Það er ótrúlegt hvað ferðamennska á Íslandi hefur breyst mikið á undanförnum árum, Edda Kristín Eiríksdóttir, sérfræðingur hjá Náttúruverndarstofnun, ræddi um sína upplifun í skemmtilegu viðtali í sérblaði Morgunblaðsins um ferðalög vestur.
Edda Kristín býr núna nálægt aðgengilegri náttúru og hjólar gjarnan milli bæja. Í viðtalinu rifjar hún upp eftirminnilegt atvik úr æsku.
„Vestfirðir eru og hafa alltaf verið dálítið mikið jaðarsvæði, þannig að það voru alltaf bara svona allra hörðustu ferðamennirnir sem komu hingað á árum áður. Það er reyndar aðeins að breytast, nú erum við til dæmis komin með skemmtiferðaskipin og svona en í gamla daga voru þetta mikið Þjóðverjar sem voru svo að baksa einir á hjólum eitthvað, svona skrýtlingar dálítið,“ segir hún.
„Ég man að ég vorkenndi þeim alltaf svo þegar ég var yngri. Þegar ég varð svo unglingur var ég einhvern tímann að keyra hérna upp Kleifaheiðina með afa í svona sumarslagviðri. Það voru sunnan tíu, bein hliðarrigning og að sjálfsögðu tveir gaurar á hjólum að vesenast upp heiðina. Þegar við brunuðum fram hjá á rússajeppanum hans afa bað ég hann um að stoppa, draga fram kaðalinn sem hann var alltaf með í bílnum, og bjóða þeim að við myndum toga þá upp fjallið til að létta undir með þeim. Sá gamli sagði það ekki koma til greina, að þetta væri það sem þeir væru að sækjast eftir.“
Edda skildi ekkert í mönnunum að vilja vera rennandi blautir og sveittir í brjáluðum vindi og rigningu, afi hennar lagði henni svo línurnar sem varð til þess að hún hætti að vorkenna þeim: „Þetta er einhver sjálfspíning sem einhverjum finnst fútt í.“
