Íslandsvinurinn Daniel Hannan rithöfundur, dálkahöfundur, þingmaður á breska þinginu í rúma tvo áratugi, skrifar athyglisverða grein í Daily Telegraph, um já til að sjá umsókn Íslands að ESB. Hárbeitt rök Hannan eiga erindi við okkur og mbl.is birti hluta úr grein Hannan.  Greinin er svo góð og rökin gegn aðildarumsókn að ESB svo sterk og augljós þegar bent er á þau með jafn einföldum rökvísum hætti og Hannan gerir, að mér finnst full ástæða til að birta hana hér í heild.

Daniel Hannan skrifar:

„Stundum finnst mér Íslendingar hafa stigið af síðum Tolkien-sögu. Þeir bera nánast engin eftirnöfn, aðeins föðurnöfn. Þeir byggja lykkjur í vegum sínum til að trufla ekki álfahauga. Tungumál þeirra hefur varla breyst á þúsund árum og hefur fá tökuorð: tölva er „tölusjáandi“; skriðdreki er „skriðandi dreki“. Þeir hafa óþægilega tilhneigingu til að tala um sögur sínar í nútíð, eins og forfeður þeirra frá 10. öld hefðu litið við í kaffi í síðustu viku.

Samt sem áður líkjast þeir okkur á annan hátt meira en nokkur önnur þjóð utan Anglópska heimshvelsins – jafnvel Hollendingar, jafnvel Danir. Þeir hafa sannarlega þennan kaldhæðnislega og kaldhæðnislega húmor sem mörg Evrópulönd segjast deila með okkur, en fá gera það. Þeir meta sérvitring og blóðuga hugsun mikils. Þeir eru skyldari mörgum okkar en öðrum Norðurlöndunum, þar sem upprunalegu víkingalandnemar höfðu rænt Bretland og Írland til að eignast eiginkonur.

Þannig að ég skrifa þetta af tilfinningu, sem ættleiddur föðurlandsvinur þessarar köldu, svörrtu randar.“ á túndru, sem fyrsti Bretinn sem tók afstöðu með þeim í andstyggilegri hegðun Gordons Brown í Icesave-deilunni.

Vonar að Íslendingar muni kjósa um að vernda frelsi sitt frá Brussel eftir tvær viku

Ég vona, við allt sem heilagt er, að Íslendingar muni kjósa um að vernda frelsi sitt frá Brussel eftir tvær vikur. Þú gætir sagt að það komi mér ekki við, Bretland yfirgaf ESB fyrir sex árum. En ég get ekki verið sama um Ísland, sem hefur verið annað heimili mitt í 35 ár. Ég eyddi meira að segja stúkukvöldinu mínu í Reykjavík, besti maður minn, verðandi þingmaður Íhaldsflokksins Mark Reckless, deildi áhuga mínum á efnahagslegu kraftaverki landsins. Sumir af ungu Íslendingunum sem við nutum þessara sólríku nætur fóru einnig í stjórnmál og við erum vinir enn þann dag í dag.

Þann 29. ágúst mun Ísland kjósa um hvort hefja eigi aðildarviðræður við ESB. Það er, á yfirborðinu, furðulegt að leggja til. Landsframleiðsla á mann á Íslandi er verulega hærri en meðaltal ESB, sem þýðir að landið yrði stór fjárhagslegur þáttur. Einn evrópskur ráðherra sagði nýlega við Politico að það væri handhægt ef Ísland og Svartfjallaland gengju til liðs við ESB á sama tíma. dag, svo að sá fyrrnefndi gæti borgað fyrir þann síðarnefnda.

Í Bretlandi snýst spurningin um aðild að ESB um markaðsaðgang. Hvað eigum við að borga fyrir auðveldari viðskipti við lönd sem, þótt hlutdeild þeirra í viðskiptum okkar hafi verið að minnka, taka samt sem áður um 40 prósent af útflutningi okkar? Á Íslandi er engin slík umræða. Þegar landið gekk til liðs við Evrópska efnahagssvæðið árið 1994 gekk það inn í sameiginlega markaðinn í öllu nema landbúnaði og fiskveiðum.

Á sama tíma er Ísland ekki í tollabandalaginu, sem þýðir að það semur um sína eigin viðskiptasamninga við ríki utan Evrópu. Það hefur, að hluta til í gegnum EFTA, tryggt sér samninga við nokkur lönd sem ESB hefur ekki gert, þar á meðal Kína, Indónesíu og Malasíu.

Hvaða afleiðingar hefði það þá af því að ganga í heilt svín, totus porcus, með ESB? Það yrðu fjórar breytingar.

Íslenskir fiskistofnar fiskistofnar yrðu skilgreindir í sáttmálum ESB sem „sameiginleg auðlind“

1. Í fyrsta lagi myndi Ísland greiða í fjárhagsáætlun Brussel: bandaríski hagfræðingurinn Dan Mitchell reiknar út að kostnaðurinn jafngildi 400 dollurum fyrir hvern Íslending.
2. Í öðru lagi þyrfti það að hætta við viðskiptasamninga sína.
3. Í þriðja lagi myndi það ganga til liðs við sameiginlegu landbúnaðarstefnuna, afnema tolla á afurðir ESB og hækka um leið... þeim gegn restinni af heiminum.
4. Í fjórða lagi myndi það ganga til liðs við sameiginlegu fiskveiðistefnuna: fiskistofnar þess yrðu skilgreindir í sáttmálum ESB sem „sameiginleg auðlind“ sem öll ESB-ríki hefðu „jafnan aðgang að“. Allar þessar fjórar breytingar eru augljóslega skaðlegar. Það er erfitt að sjá hvernig jafnvel sá sem er mest áhyggjufullur um Evrópu gæti selt þær sem úrbætur.

Hið síðastnefnda er sérstaklega mikilvægt á stað sem skilgreinir sig sem eina þróaða þjóðina þar sem fiskveiðar eru stór hluti af hagkerfinu. Ísland hefur kannski best stjórnaða fiskistofna í heimi, þar sem notað er snjallt kvótakerfi til að hvetja til náttúruverndar og afla aukaafurða sjávarafurða tekna til notkunar í snyrtivörum og lyfjum. Margir Íslendingar sem hafa aldrei stigið fæti á togara hafa engu að síður á tilfinningunni að ískalda vatnið í Norður-Atlantshafi renni í æðum þeirra. Hvers vegna er þá einhver að leggja til að komast nær Brussel? Á hvaða hugsanlega vandamáli væri aðild að ESB lausn?

Sumir Íslendingar hafa auðvitað hag af því sem embættismenn eða þingmenn Evrópuþingsins. Lífið í Brussel getur verið – treystið mér – auðvelt og ríkulegt. En jafnvel þeir sem þrá kostnaðarreikning matgæðings, Michelin-stjörnu evrópsks krata vita að lítill áhugi er á aðild. Þjóð sem er auðug og farsæl og býr yfir miklum náttúruauðlindum gengur ekki auðveldlega til liðs við efnahagsblokk sem er ekki að vaxa og þar sem eigin auðlindir, sérstaklega sjávarauðlindir þess, gætu verið uppurnar.

„Að kíkja í pakkann“ snjöll taktík

Þannig hafa þeir fundið snjalla taktík. Í stað þess að spyrja fólk hvort það vilji ganga í ESB, þá er verið að spyrja það hvort það vilji ræða. Þjóðaratkvæðagreiðslan er seld sem leið til að komast að því hvaða kjör gætu verið í boði. Sú blekking sem þarf til að viðhalda þessari ímynd er alveg stórkostleg.

Íslendingum er verið að biðja um að trúa því að ESB, ósveigjanlegasta stofnun jarðarinnar, myndi breyta reglum sínum til að koma til móts við land með minna en 0,1 prósent íbúa. Reyndar sjáum við fullkomlega greinilega hvert ESB stefnir. Það dregur ekki leyndarmál úr því að það mun halda áfram að miðstýra völdum og að lokum verða sambandsríki með eigin her og lögreglu. Það dylur heldur ekki að það vilji innlima Serbíu, Makedóníu, Kósóvó, Albaníu og með tímanum Moldóvu, Georgíu og Úkraínu, sem allt mun auka kostnaðinn enn frekar fyrir fáa nettófjárlagagreiðendur.

Íslenskir ​​Evrópufílar eru eins óljósir og mögulegt er og halda því fram að allt sem þeir vilji gera sé að komast að því hvað er í boði. „Já til að sjá“ er snjalla slagorðið þeirra (það rímar á íslensku: „Já til að sjá“). Nema hvað Íslendingar geta séð ESB í dag. Þeir þurfa ekki þjóðaratkvæðagreiðslu til að spyrja hvaða kjör væru í boði: þeir geta gert það núna.

Raunverulegur tilgangur þjóðaratkvæðagreiðslunnar

Nei, raunverulegur tilgangur þjóðaratkvæðagreiðslunnar er að fá umboð til samræmingar staðla sem fylgir hverju aðildarferli svo að Evrópuaðdáendur geti að lokum notið skriðþungans til fullrar aðildar. Á sama tíma færa þeir fram þá þversagnakenndu röksemdafærslu að aðild að evrunni myndi stöðuga íslenska gjaldmiðilinn. Sú fullyrðing er ósönn, óviðeigandi og mótsagnakennd.

Ósönn vegna þess að hún lítur á evruna, með allri spennunni milli kjarna og jaðarríkja, sem stöðugan gjaldmiðil. Óviðeigandi vegna þess að ef þeir vildu fella krónuna, þá eru nokkrir betri kostir í boði, allt frá dollaravæðingu til að búa til hrávörutryggðan gjaldmiðil. Mótsagnakennd vegna þess að hún gerir allt þetta „bara að skoða“ rugl að bulli. Engin furða að Evrópuaðdáendurnir séu í slíkum flýti. Engin furða að þeir séu, eins og áður segir, að halda sumarkosningu. Munu Íslendingar falla fyrir því? Munu þessir frægu skynsömu einstaklingar, sem hafa reglulega sagt í skoðanakönnunum að þeir séu á móti aðild að ESB, trúa þeirri hugmynd að þessi þjóðaratkvæðagreiðsla sé einfaldlega mat á stöðunni frekar en upphaf formlegs aðildarferlis? Það er erfitt að segja til um. Skoðanakannanir eru nú jafnar, ef eitthvað er, sýna þær smá halla í átt að aðild.

En ég hef traust á sundurleitum ættingjum okkar. Ég hef staðið oft á staðnum þar sem fyrsta þing þeirra var haldið, Þingvöllum. Íslendingar söfnuðust þar saman hvaðanæva að úr eyjunni, riðu litlum, traustum hestum sínum yfir svört hraun og skærgrænan mosa og hittust sem frjálst fólk.

Í öll þau ár sem þeir voru stjórnaðir erlendis frá – af Noregi, Danmörku og jafnvel stuttlega, eftir „vinalegu innrásina“ árið 1940, af Bretlandi – misstu Íslendingar aldrei þjóðernisvitund sína.

Þrjóskir og sjálfbjarga Íslendingar vita að hverjir þeir eru hefur alltaf verið bundnir hefð þeirra um þingræði. Ætla þeir að henda öllu því til að ganga til liðs við fátæka Evrópubúa? Þurfa þeir að ræða hvort þeir eigi að ganga inn í þann eina viðskiptablokk sem er ekki að vaxa? Þeir vita örugglega betur.“