Bjarnheiður Hallsdóttir segir slagorðið „Já til að sjá“ í umræðunni um Evrópusambandið vera einstaklega vel heppnaða markaðsbrellu sem gefi fólki ranga mynd af því hversu afdrifarík ákvörðun það sé að hefja aðildarviðræður að nýju.
Í færslu á Facebook segir Bjarnheiður að hugmyndasmiður slagorðsins eigi skilið að verða útnefndur markaðsmaður ársins.
„Þvílík gargandi snilld að bjóða fólki upp á þann dásemdarmöguleika að þurfa bara ekkert að setja sig inn í neitt hvað varðar Evrópusambandið,“ skrifar hún.
Hún segir slagorðið gefa fólki til kynna að það þurfi hvorki að kynna sér kosti og galla aðildar né velta fyrir sér hvað Evrópusambandið geti raunverulega boðið Íslandi.
„Geta bara setið í rólegheitum með drykk á tjaldstæðinu eða legið á ströndinni á Tenerife og sagt svo ‚já til að sjá‘ í lok ágúst.“
Segir kostnaðinn stórlega vanmetinn
Bjarnheiður segir umræðunni jafnframt stillt þannig upp að íslenskir samningamenn geti farið til Brussel, sveigt grundvallarsáttmála sambandsins og valið aðeins þá hluta samstarfsins sem henti Íslandi.
Þá sé gefið í skyn að Ísland sé svo sérstakt að það geti fengið varanlegar undanþágur og sérívilnanir sem önnur ríki fái ekki.
„Því er stillt þannig upp að það kosti ekkert að ‚sjá‘ – það sé í raun óskiljanleg afstaða að ‚vilja ekki vita meira‘ og ‚hafna samningi án þess að hafa séð hann‘.“
Hún segir staðreyndina hins vegar vera þá að það kosti mikið að segja já við áframhaldandi viðræðum.
Talað hafi verið um að aðildarviðræður gætu kostað ríkissjóð tvo til þrjá milljarða króna, en Bjarnheiður telur þá upphæð stórlega vanmetna. Við hana bætist umfangsmikill og ófyrirsjáanlegur kostnaður innan stjórnkerfisins og atvinnulífsins.
„‚Já til að sjá‘ mun kosta mikla fjármuni og orku og taka þetta sama fjármagn og þessa sömu orku úr öðrum og mikilvægari verkefnum bæði ríkisins og í einkageiranum í leiðinni.“
Grafalvarleg ákvörðun
Bjarnheiður segir þá sem ekki séu fullkomlega vissir um að þeir vilji ganga í Evrópusambandið þurfa að hugsa sig vandlega um áður en þeir styðja að viðræðum verði haldið áfram.
„Því það er ekki ‚ekkert mál‘ og einhver auðveld skemmtiferð fyrir samningamenn til Brussel – heldur grafalvarleg og afdrífarík ákvörðun.“
Hún segir að lokum að fyrst stjórnvöld telji nauðsynlegt að efna til þjóðaratkvæðagreiðslu um áframhaldandi aðildarviðræður geti ákvörðunin vart verið jafn léttvæg og stuðningsmenn slagorðsins vilji vera láta.
„Enda af hverju að fara í þjóðaratkvæðagreiðslu um að halda viðræðum áfram, eða hefja þær að nýju, ef þetta er svona léttvægt?“
