Halla er fædd árið 1996 og á tvo stráka. Hún er menntaður grunnskólakennari en á uppvaxtarárunum átti tónlistin hug hennar allan og fyrir tveimur árum enduruppgötvaði hún þá ástríðu.
Sjálfstraustið dofnaði
Halla settist niður með blaðamanni og ræddi við hann um lífið og listina.
„Ég var mikið í tónlist þegar ég var yngri en svo slökknaði algjörlega á henni eftir menntaskóla. Ég var í Fjölbraut í Garðabæ og þar sinnti ég ýmsum tónlistarverkefnum og sömuleiðis heima á Akranesi, þar sem ég ólst upp. Listin var alltaf svo mikill partur af mér en svo einhvern veginn slokknaði á þessari hlið hjá mér frekar lengi.“
Aðspurð af hverju hún haldi að það hafi gerst segir hún:
Ég held það hafi örugglega verið þessi samanburður sem maður fann svo mikið fyrir á þessum tíma. Þegar ég var yngri hafði ég rosalegt sjálfstraust, mér fannst ég alltaf bara best,“ segir Halla og skellir upp úr.
„Svo varð ég fullorðin og upplifði ekki það sama þá. Tónlistin féll pínu í skuggann af öðru í lífinu. Þegar ég var búin með háskólanámið þá fór ég að finna sterkt fyrir því að mig langaði að læra sköpunarhliðarnar innra með mér.
Ég var í listnámi í FG og listadeild í Kennaraháskólanum og svo var ég allt í einu með ekkert skapandi í gangi. Það var einhver rödd innra með mér sem hætti ekki að segja mér að ég yrði að gera eitthvað í þessu. Stundum var bara erfitt að sitja heima á kvöldin að horfa á sjónvarpið því þetta tók yfir innra með mér, að ég yrði að fara að gera eitthvað skapandi ekki seinna en núna.“
Buguð og týnd og fann sig við píanóið
Halla ákveður því að skrá sig á ritlistarnámskeið hjá Skvikaskáldum.
„Það var ótrúlega flott námskeið og ég hugsaði með mér að ég gæti kannski fundið þessu farveg hjá mér með því að skrifa. Svo á lokakvöldi námskeiðsins vorum við að fara yfir verkin okkar og ég var eitthvað smá vonsvikin því mér fannst ég ekki hafa fundið það sem ég vonaðist til að finna innra með mér.
Ég kom heim frekar buguð og týnd og röddin innra með mér var háværari en áður. Ég settist fyrir framan píanóið í fyrsta skipti í ótrúlega langan tíma og allt í einu byrjuðu lög að dælast út úr mér.“
Þetta kom Höllu í opna skjöldu en þarna varð eitthvað skrifað í skýin.
„Þarna urðu til þrjú af lögunum sem eru á nýju plötunni og allt fór á flug. Næstu vikurnar upplifði ég rosalega tilfinningaúrvinnslu á öllu sem ég hafði bælt innra með mér síðasta áratuginn. Textarnir flæddu upp úr mér, margt sem ég hafði aldrei nálgast áður og þess vegna er þessi plata svona ótrúlega persónuleg.
Ég hafði smá áhyggjur af því að eftir útgáfu myndi fólk hugsa bara: Halla, hvað er í gangi hjá þér? Ég fer svolítið djúpt í textana og textarnir eru smá „break-upy“,“ segir Halla og vísar til sambandsslita.
Bældi allt niður í mörg ár
Halla segist ekki geta nefnt neinn sérstakan atburð sem hún syngur um heldur sé þetta blanda af alls konar tilfinningum.
„Þetta eru sérstaklega erfiðar tilfinningar og sorgir. Alls konar krefjandi hlutir sem maður glímdi einhvern tíma við og vann ekki úr, sársauki í sinni hreinustu mynd. Allt í einu kom ég því öllu í orð í gegnum lögin og eftir að ég byrjaði aftur í tónlistinni þá er þessi innri rödd sem var stanslaust að ýta í mig farin.
Núna veit ég að þetta er eitthvað sem ég vil gera og á að vera að gera. Þetta kom svo náttúrulega og þægilega til mín, ég er ennþá hálfhissa á því.“
Eftir örlagaríka kvöldið fyrir framan píanóið fór Halla í stúdíó til Jóhannesar Ágústs.
„Ég kynntist honum á pródúseranámskeiði sem hann var með og hann er algjör snillingur sem vann töfra á útsendingunni með mér. Platan varð svo bara til á nokkrum vikum.“
Hér má hlusta á plötuna á streymisveitunni Spotify.
Fundu hvort annað í tónlistinni
Platan Frá byrjun kom út 10. október síðastliðinn en hún varð til fyrir um það bil tveimur árum, þegar Halla var enn í sambandi.
„Ég og barnsfaðir minn hættum saman fyrir um tveimur mánuðum eftir tólf ára samband. Við kynntumst í menntaskóla og tengdumst mikið í gegnum tónlist. Hann hélt áfram í tónlistinni en ég slökkti á minni en það var alls ekki tengt honum að neinu leyti. Það er ótrúlega leiðinlegt að ég hafi ýtt tónlistinni frá mér því við urðum par akkúrat út af tónlistinni.
Í fyrstu vorum við aðeins að hittast og hættum því svo en það var alltaf tónlistin sem kom okkur aftur saman. Við vorum meðal annars beðin um að syngja saman á tónleikum og endurnýjuðum kynnin þar og það voru alls kyns tónlistartengd tækifæri sem ýttu okkur aftur saman. Það er ótrúlega skrýtið hvernig tónlistin var bæld niður hjá sjálfri mér í gegnum sambandið okkar, svo þegar okkar sögu er að ljúka kviknar aftur á henni.“
Sá ekki fyrir að þetta yrði veruleikinn
Halla segir að fyrrverandi hafi alltaf stutt hana í sínu og þau séu góðir vinir í dag. Þegar hún byrjaði að semja textana sá hún alls ekki fyrir sér að þetta myndi fara svona.
„Flestir sem hafa gengið í gegnum langtímasamband vita að það er ekki alltaf dans á rósum og það gengur á ýmsu, okkar samband var ekkert frábrugðið því. Þegar ég var að semja plötuna var ýmislegt sem mér fannst erfitt að útskýra og það fékk enginn að heyra hana áður en hún kom út nema maðurinn minn og pródúserinn.
Mér finnst enn í dag erfitt að útskýra lögin og margt sem ég samdi var kannski eitthvað sem ég skildi sjálf ekki almennilega. Núna í dag er smá eins og ég hafi verið að semja um sambandsslitin fyrir tveimur árum en ég var alls ekki á þeim stað þá að ég hefði séð fyrir mér að þetta myndi verða veruleiki í okkar lífi,“ segir Halla en bætir við að platan snúist þó ekki eingöngu um ást og sambandsslit.
„Það eru einhver þemu úr sambandinu á plötunni en samt alls ekki allt. Sumt er samið út frá öðrum erfiðum atburðum. Lagið Nætursól er til dæmis samið um náinn fjölskyldumeðlim sem hefur gengið í gegnum fíknivandamál og hvernig það er að lifa með fíkn.
Tónlistin er alls ekki öll samin út frá rómantík en svo er oft auðvelt að lesa í öll lög sem ástarlög.“
Enn inni í miðjum storminum
Það mætti segja að Halla sé enn inni í miðjum storminum en tónlistin reynist henni mikið haldreipi.
„Þessar stóru breytingar á mínu lífi eru enn frekar nýtilkomnar. Ég ætla ekki að skafa af því, þetta er eitt það erfiðasta sem ég hef gengið í gegnum. Þetta er svo risastór partur af því hver þú ert, að eiga líf og fjölskyldu með einhverjum. Það er rosalega skrýtið að fara í gegnum þetta og gefa út plötuna líka en ég var löngu búin að ákveða dagsetningu fyrir útgáfuna og ákvað að halda því.“
Halla hafði sömuleiðis verið löngu búin að skipuleggja útgáfupartý.
„Daginn sem partíið var þá lá ég uppi í rúmi og hugsaði: „Guð minn góður, ég nenni þessu ekki neitt“. Ég var svo dofin og tilfinningarnar verða svo rosalega ýktar.
Ég var að ganga í gegnum þennan týpíska tilfinningarússíbana sem ég held að fylgi sambandsslitum, þar sem maður fer niður í djúpar lægðir og svo upp í algjöra maníu og tilfinningarnar eru út um allt.
Mér finnst ég fyrst núna vera kannski aðeins að ná að lenda svolítið betur. Ég er farin að geta séð hlutina í nýju ljósi að einhverju leyti og kannski finna fyrir tilhlökkun. Maður er náttúrulega að syrgja risastórt líf og risastóra framtíð sem maður sá alltaf fyrir sér. Þetta er bara ótrúlega skrýtið og mig hefði aldrei grunað það ferðalag sem biði mín og þennan sársauka.
Mér finnst ég enn vera inni í storminum og ég veit að þetta krefjandi ferðalag er alls ekki búið. Maður sér þó litlar breytingar frá degi til dags sem er gott.“
Einn stór grátkór
Hún fylgdi útgáfunni eftir með því að mæta í útgáfupartíið sem reyndist á endanum hafa verið mjög góð ákvörðun.
„Vinkonur mínar sóttu mig og voru að tryllast út af spenningi en mig langaði bara að klára þetta af og ég fann ekki fyrir tilhlökkun. Það var mjög leiðinlegt því ég var búin að hlakka rosalega lengi til þessa kvölds og hafði bókað veitingastaðinn OTO með góðum fyrirvara fyrir partýið.
Svo varð þetta bara ótrúlega fallegt kvöld. Það var smá eins og grátkór hefði tekið yfir staðinn, fólkið mitt var að heyra textana í fyrsta skipti og allir bara grétu. Ég var algjörlega aftengd þarna, komin eitthvert allt annað í hausnum og hélt kannski að fólk væri bara að bíða eftir að lögin kláruðust, sem var auðvitað ekki raunin.
Allt í einu var ókunnugt fólk farið að ramba inn á staðinn og þetta varð ótrúlega kómískt og fallegt kvöld sem endaði á að vera nákvæmlega það sem það þurfti að vera, mjög í anda plötunnar. Auðvitað var þetta líka dramatískt, það vissu allir af þessum sambandsslitum og fólk var að tengja það við textana og rýna í þá, eins og fólk gerir.
Í lokalaginu syng ég meðal annars: „Vil verja ævinni tvö syngjandi“, og þá grétu ansi margir.“
Styðja alltaf hvort annað
Halla var þó ekki ein af þeim sem felldu tár.
„Mér fannst ég vera í ábyrgðarhlutverki, þetta var mitt kvöld og fólk var að koma þarna til að heyra lögin mín í fyrsta sinn. Ég var eiginlega bara með lokuð augun þegar platan var spiluð en viðbrögðin voru alveg ótrúlega falleg.“
Fyrrverandi maður Höllu mætti og studdi við hana á þessu stóra kvöldi.
„Við eigum auðvitað tvö börn saman og erum rosalega góðir vinir, hann styður mig algjörlega í gegnum þetta. Kvöldið var örugglega líka erfitt fyrir hann en hann er rosalega mikið með mér í liði og við höfum alltaf verið stuðningsmenn hvors annars, reynt að blása lífi í vængi hins, það hefur alltaf verið þannig.“
Í gegnum þessar miklu lífsbreytingar segist Halla finna fyrir mikilli sköpunargleði, þó á allt annan hátt en hún er vön.
„Þetta er erfitt tímabil og að miklu leyti er minni orka í mér en samt sem áður öðruvísi kraftur en áður. Tempóið hjá mér er miklu vægara en venjulega, það koma dagar þar sem ég hef enga orku til að gera annað en bara það sem þarf til að komast í gegnum daginn og aðra daga fæ ég bylgjur af alveg sjúkum krafti þar sem ég get skapað rosalega mikið.
Þannig að þetta er einhvers konar jafnvægi. Það hafa komið dagar þar sem ég hugsa að ég ætli ekki að gera neitt með tónlistina en ég fæ svo mikla hvatningu og mikinn stuðning og það hjálpar gríðarlega. Foreldrar mínir eru líka miklir stuðningsmenn, mamma hágrét í útgáfupartýinu og pabbi er örugglega búinn að hlusta hundrað sinnum á plötuna,“ segir Halla brosandi.
Lítið samfélag en mikið listalíf
Foreldrar hennar búa núna í Mosfellsbæ en eftir nám ákvað Halla að flytja aftur á Akranesið.
„Þetta er yndislegt samfélag en auðvitað lítið samfélag þar sem allir þekkja alla. Sambandsslit og heil plata geta alveg hrist svolítið upp í þessu, maður finnur rafmagnið í loftinu og væntanlega spyrst þetta út en það er líka bara allt í góðu, það er partur af því að tilheyra þessu litla samfélagi.
Akranes er ótrúlega lifandi menningarbær líka, hér er mikið listalíf og mikill meðbyr með fólki sem vill skapa. Það hafa alltaf verið fullt af tækifærum þar.“
Að lokum segist Halla stefna á að fara lengra með tónlistina og tekur þetta allt á sínu tempói.
„Nú er ég farin að pæla hvernig mig langar að koma lögunum mínum á svið og það er næsta verkefni. Mig langar að henda í smá sett og fara í smá gír eftir áramót og ég hlakka til að sjá hvert það leiðir mig.“
