Mér finnst ekkert meira þreytandi en að hlusta á pólitíkusa og hagsmunaaðila sem þykjast vita betur en við hin. Pólitíkusa og hagsmunaaðila sem vilja stjórna okkur hinum af því að það er betra fyrir þá.
Nú er reynt að heilaþvo okkur með allskonar hræðsluáróðri og frösum á borð við þá að Evrópusambandið sé eins og brennandi hús, það sé ekki hægt að semja um neitt, við missum forræðið á auðlindum okkar og töpum fullveldinu.
Það virðist alveg hafa farið fram hjá þeim að öll löndin í Evrópusambandinu eru fullvalda því annars væru þau ekki þar. Þá hefur sjávarútvegsstjóri Evrópusambandsins sagt að Evrópusambandið gæti boðið Íslandi undanþágur frá fiskveiðistefnu sambandsins og um það yrði rætt í aðildarviðræðunum. Einnig hefur stækkunarstjóri Evrópusambandsins sagst vera staðráðinn í því að flýta fyrir samningaviðræðum um forgangsmál Íslands, kjósi þjóðin að hefja aðildarviðræður að nýju.
Þessi hræðsluáróður minnir mig á að það voru líka pólitíkusar sem á forsendum sjálfstæðis og fullveldis börðust gegn aðild Íslands að Nató, varnarsamningnum við Bandaríkin, Fríverslunarsamtökum Evrópu (EFTA) og samningnum um Evrópska efnahagssvæðið. Þeir héldu að þeir vissu betur en í ljós hefur komið að svo var ekki. Við ættum að draga lærdóm af því.
Í þjóðaratkvæðagreiðslunni í ágúst höfum við um tvennt að velja, þ.e. að segja nei og þá fáum við ekki að vita hvernig samningur mun bjóðast okkur eða segja já og þá fáum við að vita hvernig samningurinn er sem okkur býðst. Ef okkur líkar ekki við það sem okkur býðst eftir að aðildarviðræður hafa farið fram þá einfaldlega segjum við nei og göngum ekki í Evrópusambandið. Flóknara er það nú ekki. Við erum nefnilega ekki að segja já við því að ganga í Evrópusambandið heldur eingöngu að fá að sjá hvað okkur býðst. Það munum við ekki vita nema með því að segja já í þjóðaratkvæðagreiðslunni sem fram undan er svo aðildarviðræðurnar geti farið fram.
Ég mun segja já í þjóðaratkvæðagreiðslunni í ágúst því ég vil sjá og vita hvernig samningurinn er sem okkur býðst svo ég geti sjálf tekið upplýsta ákvörðun um það hvort ég vil ganga í Evrópusambandið eða ekki. Ég treysti nefnilega sjálfri mér og þjóðinni betur til að meta það þegar allar staðreyndir liggja fyrir eftir að aðildarviðræðurnar hafa farið fram heldur en þeim sem þykjast vita betur en við hin áður en allar staðreyndir liggja fyrir.
Höfundur er lögmaður.
