Augustin Dufatanye og félagið NZOZI ehf. voru sýknuð af kröfum Alberts Eiríkssonar, Bergþórs Pálssonar og tveggja annarra eigenda íbúða að Lindargötu 12 um breytt eignarhlutföll í húsinu. Þeim var þó gert að greiða stefnendum samtals 1,3 milljónir króna í málskostnað vegna þess að þeir höfðu ekki sótt þing þegar málið var fyrst þingfest.
Í miðju deilunnar var samkomulag um 750 þúsund króna greiðslu sem Sveinn Andri Sveinsson lögmaður undirritaði fyrir hönd stefndu. Héraðsdómur Reykjavíkur taldi ekki sannað að honum hefði verið veitt umboð til að skuldbinda þá til þess samkomulags sem stefnendur byggðu kröfur sínar á.
Dómurinn var kveðinn upp 28. september 2026 í máli E-7151/2024. Auk Alberts og Bergþórs voru Vilhelm Anton Jónsson og Fortuna Favet ehf. stefnendur. Sveini Andra var stefnt til réttargæslu, en engar kröfur voru gerðar á hendur honum.
Þakrými og svalir að baki deilunni
Samkvæmt dóminum eru málsaðilar, að Sveini Andra undanskildum, eigendur fasteigna í húsinu. Húsfélagið lét gera nýja eignaskiptayfirlýsingu árið 2022 vegna breytinga á húsinu. Þar á meðal höfðu svalir á annarri og þriðju hæð verið stækkaðar, svölum bætt við fjórðu hæð og opnað úr íbúð á fjórðu hæð upp í þakrými sem áður hafði verið sameign allra.
Augustin og NZOZI ehf., sem eignuðust eignarhluta sína á árunum 2017 og 2018, neituðu að undirrita nýju yfirlýsinguna. Breytingarnar á svölunum og þakrýminu höfðu þegar verið framkvæmdar þegar þau keyptu eignirnar.
Stefnendur höfðuðu fyrst matsmál til að fá álit matsmanns á breytingum á hlutfallstölum hússins. Sveinn Andri gætti þá hagsmuna stefndu sem lögmaður. Í september 2024 var reynt að ná sátt.
„Minn maður samþykkir þetta“
Albert bauð 750 þúsund krónur fyrir hlut stefndu í sameign sem hafði verið færð inn í íbúð hans. Þann 9. september 2024 svaraði Sveinn Andri lögmanni stefnenda með þessum orðum: „Minn maður samþykkir þetta.“
Daginn eftir undirrituðu Albert, Bergþór og Sveinn Andri samkomulag, sá síðastnefndi fyrir hönd Augustins og NZOZI ehf. Þar var kveðið á um að Albert greiddi þeim samanlagt 750 þúsund krónur gegn undirritun eignaskiptayfirlýsingarinnar. Samkomulagið fól einnig í sér samþykki fyrir breytingum sem kynni að þurfa til að fá samþykki yfirvalda og að ekki yrðu gerðar frekari kröfur vegna málsins.
Albert lagði fjárhæðina inn á fjárvörslureikning lögmanns síns 11. september 2024. Greiðslan átti að fara áfram þegar stefndu hefðu undirritað eignaskiptayfirlýsinguna. Við lok málsmeðferðarinnar í september 2026 var upplýst að féð væri enn til reiðu á fjárvörslureikningnum.
Sveinn Andri óskaði eftir skriflegu umboði frá Augustin sama dag og samkomulagið var undirritað og ítrekaði þá ósk síðar. Slíkt umboð barst ekki.
Samþykki fyrir greiðslu dugði ekki
Fyrir dómi kvaðst Sveinn Andri ekki hafa tilkynnt um samþykki nema það hefði raunverulega legið fyrir. Augustin neitaði hins vegar að hafa samþykkt tillöguna og sagðist ekki hafa rætt við lögmanninn í síma á þessum tíma.
Dómurinn taldi vísbendingar um að Augustin hefði samþykkt að taka við greiðslunni vegna breytinga á eignarhluta Alberts. Það tilboð sem sannanlega hafði verið komið á framfæri við Augustin áður en Sveinn Andri tilkynnti um samþykki fól hins vegar aðeins í sér sáttargreiðslu. Þar var ekki getið um undirritun eignaskiptayfirlýsingar.
Hið skriflega samkomulag gekk því lengra en greiðslutilboðið. Stefnendur báru sönnunarbyrðina fyrir því að umboð hefði verið veitt og höfðu ekki sannað að samþykki Augustins næði til eignaskiptayfirlýsingarinnar.
Dómurinn hafnaði einnig því að umboð Sveins Andra til að gæta hagsmuna stefndu í matsmálinu nægði eitt og sér. Samkomulagið var gert utan réttar og við þessar aðstæður þurfti sérstakt umboð til samningsgerðarinnar.
Unnu málið en bera málskostnaðinn
Málið hafði áður verið dæmt 2. júlí 2025, eftir að stefndu sóttu ekki þing við þingfestingu þess. Þá var fallist á kröfu um breytt eignarhlutföll og þeim gert að greiða 650 þúsund krónur í málskostnað. Málið var síðar endurupptekið.
Stefnendur féllu við endurupptökuna frá upphaflegri aðalkröfu um að samkomulagið yrði efnt að viðlögðum dagsektum. Eftir stóð krafa um viðurkenningu á breyttum eignarhlutföllum samkvæmt eignaskiptayfirlýsingunni. Af þeirri kröfu voru stefndu sýknaðir.
Málskostnaðurinn fór þó aðra leið. Dómurinn vísaði til reglu um að málskostnaður í enduruppteknu máli sé ákveðinn í heild án tillits til niðurstöðu við endurupptökuna vegna fyrri útivistar. Hann taldi stefnubirtinguna lögmæta og hafnaði kröfum stefndu um að fá málskostnað eða láta hann falla niður.
Augustin og NZOZI ehf. voru því dæmd til að greiða stefnendum sameiginlega og óskipt 1.300.000 krónur í málskostnað, að meðtöldum virðisaukaskatti. Við ákvörðun fjárhæðarinnar var meðal annars litið til málsmeðferðarinnar áður en málið var endurupptekið.
