Það er til siðs við jarðarfarir að kveðjur séu bornar frá þeim sem ekki áttu heimangengt í útförina. Siðurinn er gamall og má rekja allt aftur til þeirra tíma sem að erfitt var að ná í fólk. Sambærilegt dæmi eru símskeyti til fermingarbarna hér á árum áður.
Séra Hildur Eir Bolladóttir, prestur á Akureyri, sagði í stuttri hugvekju á Facebook í gær að hana langaði að leggja þennan sið af. Undir það tók annar prestur á Akureyri, séra Sindri Geir Óskarsson. Rökin á bakvið hugmyndina eru margs konar, meðal annars hvað varðar flæði og fegurð athafnanna, en líka nútímalegri rök:
„Þetta byrjar á þeim tímum sem var vissulega erfiðara að ná á fólki. Það var bara gamli sveitasíminn og svo skífusíminn. Og þú þurftir að hitta á að fólk væri heima til þess að ná á því og þá var brugðið á þetta ráð að fá presta til þess að flytja kveðjur fyrir þá sem ekki náðu á aðstandendum. En núna er í rauninni erfiðara að láta ekki ná í sig,“ segir séra Hildur Eir Bolladóttir.
Hún vill meina að kannski væri sniðugra að heyra beint í aðstandendum, hvort sem það væri með tölvupósti, skilaboðum í gegnum samfélagsmiðla, smáskilaboð eða símtal. Í flæði athafnarinnar sé oft skrítið að stoppa til þess að flytja kveðjur eins og einhver þulur á þjónustuborði.
Síðan allt í einu koma kveðjurnar, kannski ekki góð samlíking en við höfum þetta orðatiltæki, svolítið eins og skrattinn úr sauðarleggnum.
Allt sé þetta þó sett fram í góðu tómi til þess að skapa umræðu. Prestar hafi þegar rætt þetta sín á milli en kirkjan er í sífelldri þróun. „Við þurfum alltaf að vera endurskoða hefðir og velta þeim upp og snúa við steinunum og sjá hvað er hérna undir þessu er þetta eitthvað sem má breyta eða er þetta mjög mikilvæg hefð,“ segir Hildur Eir.
