Helga Dögg Sverrisdóttir skrifar:

Forsetar nágrannaríkja Evrópu féllu hver af öðrum í yfirlið þegar C.D. Vance, varaforseti Bandaríkjanna, lýsti því yfir í febrúar 2025 að mesta ógn Evrópu kæmi ekki utan frá heldur fælist í lýðræðislegri hnignun Evrópu. En enn verra átti eftir að gerast. Í nóvember sama ár birti bandaríska ríkisstjórnin þjóðaröryggisstefnu sína, þar sem því var slegið föstu að Evrópa ætti yfir höfði sér siðmenningarlega útrýmingu (civilizational erasure). 

Evrópskir leiðtogar, sem smjaðra og skríða fyrir Bandaríkjaforseta þegar þeir eru með honum, urðu nú önnum kafnir við að taka undir með trylltum fjölmiðlum og fordæma Trump og athæfi. Merz, kanslari Þýskalands, taldi að „evrópsk gildi væru ekki metin að verðleikum í bandarísku ríkisstjórninni.“

Staðreyndir sem verður að horfast í augu við

Ef litið er á staðreyndirnar, er annað erfitt en að taka undir lýsingu Bandaríkjanna á Evrópu. Á síðustu 50 árum hefur efnahagur Evrópu dregist aftur úr miðað við Bandaríkin. Árið 1980 áttu níu ríki þáverandi Efnahagsbandalags Evrópu (EBE) 27 prósenta hlutdeild í vergri landsframleiðslu heimsins samkvæmt Alþjóðagjaldeyrissjóðnum (IMF). Árið 2025 hafði hlutdeildin fallið niður í aðeins 15,5 prósent af vergri landsframleiðslu heimsins.

Fjölmiðlar og álitsgjafar útskýrðu þessa afturför með örum efnahagsvexti í Kína og Suðaustur-Asíu, líkt og hagvöxtur væri núllsummuspil, kyrrstæð kaka þar sem minna verði eftir fyrir aðra í hvert sinn sem sneið er skorin. Hlutdeild Bandaríkjanna í vergri landsframleiðslu heimsins hefur á þessu ári hækkað lítillega í 26 prósent, sem sannar aðeins að Evrópa hefur orðið rækilega eftirbátur alþjóðlegs hagvaxtar.

Á móti hefur skattbyrði í ESB hækkað verulega á sama tímabili og nemur nú meira en 40 prósentum af vergri landsframleiðslu sambandsins. Danmörk er í fararbroddi með heildarskattbyrði upp á tæplega 46 prósent, en Frakkland og Belgía koma þar á eftir með rúmlega 45 prósent.

Útgjöld aukast

Velferðarútgjöld í aðildarríkjum ESB hafa aukist verulega frá árinu 1980 og nema nú 40 prósentum af útgjöldum ríkisins, á sama tíma og bæði þýskur og franskur efnahagur stendur í stað. Atvinnuleysi í Frakklandi er nú átta prósent og fer vaxandi. Nærri 70.000 fyrirtæki urðu gjaldþrota árið 2025 og stjórnmálaástandið í landinu er í algjörum ólestri.

Við þetta er svo að bæta, vaxandi skrifræði ESB, sem lamar hagvöxt og nýsköpun um allt sambandið. Sú ákvörðun að draga úr eigin framleiðslu á jarðgasi, olíu og kjarnorku hefur nú leitt til þess að orkukostnaður innan ESB er fjórfalt hærri en í Bandaríkjunum. Evrópsk fyrirtæki flytja framleiðslu sína í verulegum mæli til landa þar sem orka er hagkvæmari. Alþjóðlegar fjárfestingar fara fram hjá Evrópu.

Níu af stærstu tæknifyrirtækjum heims eru bandarísk. Það tíunda er í Taívan. Evrópsk loftslagsöfgastefna hefur einnig leitt til þess að fjárfestingar í einkarekinni loftkælingu (air conditioning) eru taldar andstæðar loftslagsmálum og skaðlegar samfélaginu vegna raforkunotkunar hennar — á meðan raforkunotkun rafbíla er talin loftslagsvæn og í anda grænu umskiptanna.

Fjölmiðlar greindu frá því að 25.000 manns hafi látist vegna þeirra fjölmörgu hitabylgna sem gengið hafa yfir á þessu ári. Loftkæling á heimilum og hjúkrunarheimilum hefði að öllum líkindum getað bjargað mörgum frá dauða vegna hita.

Breyting á samfélögum

Í marga áratugi hefur Evrópa leyft nær algjörlega frjálsan innflutning innflytjenda frá íslömskum menningarsamfélögum í þeirri von, sem reynst hefur árangurslaus, að þeir myndu aðlagast og verða uppbyggilegur hluti lýðræðis og réttarríkis. Það hefur ekki gerst.

Íslam er ósamrýmanlegt lýðræðislegri stjórnskipan og vestrænum réttarreglum. Afleiðingin hefur verið samhliða samfélög og svokölluð „no-go-svæði“, þar sem sharíalög ríkja og þar sem lögregla, slökkvilið og félagsþjónusta treysta sér ekki til að fara inn. Í Frakklandi einu eru meira en 700 slík „no-go-svæði“.

Innflutningur fólks frá íslömskum samfélögum hefur leitt til bylgju félagslegra svika, nauðgana, glæpastarfsemi gengja, morða og ofsókna gegn gyðingum. Nærri 60 prósent gyðinga sem búa í Evrópu íhuga að flytja til Ísraels vegna bylgju gyðingahaturs. Evrópskir leiðtogar horfa aðgerðalausir á meðan Evrópa stefnir í átt að því að líkjast þeim samfélögum sem einkennast af hruni og ofbeldi og innflytjendurnir koma frá.

Forræðisríki

Bæði ESB og Bretland hafa þróast í miðstýrð forræðisríki sem í síauknum mæli ritskoða tjáningarfrelsi og berjast gegn óæskilegum lýðræðishreyfingum, jafnvel í samstarfi við fjölmiðla, lögreglu og dómstóla.

Í Frakklandi voru bæði Marine Le Pen frá Rassemblement National og leiðtogi kommúnista, Jean-Luc Mélenchon, ákærð fyrir að hafa látið starfsfólk sitt frá Evrópuþinginu vinna í París fyrir þingmenn sína á Evrópuþinginu. Ákæran gegn hinum hættulausa Mélenchon var þó felld niður, en Le Pen hlaut fangelsisdóm sem líklega kemur í veg fyrir að hún geti boðið sig fram í næstu forsetakosningum, þar sem hún væri annars talin sigurstrangleg.

Í Þýskalandi er borgaralega Alternative für Deutschland (AfD) elt um víðan völl af öðrum stjórnmálaflokkum í samvinnu við leyniþjónustuna, lögregluna og fjölmiðla, sem vinna að því að lýsa AfD sem stjórnarskrárógn og banna flokkinn þar með. Stefnan felst í því að einangra AfD á bak við svokallaðan „eldvegg“ (Brandmauer) þannig að flokkurinn hafi engin áhrif í samfélaginu.

Nútíma-ESB vinnur á sama hátt gegn öðrum nýjum borgaralegum stjórnmálaflokkum sem hafa það að markmiði að berjast gegn íslamvæðingu Evrópu og koma í veg fyrir hrun lýðræðislegs réttarríkis og þar með siðmenningarlega útrýmingu Evrópu, eins og varað var við í þjóðaröryggisstefnu Bandaríkjanna.

Bótaríkið ESB

ESB er orðið eins konar bótakerfi. Allt í sambandinu er bætur eða uppbætur fyrir eitthvað sem menn hefðu helst viljað hafa með öðrum hætti. Framkvæmdastjórn ESB hefur í áratugi barist fyrir Bandaríkjum Evrópu að bandarískri fyrirmynd. Þar fékkst ekki meirihluti, þannig að í staðinn hefur verið skapað eitthvað sem líkist því: miðstýrt forræðisríki umlukið völundarhúsi skrifræðis.

Ef ekki er hægt að fá Bandaríki Evrópu, verður að láta sér nægja Miðstýrð ríki Evrópu.

Það er þessi veruleiki sem C.D. Vance vakti athygli okkar á í ræðu sinni í München.

„Evrópsk gildi eru ekki metin að verðleikum í bandarísku ríkisstjórninni,“ eins og kanslari Merz orðaði það.

Þau hafa heldur ekki verðskuldað það.

Höfundur greinarinnar: Asger Aamund