Franska rannsóknaskipið Pourquoi Pas? var statt fyrir utan Reykjanes þann 15. september 1936 þegar veðrið fór að versna. Skipið hélt inn á Faxaflóa til skjóls en veðrið herti og seint um kvöld var komið ofsarok.
Í stað þess að leita aftur til Reykjavíkur hraktist skipið inn í skerjagarðinn við Mýrar. Skipið strandaði við skerið Hnokka nálægt bænum Straumfirði. Tíu manns lögðu upp frá Akranesi en þegar MB Ægir kom á slysstað sást ekkert af skipinu nema masturstoppur. 21 lík hafði þá þegar rekið á land, meðal annars hinn dáði franski landkönnuður, Jean Baptiste Charcot.
Hugrakkt góðmenni
Franska sendiráðið minnist slyssins á strandstað í dag. Anna Margrét Björnsson, upplýsingafulltrúi franska sendiráðsins á Íslandi segir að enn þann dag í dag sé Charcot dáður í Frakklandi fyrir störf sín í þágu vísindanna. „Hann var frumkvöðull Frakka í rannsóknum á heimskautasvæðinu,“ segir hún og bætir því við að hann hafi að vissu leyti rutt brautina fyrir skipulagðar vísindarannsóknir á Norðurskautinu.
„Svo var hann bara mjög þjóðþekkt persóna í Frakklandi og Frakkar fylgdust mikið með þessum leiðöngrum hans í marga áratugi. Hann var frægur fyrir að vera mjög hugrakkur og átti að vera einstakt góðmenni.“
Þegar Guðjón Sigurðsson bóndi í Straumfirði og Kristján Þórólfsson fóstursonur hans komu út á hlað um morguninn 16. september brá þeim í brún þegar þeir sáu stórt skip svo nálægt landi og áttuðu sig á að stórslys hafði orðið. Einungis einn skipverji komst af, það var Eugène Gonidec stýrimaður. Hann hafði náð að halda sér föstum á landgangi og rak þannig að landi. Þar kom Kristján auga á hann og gat náð honum úr öldurótinu.
Þrátt fyrir örþreytu og saltstorkin augu hresstist Gonidec tiltölulega fljótt en reynt var að halda honum frá þeim gluggum hússins sem vissu að sjónum. Hann þurfti þó að bera kennsl á líkin. Sem einn eftirlifenda átti hann mjög um sárt að binda. Líkin sem fundist höfðu voru flutt til Reykjavíkur og fleiri fundust rekin síðar. Alls fórust 40 manns með skipinu þessa örlagaríku nótt.
Útfararathöfn var haldin í Landakotskirkju 30. september og er það einhver sú viðhafnarmesta hér á landi. Var mannfjöldi á götum bæjarins og fánar blöktu í hálfa stöng. Að athöfninni lokinni voru líkin sem fundist höfðu flutt til Saint Malo í Frakklandi. Vigdís Finnbogadóttir, síðar forseti Íslands var þá lítil stúlka og minnist þessa svo:
„Það var fagur og sólríkur septemberdagur. [...] Mér fannst eins og allir íbúar Reykjavíkur væru þarna saman komnir. Skyndilega tóku allir karlmennirnir ofan og þá sá ég margar líkkistur bornar út úr kirkjunni [...] þetta hafði svo sterk áhrif á barnssálina í mér.“
Sumarið 1961 tókst köfunarleiðangri að finna flak skipsins. Landgangurinn sem skipverjinn Gonidec bjargaðist á var varðveittur í franska sendiráðinu fram til ársins 2000 að hann var fluttur með viðhöfn til Frakklands. Það voru skipverjar af frönsku gólettunum Etoile og Belle Poule sem báru hann frá sendiráðinu við Skálholtsstíg í gegnum miðbæ Reykjavíkur og til hafnar.
