Jovana hefur búið í Borgarnesi frá því hún var sex ára, fyrir utan þau tímabil sem hún sótti nám á höfuðborgarsvæðinu og erlendis. Hún starfar sem fjölmenningarfulltrúi hjá Símenntun á Vesturlandi og við spyrjum hana aðeins um hennar sögu.
„Foreldrar mínir eru frá Serbíu og Svartfjallalandi og við fluttum til Íslands í lok 20. aldar. Við fluttum fyrst á Ísafjörð í nokkra mánuði, og fórum síðan til Keflavíkur og síðan til Borgarness þar sem pabbi fór að spila fótbolta og var markmaður hjá Skallagrími,“ segir Jovana.
„Ég man mjög vel eftir því að koma til Ísafjarðar svona lítil stelpa og sjá öll þessi stóru fjöll umlykja bæinn. Auðvitað eru fjöll á Balkanskaganum, en allt umhverfið fyrir vestan var mjög ólíkt því sem ég átti að venjast og mér fannst eins og ég væri komin á aðra plánetu.“
Hún rifjar það líka upp hvað það hafi verið erfitt að vera mállaus í þessum kringumstæðum. „Enginn skildi okkur og við skildum engan, og það var mjög erfitt fyrir sex ára stelpu.“ Fjölskyldan var í nokkra mánuði fyrir vestan en eftir stutt stopp í Keflavík fluttu þau til Borgarness, þar sem Jovana festi rætur. Ok
„Ég man ekki mikið eftir tímanum í Keflavík, nema að ég man eftir að hafa farið með strætó í skólann. Það má eiginlega segja að það sé ekki fyrr en við flytjum til Borgarness sem ég muni vel eftir mér sem barn.“
Ævintýralegt umhverfi
Hún segir fallegt bæjarstæðið í Borgarnesi vera sterkt í minningunni. „Við bjuggum í húsi beint á móti Skallagrímsgarði og það var mjög ævintýralegt fyrir mig og útsýnið var mjög fallegt.“
Það tók samt svolítinn tíma að komast inn í samfélagið. „Ég var alveg fljót að ná tungumálinu, en fyrst upplifði ég að umhverfinu fyndist svolítið erfitt að aðlagast mér,“ segir hún og hlær. „Fólki þótti við kannski vera frá ókunnuglegum menningarheimi á þessum tíma, en Vesturland hefur breyst mikið síðan.“
Að komast í hópinn
„Ég upplifði það svolítið sem barn að ég þyrfti að gera meira til að vera samþykkt. Mér fannst eins og ég þyrfti alltaf að vera einu skrefi á undan öðrum til að komast í hópinn, vera duglegri en hinir til að komast á sama stað.“
Jovana fór snemma í íþróttir og spilaði bæði badminton og fótbolta, sem hún segir að sé líka góð leið til inngildingar í samfélaginu og til að kynnast krökkum. Hún segir að það hafi breytt miklu þegar hún var komin í góðan vinkonuhóp. „Ég fór í menntaskólann hérna og lauk stúdentsprófi af náttúrufræðibraut með mínum vinkonum og félögum og það var mjög dýrmætur tími fyrir mig.“
Jovana tók grunnpróf í stjórnmálafræði en fór síðan í meistaranám í mannfræði við Háskóla Íslands. „Ég segi alltaf að ég sé mannfræðingur, því ég tengi miklu meira við mannfræðina en stjórnmálafræðina.“
Lærdómur Vínarborgar
Þá var förinni heitið til Vínarborgar í skiptinám og segir Jovana það hafa verið mjög góða reynslu, þótt dvölin hafi verið stutt vegna covid. „Ég var bara í hálft ár í Vín, en það var mjög skemmtilegt að prófa að búa í svona stórborg.“
Hún kom heim með aðeins öðruvísi nám í farteskinu en hún lagði upp með. „Þegar ég bjó í Vín lærði ég að meta betur lítil bæjarfélög eins og Borgarnes. Ég sá hvað það eru mikil lífsgæði að vera fljótur að fara í búðina og maður sparar svo mikinn tíma að þurfa ekki að sitja fastur í bílaumferð þar sem allar samgöngur taka svo langan tíma. Ég held ég gæti ekki búið í stórborg aftur. Hraðinn er líka allt of mikill og ég vil helst vera þar sem ég get stjórnað betur mínum tíma. Það eru mikil lífsgæði að búa á smærri stöðum og ég elska að búa í Borgarnesi.“
Tungumálið og þolinmæði
Sem áður segir starfar Jovana sem fjölmenningarfulltrúi hjá Símenntun sem hún segir frábæran vinnustað og þar hafi hún strax fundið að hún var metin að verðleikum. „Við fengum styrk 2024 til að koma af stað verkefninu Fjölmenningarskóla Vesturlands sem leggur áherslu á inngildingu, fjölmenningarfærni, þjónustu og upplýsingaflæði og hefur að markmiði að auka þátttöku innflytjenda í samfélaginu,“ segir Jovana.
„Við erum svolítið að taka utan um þetta samfélag hérna og við höfum verið með samfélagskúrs, íslenskunám og ljósmyndakeppni og margt fleira.“
Jovana segir mikilvægt að vekja athygli á því að þolinmæði er besti stuðningurinn fyrir þá sem eru að læra íslensku. „Fólk þarf að þora að tjá sig þótt það tali ekki fullkomna íslensku strax, því þetta tekur alltaf tíma. Tungumálið er okkar leið til samskipta, og ef við hoppum alltaf yfir í enskuna þegar við heyrum að fólk sé ekki með fullkomin tök á íslensku, þá hægjum við á lærdómsferlinu. Það er betra að vera þolinmóður og nota íslenskuna.“
Þátttaka í samfélaginu
Jovana segist ekki hafa ætlað að fara í stjórnmál, heldur hafi hún stefnt á doktorsnám og hafi einnig verið að skrifa ljóðabók sem kemur út í haust. „Ég mætti á fund hjá Borgarbyggðarlistanum og eitt leiddi bara af öðru. Ég fann fyrir miklum meðbyr og allir voru svo jákvæðir að ég ákvað að skella mér bara í þetta án þess að vita hver niðurstaðan yrði. Ég vil geta haft áhrif á mitt nærumhverfi og hjálpa til að gera samfélagið enn betra. Svo er ég vön því að vera hent út í djúpu laugina,“ segir hún og hlakkar til komandi verkefna.
Hver er hún?
Jovana Pavlovic fæddist 1993 og er ættuð frá Serbíu og Svartfjallalandi, en hefur búið á Íslandi frá sex ára aldri.
Hún er menntuð í stjórnmálafræði og með meistarapróf í mannfræði.
Hún er fjölmenningarfulltrúi, markaðsstjóri og verkefnastjóri fjarprófa hjá Símenntun á Vesturlandi.
Hún leiddi Borgarbyggðarlistann í síðustu kosningum og er núna forseti sveitarstjórnar Borgarbyggðar og Skorradalshrepps.
Helstu áhugamál hennar fyrir utan félagsmálin eru íþróttir og bóklestur.
