Landsréttur staðfesti sextíu daga skilorðsbundinn fangelsisdóm í febrúar yfir karlmanni á sjötugsaldri sem var ákærður fyrir líkamsárás og stórfelldar ærumeiðingar í garð fyrrverandi maka síns.
Manninum var gefið að sök að hafa ráðist á konuna, gripið í upphandlegg hennar og aftan í háls og ýtt henni til og frá til þess að koma henni af landareign sem hann taldi sig eiga og hún hefði ekki hemild til þess að ganga um í ágúst 2023. Hann hafi jafnframt kallað hana „hóru“, „tussu“, „djöfulsins belju“ og „svertingjatussu“ auk fleiri álíka nafna.
Sakfelling mannsins í héraði byggði á framburði konunnar, tveggja sjónarvotta og áverkavottorði.
Í Héraðsdómi Norðurlands var maðurinn dæmdur fyrir ærumeiðingar vegna allra ummælanna. Landsréttur taldi „djöfulsins belju“, „hóru“ og „tussu“ hins vegar ekki teljast til stórfelldra ærumeiðinga. Aftur á móti teldist „svertingjatussa“ það vegna þess að ummælin beindust að útliti og uppruna konunnar.
Sagði sýknu skipta sig miklu persónulega og atvinnulega
Þessu vildi maðurinn ekki una og óskaði eftir því að Hæstiréttur tæki málið upp. Sakarefnið varðaði stjórnarskrárvarið tjáningarfrelsi hans og um leið æruvernd konunnar.
Úrlausn Hæstaréttar hefði almennt gildi um afmörkun ummæla gagnvart ákvæði hegningarlaga um ærumeiðingar í garð maka eða fyrrverandi maka og hvernig það geti takmarkað tjáningarfrelsi borgaranna gagnvart nákomnum.
Þá sagði maðurinn að það varðaði hann miklu, bæði persónulega og atvinnulega að Hæstiréttur hlýddi á málið og sneri dómnum við. Hann væri 61 árs gamall og aldrei komist í kast við lög.
Hæstiréttur gat ekki séð af gögnum málsins að það hefði verulega almenna þýðingu sem réttlætti að hann tæki það upp. Beiðni mannsins var því hafnað.
