Klara Soffía Birgisdóttir óttast um líf dóttur sinnar, Anítu Óskar Haraldsdóttur, sem situr í fangelsi og glímir við alvarleg andleg veikindi. Aníta hafi ítrekað reynt að leita sér hjálpar en kerfið hafi brugðist henni aftur og aftur. Í stað þess að grípa hana í veikindunum hafi henni ítrekað verið vísað af geðdeild og yfir í fangelsi þar sem líðan hennar versnar. Klara segist vera við það að bugast á ástandinu og kallar eftir því að Aníta fái aðstoð við veikindum sínum frekar en að henni sé refsað fyrir einkennin.
Klara og dóttir hennar komnar að þolmörkum - „Nú bara bið ég og vona að ég heyri í henni á morgun á lífi“
