Flestum er það líklega í fersku minni þegar moskítóflugur tóku að finnast hér á landi í fyrra. Skordýraáhugamaður í Kjós fékk bæði karl- og kvenflugu einnar tegundar flugunnar í gildru og grannt hefur verið fylgst með þróuninni síðan.
Pör annarrar tegundarinnar fundust í Kjós og Mógilsá síðasta haust en voru þó ekki mörg. „Ég held það hafi verið sjö eða átta eintök sem fundust, sitt hvort kynið. Tvö eintök í Mógilsá og ég held það hafi verið fimm eða sex í Kjós. Það hefur ekki fundist aftur.“
Hin tveggja tegundanna er á lífi í hesthúsi á Suðurlandi og unnið sé að því að útrýma henni, segir Gísli Már Gíslason, prófessor emeritus í vatnalíffræði við Háskóla Íslands, en segist „ekkert alltof bjartsýnn“ um að það takist. Þær flugur sem enn eru á lífi eru staðbundnar á Suðurlandi að sögn Gísla, en Náttúrufræðistofnun Íslands fylgist grannt með málunum.
Gísli segir að ef meðalhiti hér á landi væri svipaður nágrannalöndum okkar í Suður-Skandinavíu, Norður-Evrópu og Bretlandseyjum hefðu á fyrstu afkomendur þeirra flugna sem hér fundust í fyrra sést um síðustu mánaðamót. „En það getur verið að þetta taki lengri tíma, bara við höfum ekki þessa þekkingu,“ segir Gísli, þar sem lítið er vitað um lífferil flugnanna í loftslagi eins og því hérlendis.
Tvær tegundir moskítóflugna fundist hérlendis
Tvær tegundir moskítóflugna sem hér námu land síðasta haust eru skyldar en ekki af sömu ættinni. Önnur heitir Culiseta annulata og er algengasta moskítóflugutegundin um alla Evrópu, „frá nyrstu héruðum Noregs suður til syðstu héraða Afríku.“ Sú tegund bíti spendýr og menn og er röndótt með hvítar rendur í afturbolnum.
Hin tegundin sé næstalgengust og lifi heldur í haughúsum. Hún sé kölluð „London Underground Mosquito“ þar sem hún lifir einnig í neðanjarðarlestarkerfi Lundúnaborgar en heiti formlega Culex pipens.
Moskítóflugur séu allt að sjö sinnum stærri en lúsmýið sem landsmenn eflaust kannast vel við. Moskítóflugur séu sirka sentimetri á lengd en til samanburðar séu hrossaflugur tvöfalt til þrefalt stærri. Aðeins hafi ein tegund lúsmýs verið greind hér á landi. Gísli segir lúsmý og moskító vera með svipað byggingarlag en munurinn á þeim sé fyrst og fremst fólginn í „þessum feiknarlega stærðarmun.“
Einnig sé munur á biti flugnanna en bitmý sé með ákveðin „skæri“ til þess að drekka blóð en moskító með „rana“ til þess að finna háræðar og sjúga þannig blóð. „Báðar þessar flugur setja í sárið ensím sem kemur í veg fyrir að blóðið storkni og það er viðbragð við þessu ensími sem veldur kláðanum og bólgunum.“
Óljóst hvernig flugurnar komu til landsins
„Það eru um það bil tíu prósent af skordýrum í Skandinavíu og Bretlandseyjum sem finnast á Íslandi, þannig að þetta landnám er enn í gangi og langflestar berast með vindum. En síðan núna með auknum ferðamannastraumi og auknum skipaflutningum og flugvélum til landsins þá berast þær líka með þessum flutningatækjum og það er ekki hægt að útiloka að þetta finnist fyrst við Hvalfjörðinn vegna þess að þar er ein stærsta útskipunarhöfn landsins og innskipunarhöfn. Þetta gæti verið tengt gámaflutningum,“ segir Gísli.
En Gísli, áttu von á einhverju fleiru? Er eitthvað meira sem við megum eiga von á að nemi hérna land?
Hér séu skordýr stöðugt að nema land en á undanförnum 30-35 árum hafi um fimm hundruð tegundir skordýra komið til landsins. Aðspurður hvort hann óttist að kakkalakkar komi til landsins segir hann þá vera löngu komna. „Þeir hafa verið hérna landlægir frá því á 20. öldinni.“
Landsmönnum finnist verst að fá þessi „stunguskordýr“ til landsins. „Það gætu auðvitað komið fleiri moskítóflugur, það eru fjörutíu tegundir af moskítóflugum í Skandinavíu og á Bretlandseyjum. Við erum bara komin með tvær. Það eru tvær lúsmýstegundir í Færeyjum og það eru tugir lúsmýstegunda sem bíta fólk á Skandinavíu. Þannig við erum tiltölulega fátæk af þessu ennþá.“
