Sanna Magdalena Mörtudóttir, borgarfulltrúi Vinstrisins, dregur upp dökka mynd af forgangsröðun og viðhorfum meirihlutans í Reykjavík í nýjum skoðanapistli.

Tilefnið er viðtal við Hildi Björnsdóttur borgarstjóra í þættinum Spursmál þann 4. september sl., þar sem hún ræddi um tekjulægstu hópa borgarinnar sem fólk sem gæti ekki „staðið undir sér“ og lagði áherslu á að laða þyrfti tekjuhærri hópa til að halda uppi skattkerfinu.

Í grein sinni, Excel-væðing mannlífsins á Vísi, gagnrýnir Sanna þessa nálgun harðlega og segir það lýsa takmarkandi sýn að meta íbúa eingöngu út frá fjárhagslegu framlagi.

Enginn verðmætasköpun án láglaunastétta

Sanna bendir á að háar tekjur ákveðinna hópa verði ekki til í tómarúmi. Að baki hverri krónu standi fjöldi fólks í mikilvægum grunnstörfum sem haldi samfélaginu gangandi svo sem starfsfólk í skólum, ræstingafólk og umönnunarstéttir.

„Hugmyndin um að sumir ‚standi undir sér‘ frábrugðið öðrum gengur ekki upp, því við treystum öll, óháð tekjum, á sameiginlega innviði, þjónustu og stuðning samfélagsins á ólíkum æviskeiðum.“

Hún varar við því að þegar fólk er flokkað sem „kostnaðarliðir“ í stað íbúa, sé stutt í að ákvarðanir um þjónustu fari eingöngu að snúast um útgjöld en síður um samfélagslegt mikilvægi.

Mælikvarðinn á gott sveitarfélag

Að mati Sönnu er hlutverk sveitarfélaga ekki að handvelja arðbærustu íbúana, heldur að byggja upp samfélag þar sem fólk getur tilheyrt óháð aldri, tekjum eða félagslegum aðstæðum.

Hún dregur línu í sandinn hvað varðar gildismat í pólitík og segir að virði manneskju verði aldrei bundið við það hversu háa skatta hún greiðir.

„Virði sveitarfélagsins má hins vegar mæla út frá því hvernig það kemur fram við þann sem minnst hefur. Gott samfélag spyr ekki hverjir ‚standa undir sér‘ heldur hvernig við getum staðið saman.“