Fyrrverandi eigendur húss við Austurveg í Grindavík segjast hafa ítrekað óskað eftir því við fasteignafélagið Þórkötlu að fá að sækja heitan pott sem stóð á palli við húsið áður en það yrði rifið. Beiðnum þeirra var hins vegar hafnað og potturinn fór með húsinu í niðurrifi.
Rakel Lilja Halldórsdóttir og Víkingur Hermann Guðjónsson höfðu búið í Grindavík í 7 ár þegar Þórkatla eignaðist húsið. Þau segjast þrívegis hafa óskað eftir heimild til að fjarlægja pottinn, sem þau telja ekki falla undir fasteignamatið.
Þau segjast einnig hafa verið reiðubúin til að greiða fyrir pottinn ef þess hefði verið krafist.
Húsið hafði verið dæmt ónýtt vegna sprungu sem fór undir það. Að sögn Rakelar stóðu pallurinn og potturinn hins vegar á öruggu svæði með föstu landi undir.
Öryggissjónarmið
Í skriflegu svari Þórkötlu kemur fram að heitir pottar teljist til fylgifjár fasteigna og hafi því fylgt með við kaup félagsins á eignunum. Félagið segist ekki hafa veitt undanþágur frá þeirri reglu gagnvart íbúum sem gengu til samninga við það.
Þá segir í svari félagsins að öryggissjónarmið ráði för við verðmætabjörgun.
„Í verðmætabjörgun felst að þeir hlutir sem hægt er að nýta áfram eru fjarlægðir úr fasteignunum og jafnan nýttir sem varahlutir í öðrum eignum félagsins. Einungis er um að ræða hluti sem eru aðgengilegir og óhætt er að fjarlægja með hliðsjón af öryggi,“ segir í svari Þórkötlu.
Pottagrindin fjarlægð
Rakel segir fjölskylduna hafa orðið undrandi þegar hún sá á myndskeiði úr húsinu að búið hefði verið að fjarlægja pottagrindina, sem sér um hitastýringu pottsins.
„Svona grind er rándýr og kostar 14-150 þúsund. Við vitum ekkert hvað varð um hana.“
„Við bjuggumst kannski við því að þurfa að borga eitthvað fyrir pottinn en fengum bara þvert nei. Þess í stað er potturinn bara rifinn með húsinu og okkur finnst þetta algjör sóun,“ segir hún.
Segir aðra hafa sótt pottana sína
Hún segir jafnframt að hún þekki til tilvika þar sem fyrrverandi eigendur hafi sótt muni úr húsum án þess að hafa fyrst samráð við Þórkötlu, meðal annars heita potta.
„Ef við hefðum fengið að taka pottinn hefði það sparað þeim förgunarkostnað. Potturinn var ekki á hættulegum stað á pallinum. Því skiljum við þetta ekki,“ segir hún.
Öruggt og framkvæmanlegt
Örn Viðar Skúlason, framkvæmdastjóri Þórkötlu, segir félagið hafa horft til endurnýtingar þar sem það var talið gerlegt.
„Hlutir sem hægt var að nýta úr eignum félagsins sem til stóð að rífa voru fjarlægðir í þeim tilvikum þar sem það var talið öruggt og framkvæmanlegt. Þeir hafa síðan verið nýttir sem varahlutir í öðrum eignum félagsins,“ segir Örn.
Hann segir unnið eftir skýrum verklagsreglum þegar kom að aðgangi fólks að svæðum sem skilgreind voru hættusvæði.
„Í einhverjum tilvikum bárust fyrirspurnir frá fyrri eigendum um aðgang að eignum á hættusvæðum til þess að sækja persónulega muni og lausafé. Komið var til móts við slíkar beiðnir eftir því sem hægt var með hliðsjón af öryggi, en þá ávallt í fylgd öryggisstjóra og slökkviliðs,“ segir Örn.
