Magaverkirnir hurfu. Í staðinn fékk ég svefntruflanir. Ég neitaði hins vegar að gefast upp. Kreatín hafði lengi notið vinsælda meðal íþróttafólks. Nú héldu gárungar því fram að duftið bætti einnig atgervi fólks sem kæmi aldrei nokkurn tímann nálægt líkamsræktarstöð. Ef hægt væri að forðast bingó-vængi án þess að lyfta svo mikið sem litla fingri – hvað þá lóði – hugðist ég ekki láta slíkt tækifæri mér úr greipum renna.
Ég spurði ChatGPT hvernig komast mætti hjá aukaverkununum. Vitlíkið yfirheyrði mig um aðstæður og gaf mér ráð. Að lokum bætti það hins vegar við:
Þú gætir líka einfaldlega sleppt því að taka kreatín.
Ég gapti. Sleppt því að taka kreatín! En hvað með heilbrigði? Langlífi? Eilífa æsku? Var þetta liður í áformum gervigreindarinnar um að stúta mannkyninu?
Eftir stutta athugun lá svarið í augum uppi: Nei. Það þarf ekki gervigreind til að stúta mannkyninu þegar mannleg greind er fullfær um verkið.
Leitin að ódauðleikanum dró hann til dauða
Það er í eðli mannsins að vilja sigrast á dauðanum. Ásókn í eilíft líf getur þó reynst stórhættuleg.
Fyrsta keisara Kína, Qin Shi Huang, tókst að sameina stríðandi konungsríki undir einni stjórn. Næsta verk hans varð ekki jafnfarsælt.
Qin Shi Huang þráði ekkert heitar en að lifa að eilífu. Hann fól því fremstu hugsuðum samtíma síns að búa til uppskrift að ódauðleikanum. Eftir að hafa veitt því athygli að lífverur mengaðar kvikasilfri rotnuðu hægar en aðrar blönduðu þeir handa keisaranum heilsudrykk sem innihélt þungmálminn.
Talið er að sú tilraun keisarans til að lifa að eilífu hafi dregið hann til dauða.
Erfitt er annað en að hlæja að glópsku miðaldra manns sem var uppi fyrir meira en tvö þúsund árum. Tímarnir hafa þó ekki breyst jafnmikið og við viljum vera láta.
Þessu átt þú að henda í ruslafötuna
Í nýútkominni bók, sem stefnir nú hratt á topp metsölulistans í Bretlandi, eru lesendur hvattir til að henda öllum vítamínum sínum beinustu leið í ruslafötuna.
Í bókinni Make Me Well kafar læknirinn Xand van Tulleken ofan í heilsuiðnaðinn. Tekur hann sérstaklega fyrir sístækkandi markað fyrir vítamín. Segir hann allar rannsóknir bera að sömu niðurstöðu: Vítamín og önnur fæðubótarefni eru vita gagnslaus heilbrigðum einstaklingum. Aðeins meðal þess afmarkaða hóps fólks sem raunverulega þjáist af vítamínskorti geri slík meðöl gagn.
En þá er ekki öll sagan sögð.
Skaðsemi vinsæls vítamíns
Bandaríska dagblaðið Washington Post birti í síðustu viku frétt af hugsanlegri skaðsemi margra vinsælla fæðubótarefna. Á lista komst hin ástsæla íslenska aukaafurð fiskvinnslunnar: þorskalýsið.
Nýjar rannsóknir sýna fylgni milli neyslu omega-3 fæðubótarefna og hraðari hugrænnar hnignunar hjá eldra fólki. Aðrar rannsóknir benda til þess að lýsisneysla hamli bata eftir heilaskaða. Er ein möguleg skýring sú að heilinn breytist með aldri. Fæðubótarefni sem kann að vera meinlaust á yngri árum getur verið skaðlegt síðar á ævinni.
Er ávinningurinn meiri en áhættan?
Þorskalýsi hefur stöðu sem þjóðargersemi hér á landi. Er raunverulega ástæða til að henda lýsinu í ruslið?
Gervigreind ráðlagði mér að nálgast neyslu kreatíns af yfirvegun og spurði: Er ávinningurinn meiri en áhættan?
Ég hugsaði mig um. Óþægindin voru töluverð. Ávinningurinn var hins vegar langt frá því að vera vís. Ég ákvað að henda kreatíninu í ruslið.
En hvað um lýsið?
Þótt rannsóknir sýni fylgni milli neyslu lýsis og vitrænnar hnignunar hjá eldra fólki er alls ekki búið að sýna fram á orsakatengsl með afgerandi hætti.
Eitt ber rannsóknum þó saman um: Gagnsemi lýsis er lítil sem engin.
Ef ávinningurinn er enginn, til hvers að taka áhættuna?
