Undanfarna daga hef ég fundið fyrir því að vera þó nokkuð pirraður yfir stöðu mála, sem er ekki algengt, því venjulega hef ég verið nokkuð sáttur við að horfa og greina eftir bestu getu.
Það er þannig með allar ákvarðanir sem við tökum, að við vegum þær og metum á einhvern hátt. Okkur langar eflaust í nýjan bíl, en við þurfum að vega og meta hvort það sé þess virði því við þurfum að fórna ýmsu ef við ætlum að kaupa hann.
Okkur langar að gera svo margt en við vegum og metum hvað er þess virði.
Það er alveg eins með pólitík. Það langar eflaust alla pólitíkusa að afnema bara skatta, en afleiðingarnar af því væru gífurlegar og ófyrirsjáanlegar. Það langar eflaust öllum ráðamönnum að leyfa öllum börnum að stunda íþróttir frítt og útvega þeim búnað, en eftir að vega og meta ástandið er það líklega ekki mögulegt eða að minnsta ekki þess virði í augum þessara sömu aðila.
Nú skulum við vega og meta fórnarkostnaðinn af því sem sumir kalla mannúð og manngæsku. Og til að einfalda málið þá ætla ég að halda mig algerlega frá því að ræða hagfræði eða fjárhagslegar hliðar málsins.
Við vitum að síðasta áratuginn hefur massainnflutningur á fólki frá öðrum menningarheimum átt sér stað. Þeir sem vilja hann ekki eru sakaðir um að vilja það ekki út af hatri. Og til að einfalda málið enn frekar ætla ég að einblína eingöngu á hópinn sem kemur á kostnað ríkisins, þeas hælisleitendur, ólöglega innflytjendur og flóttamenn
Persónuárásir í staðinn fyrir rök
Alltof oft er andstöðu við þessa stefnu ekki mætt með rökum heldur persónuárásum. Fólk er kallað rasistar, útlendingahatarar eða jafnvel nasistar fyrir að spyrja hvaða fórnarkostnað samfélagið eigi að sætta sig við áður en það verður ásættanlegt að takmarka innflutning á erlendum karlmönnum frá menningarheimum þar sem viðhorf til kvenna, tjáningarfrelsis, trúfrelsis og jafnréttis eru verulega frábrugðin þeim sem íslenskt samfélag er byggt á.
Aldrei virðist hvarfla að svo mörgum sem eru mér ósammála að sumir, eins og ég, hafi vegið þetta og metið og komist að annarri niðurstöðu án þess að hatur komi þar nokkuð við sögu.
Forgangsröðunin mín
Nýlega setti ég inn færslu á Facebook um hver mín forgangsröðun í lífinu er og ég byggi næstum allar stórar ákvarðanir lífs míns á þessari forgangsröðun og hún er, í þessari röð:
Börnin mín
Fjölskyldan mín
Vinir
Nágrannar
Þeir sem eru í sama bæjarfélagi og ég
Samlandar
Aðrir
Ég tel að ég hafi sérstaka skyldu gagnvart mínum eigin börnum og mínum nánustu og að þetta sé nokkuð eðlileg forgangsröðun sem flestir ættu að geta tengt við.
Fórnarkostnaðurinn
Augljós punktur (sem margir vilja þó forðast) er að hver einasti glæpur sem framinn er af glæpamanni sem kemur sem gestur til Evrópu, myndi einfaldlega ekki eiga sér stað ef slíkum aðilum væri ekki boðið hingað á kostnað skattgreiðenda. (Ég er að vitna í Evrópu í heild sinni hér, því Ísland er enn sem komið er betur statt en önnur lönd hvað þessa kynjaskiptingu varðar)
Ef þessi tiltekni glæpamaður hefði ekki verið á staðnum hefði þetta tiltekna fórnarlamb ekki orðið fyrir þessum tiltekna glæp.
Þetta þýðir að allt það fólk sem hefur orðið fyrir ofbeldi af hendi slíkra manna (og fórnarlömbin eru tugir ef ekki hundruðir þúsunda) hefði sloppið við það ef ekki væri fyrir þessa stefnu.
Allar þær konur sem hafa orðið fyrir ofbeldi, verið nauðgað eða verið myrtar, hefðu einfaldlega ekki orðið fyrir því ef við hefðum ekki ákveðið að veita þessum mönnum hér skjól.
Um leið og við viðurkennum fórnarkostnað stefnunnar verður erfitt að halda því fram að andstaða við hana stafi sjálfkrafa af hatri. Þá hrynur sú hugmynd að það sé aðeins ein siðferðilega rétt afstaða í boði. Þetta skiptir máli því alltof oft hefur umræðan snúist um meintar hvatir fólks sem er andsnúið henni frekar en afleiðingar stefnunnar sjálfrar.
Það myndi eðlilega vekja reiði hjá stuðningsmönnum þessarar stefnu ef þeir væru sakaðir um að bera ábyrgð á hverju einasta nauðgunarmáli, ofbeldisbroti eða morði sem framið er af þeim sem hingað hafa komið í skjóli hennar.
En ef það fólk ætlar að gera mér upp hatur eða illsku, án þess að taka til greina að andstaða mín byggist á því sem ég tel fyrirsjáanlegar afleiðingar stefnunnar, þá verður sama mælistika að gilda í báðar áttir. Við vitum að þetta hefur gerst (í gífurlegu magni), við vitum að þetta er að gerast og við vitum að þetta er að fara að halda áfram að gerast.
Það er því ekki ósanngjarnt að leyfa þeim ekki lengur að taka sér einhverja siðferðislega yfirburði þegar afleiðingar þeirra stefnu eru vegnar og metnar.
Báðar leiðir hafa sinn kostnað
Báðar leiðir hafa sinn kostnað, við virðumst einfaldlega ósammála um hver eigi að greiða verðið.
Þegar ég met stefnuna set ég velferð minna nánustu í fyrsta sæti og kemst að þeirri niðurstöðu að mér finnst hún engan veginn vera þess virði. Afleiðing núverandi stefnu er sú að hagsmunir aðkomumannanna eru teknir fram yfir hagsmuni heimamanna, þeirra sem bera kostnaðinn. Mér er nefnilega alveg sama hvort það sé gert af góðmennsku, samúð, pólitískri hugmyndafræði eða einhverju öðru, ég er bara að horfa á niðurstöðuna, ekkert annað.
Þær eru líka saklausar
Og áður en ég klára vil ég taka fram að ekki allir þessir menn eru vondir. Það er enginn að halda því fram. En þrátt fyrir það er fórnarkostnaðurinn að mínu mati alltof hár. Alltof alltof hár. Og það er óhjákvæmilegt að einhver greiði hann. Fengi ég ráðið myndi ég frekar neita fólki um að koma hingað en láta innfæddar konur og stúlkur bera fórnarkostnaðinn. Þær eru nefnilega líka saklausar.
Og hitt fyrirsjáanlega svarið er að Íslendingar fremji líka slíka glæpi. Það er líka rétt. En rétt eins og ef um stóra fjölskyldu væri að ræða, þá geturðu ekki vitað fyrirfram hvort einhver meðlimur hennar verði óþokki. Fáir foreldrar myndu hins vegar hleypa vafasömum mönnum inn á heimilið sitt nema þeir teldu áhættuna vera þess virði. Á þessu er stór munur. Kjarni málsins snýst einmitt um hver á að fá að njóta vafans.
Skyldan gagnvart mínum nánustu
Við getum aldrei losnað við alla áhættu, en ég hafna áhættu sem stjórnvöld velja meðvitað að leggja á mína nánustu á kostnað skattgreiðenda. Ég tel að ég hafi sérstaka skyldu gagnvart mínum eigin börnum og mínum nánustu. Sú skylda vegur þyngra en skyldur mínar gagnvart ókunnugu fólki annars staðar í heiminum og mun alltaf gera.
Spurningin sem enginn vill svara
Ef ég myndi spyrja þá sem aðhyllast þessa stefnu þriggja einfaldra spurninga myndu flestir svara eins.
Ef þú spyrð einhvern hvort þeir væru fylgjandi óbreyttri stefnu ef engin kona eða stúlka yrði fyrir ofbeldi vegna hennar, myndu langflestir svara játandi (við erum ekki að taka nein efnahagsleg áhrif með í þetta skiptið).
Ef við myndum spyrja hvort þeir væru fylgjandi óbreyttri stefnu ef vitað væri að ALLAR konur og stúlkur yrðu fyrir ofbeldi vegna hennar, myndu langflestir svara neitandi.
En þarna erum við komin með skala og þriðja spurningin, sem enginn sem er fylgjandi stefnunni vill svara er: Hver er þá talan?
Þegar við vegum og metum stefnuna hljótum við að mega spyrja hvar mörkin liggja. Hversu margar konur og stúlkur mega verða fyrir hrottalegu ofbeldi áður en við segjum stopp?
Það skiptir mig ekki máli hversu mikill ávinningurinn er fyrir aðra. Mín skylda er gagnvart mínum nánustu fyrst.
Þess vegna er mitt svar við því 0, engin. Dóttir mín yrði aldrei ásættanlegur fórnarkostnaður þessarar stefnu.
Hvers vegna er ásættanlegt að fórna barni annars manns þegar þú myndir ekki fórna þínu eigin?
Það verður alltaf dóttir einhvers.
Jón Þormar Pálsson
Höfundur er fimm barna faðir og atvinnunöldrari
