Hvernig getum við krafist betri niðurstöðu úr menntakerfinu ef við höldum endalaust áfram að hlaða verkefnum á skólana, þar sem kennarar þurfa alltaf að vera á hlaupum og halda ótal boltum á lofti?
Þessu veltir Davíð Már Sigurðsson grunnskólakennari fyrir sér í aðsendri grein í Morgunblaði dagsins.
Vísar hann til hugsjónastefnu grunnskólakerfisins um skóla án aðgreiningar, sem kveður á um að komið sé til móts við náms- og félagslegar þarfir nemenda í almennu skólastarfi í grunnskóla í nærumhverfi nemandans með manngildi, lýðræði og félagslegt réttlæti að leiðarljósi.
Allar líkur á að það sé illa gert
Hann er ekki einn um þá skoðun sína að skóli án aðgreiningar sé óútfæranlegur hérlendis, en margir hafa gagnrýnt stefnuna frá því að hún var innleidd hér á landi.
Meðal annars vegna þess álags sem hún setur á kennara um að sinna börnum með náms- og hegðunarerfiðleika ásamt því að sinna almennri kennslu, enda hafi hvorki fylgt nægilegt fjármagn né aukinn stuðningur inn í bekkina.
„Það segir sig sjálft að ef að viðkomandi ætlar að gera allt fyrir alla, þá eru allar líkur á að það sé illa gert. Því þá ferð þú að missa boltana í gólfið,“ skrifar Davíð.
Nemendur og starfsfólk súpa seyðið
Davíð sýnist þetta koma skýrt fram þegar litið sé til leik- og grunnskólastigsins því vandanum sé sífellt rutt á undan sér og nemendur og starfsfólk séu látnir súpa seyðið af því.
„Ef kennari á að sinna allt að 28 nemendum í bekk eins og hámarkið er í grunnskólum núna og bara örfáir þarfnast sérstakrar athygli er vitað mál að hinir sitja á hakanum,“ skrifar hann.
„Skóli fyrir alla eða skóli án aðgreiningar getur ekki virkað eins og hann er útfærður hérlendis. Þá verður hann bara áfram sparnaður án aðgreiningar.“
Vinnuumhverfi sífelldrar krísustjórnunar
Vinnuumhverfi, sem byggist á sífelldri krísustjórnun, bendir hann á að sé óskilvirkt fyrir alla hlutaðeigandi málsaðila.
„Óskilvirkni skilar verri niðurstöðum fyrir nemendur, foreldra og auðvitað fyrir okkur kennarana. Gerum hlutina vel en ekki með hálfum hug og hangandi.“
