:
Í apríl fyrir ári gaf evrópsk hugveita, Heinrich Böll Stiftung, út stefnumótunarskýrslu um stækkun Evrópusambandsins á norðurslóðum. Þrjú strandríki eru skotmark útþenslu ESB, Grænland, Ísland og Noregur. Útspil embættismanna í Brussel í vikunni um sjávarútvegsmál, sem Ólafur Ragnar Grímsson gerir að umtalsefni, er rætt í skýrslunni.
Stækkun í norðri í sjónmáli? Frumkvæði á óvissutímum er heiti skýrslunnar. Erfiðleikar austri, Úkraínustríðið, og óvinátta í vestri, Trump, setja Evrópusambandið í spennitreyju. Sóknarfæri eru þó í norðri þar sem liggja þrjú strandríki sem myndu styrkja ESB, takist að sannfæra almenning í þessum löndum að ganga í Evrópusambandið.
Ísland er talið lykilríki og jafnframt veikasti hlekkurinn. Skýrslan vísar til áforma ríkisstjórnarinnar að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um ESB-umsókn. Takist að véla Ísland inn standa ESB-vonir til að Grænland og Noregur fylgi í kjölfarið.
Skýrslan leggur til að ESB geri Íslandi tilboð í sjávarútvegsmálum ,,sem ekki er hægt að hafna." Útspil embættismanna í Brussel i vikunni er í samræmi við stefnumótunarskýrslu Heinrich Böll Stiftung. Ríkjabandalagið tjaldar ekki til einnar nætur. Áætlanir með tímasettum áföngum eru til á Excel-skjölum í Brussel.
Ísland er peð í stórveldaáformum Evrópusambandsins. Í Washington, Kreml og Peking lesa menn í stöðuna á skákborði stórveldanna. Haldi áfram Viðreisnarvegferðin inn í Evrópusambandið verður Ísland að bitbeini stórvelda er ekki sitja á sátts höfði. Nægir þar að nefna Grænlandsdeilu Bandaríkjanna og Evrópusambandsins.
Ísland verður aldrei gerandi í stórveldapólitík. Ef vitglóru væri að finna í stjórnarráðinu yrði komið í veg fyrir, í það minnsta dregið úr líkum, að Ísland verði þolandi. Smáríki sem gefur færi á sér tapar fyrst innanlandsfriði og lýtur þvínæst í gras fyrir útlendu frekjuvaldi.
Undir forystu Þorgerðar Katrínar utanríkisráðherra er Íslandi stefnt í ógöngur. Smáríki í hráskinnaleik stórvelda geldur dýru verði óháð hvaða stórveldi ber sigur úr býtum. Enginn getur sagt að kvenpeningurinn fái ekki varnaðarorð frá mönnum sem kunna til verka í alþjóðapólitík. Til dæmis Ólafi Ragnari Grímssyni.
