Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:

Í Noregi stendur yfir umræða eftir að nemendur við Høgskulen på Vestlandet kröfðust þess að halal-kjöt yrði í boði í mötuneytinu. Nemendurnir telja að framboð á halal-kjöti myndi gera fleirum kleift að finna að þeir séu hluti af samfélaginu.

Nú tekur Almir Martin þátt í umræðunni. Hann er fyrrverandi ráðgjafi um réttindamál og höfundur bókarinnar „Integrationen der ikke fungerede“ („Samþættingin sem virkaði ekki“).

Almir Martin skilur vel að ungt fólk vilji fá að koma sjónarmiðum sínum á framfæri og finna að það sé hluti af samfélaginu. En hann hafnar þeirri forsendu að trúarleg sérútfærsla leiði endilega til meiri inngildingar:

„Að biðja um trúarlega aðlagað matarframboð á opinberri, veraldlegri stofnun er ekki það sama og að biðja um að vera tekin með í hópinn. Það er að biðja um að vera útilokuð.“

Er matur lausnin

Samkvæmt Almir Martin geta trúarlegar kröfur varðandi mat stuðlað að því að nemendum og stúdentum sé skipt upp í aðskilda hópa. Hann hefur meðal annars orðið vitni að því að múslimskir nemendur í heimilisfræði endi í eigin hópum vegna þess að þeir vilja ekki nota eldhúsáhöld sem hafa komist í snertingu við mat sem ekki er halal. Á skólaferðum geta sömuleiðis komið upp kröfur um aðskilin grill. 

Niðurstaðan getur orðið sú, að í reynd verði til tvö samfélög: eitt múslimskt og eitt sem ekki er múslimskt. Að mati Almir Martin styrkir þetta „við og þeir“-hugsunarhátt þar sem markmiðið ætti að vera að skapa samfélag þvert á hópa.

Hann bendir jafnframt á að innleiðing halal-kjöts snerti ekki aðeins múslimska nemendur. Ef mötuneytið býður eingöngu upp á halal-kjöt fá kristnir, hindúar, búddistar, trúleysingjar og aðrir einnig kjöt sem er matreitt samkvæmt trúarlegum reglum.

Þess vegna leggur hann til að mötuneytið bjóði bæði upp á halal-útgáfu og hefðbundna útgáfu, ef ákveðið verður að verða við óskinni:

„Ef markmiðið er raunverulega inngilding, þá verðum við að taka alla með – ekki aðeins þá sem hrópa hæst.“

Aðlögun að landinu sem þú valdir

En fyrir Almir Martin snýst umræðan um meira en mat í mötuneyti. Hún snýst einnig um það sem aðlögun krefst af fólki sem hefur flutt til Noregs. Hann hafnar þeirri hugmynd að aðlögun felist eingöngu í því að samfélagið aðlagi stofnanir sínar að óskum ólíkra hópa:

„Inngilding krefst meira en þess að samfélagið beygi sig fyrir hverri einustu sérkröfu. Inngilding krefst vilja til að aðlagast.“

Samkvæmt Almir Martin getur valkosturinn orðið samhliða og lokuð samfélög þar sem samskipti við fólk utan hópsins eru takmörkuð og þar sem ungt fólk upplifir að einar reglur og viðmið gildi í norsku samfélagi en önnur innan fjölskyldunnar eða trúarlegs umhverfisins.

Ósk hans er því ekki aðeins sú að ungir múslímar hafi möguleika á að borða halal-kjöt. Hann vill að það finni sig nógu frjálst til að borða það sem er borið á borð, án þess að óttast að það geri það að verri múslimum.

Að hans mati er það sönn inngilding.

Heimild: https://www.firda.no/inkludering-for-alle.../o/5-15-2096461