Fyrsta ómskoðunin leiddi þó ekki í ljós blóðtappa og segir Sif lækni í kjölfarið hafa ráðlagt henni að „láta fólkið sitt knúsa sig“, með vísan til barnsmissisins sem hún hafði nýlega gengið í gegnum. Fjórum dögum eftir að einkennin hófust fannst stór blóðtappi í nára hennar.
Sif glímir að eigin sögn við verki enn í dag og segir reynsluna hafa skilið eftir sig þá tilfinningu að ekki hafi verið hlustað á hana, hvorki sem sjúkling né móður í sorg.
Fjórði blóðtappinn
Saga Sifjar af blóðtöppum nær fjórtán ár aftur í tímann. Þegar sonur hennar fæddist fékk hún blóðtappa í lungun, þá 28 ára gömul. Tveimur mánuðum síðar fékk hún annan í fótinn. Eftir að hún eignaðist dóttur sína árið 2014 fékk hún þriðja tappann, aftur í fótinn.
Þann 9. janúar síðastliðinn var Sif stödd á uppistandssýningunni Púðursykur ásamt eiginmanni sínum, Svavari Péturssyni. Hún fann þá fyrir verk í vinstri mjöðm og niður í fótinn og þegar leið á kvöldið varð henni ljóst hvað væri líklega á seyði.
„Ég sagði við manninn minn: „Ég held ég sé komin með blóðtappa í fótinn.“ Hann varð auðvitað mjög stressaður en ég sagði að við skyldum keyra heim á Akranes og sjá til. Þegar við komum heim var fóturinn orðinn bólginn og blár og mér var hryllilega illt. Ég gat varla gengið og var farin að haltra.“
Einkennin voru að sögn Sifjar nákvæmlega þau sömu og hún hafði fundið fyrir í fyrri þrjú skiptin sem hún fékk blóðtappa. Hún leitaði á sjúkrahúsið á Akranesi þar sem hún segir hafa verið vel tekið á móti sér. Blóðprufur voru teknar og sýndu niðurstöðurnar hækkun á gildi sem gaf til kynna að eitthvað væri að. Sif var send heim með blóðþynningarsprautu og átti að mæta í ómskoðun á Landspítalanum í Fossvogi daginn eftir.
Þrátt fyrir fyrri sögu um blóðtappa segir Sif að það hafi ekki verið fyrr en eftir atburðina nú í janúar sem farið var að skoða almennilega hvers vegna hún væri svona útsett fyrir blóðtappa. Þá kom í ljós að hún er með æðaklemmu vinstra megin í náranum.
„Ég sprauta mig með blóðþynningu alla meðgönguna til að reyna að koma í veg fyrir tappa, en það virðist ekki virka hjá mér. Ég fæ alltaf tappa þrátt fyrir það. Þar sem ég hafði fengið þrjá áður vissi ég alveg hvað var að gerast þarna í fjórða skiptið, þegar ég var á uppistandssýningunni. Það fer ekkert fram hjá manni þegar maður fær blóðtappa.“
Daginn eftir komuna á sjúkrahúsið á Akranesi mætti Sif í ómskoðun í Fossvogi. Hún hafði í gegnum tíðina farið í nokkrar slíkar rannsóknir og segir þessa hafa verið ólíka þeim sem hún hafði áður upplifað.
Að hennar sögn var ómtækinu þrýst við hnésbótina og síðan við nárann. Rannsóknin hafi tekið örfáar mínútur og að henni lokinni hafi niðurstaðan verið sú að enginn blóðtappi væri til staðar.
„Ég sagði við lækninn: „Veistu, þetta er versta ómun sem ég hef fengið.“ Ég hef farið oft í svona ómun vegna sögunnar minnar og mér fannst þetta ekki vera gert eins og áður. Þá sagði hann við mig að þetta væri bara „það sem honum hefði verið sagt að gera“. Svo fór ég þaðan með þau svör að það væri enginn tappi.“
„Láttu fólkið þitt bara knúsa þig“
Læknir á Akranesi hringdi í Sif síðar sama dag og ræddi niðurstöður ómskoðunarinnar. Hún segist hafa ítrekað að þrátt fyrir að rannsóknin hefði ekki sýnt blóðtappa væri augljóslega eitthvað að. Hún ætti erfitt með gang, fóturinn væri bólginn og blár og verkirnir miklir.
Sif hafði aðeins rúmum tveimur mánuðum áður misst dóttur sína.
„Þá sagði læknirinn við mig: „Auðvitað er enginn tappi. Láttu fólkið bara knúsa þig.“ Af því að ég hafði misst barnið mitt. Ég varð svo ofboðslega reið og sagði við hann: „Ég skal alveg segja þér það að fólkið mitt knúsar mig.“ En fóturinn á mér er ekki bólginn og blár af því að ég missti barnið mitt.“
Svavar, eiginmaður Sifjar, var erlendis þessa helgi og börn Sifjar hjá föður sínum. Hún var því ein heima á meðan verkirnir jukust og fóturinn hélt áfram að bólgna.
Á sunnudeginum segist hún varla hafa getað gengið og hafði aftur samband við heilbrigðiskerfið. Henni var ráðlagt að taka Íbúfen og Panodil og nota aðhaldssokk. Sif sagðist þegar hafa prófað það og að fóturinn væri orðinn það bólginn að hún gæti ekki lengur verið í sokknum.
„Ég var með ofboðslega verki alveg frá náranum og niður og var hætt að geta gengið. Þá sagði læknirinn við mig: „Það er sunnudagur og við gerum hvort sem er ekkert á sunnudögum.“ Þarna var ég orðin rosalega reið. Ég tala yfirleitt ekki svona við fólk en þarna var mér nóg boðið.“
Mörgum spurningum ósvarað
Á mánudeginum hafði ástandið enn versnað. Sif hringdi í 1700 en fékk að eigin sögn þau svör að allir lausir tímar á Akranesi væru uppteknir þann dag. Hún fékk tíma morguninn eftir. Á þriðjudeginum var hún send aftur í ómskoðun á Akranesi.
Í þetta sinn segir Sif rannsóknina hafa tekið um 20 mínútur og í kjölfarið hafi fundist stór blóðtappi í náranum vinstra megin, á þeim stað þar sem hún hafði fundið fyrir miklum verkjum frá upphafi.
„Þarna var ómunin framkvæmd með þeim hætti sem ég hef áður kynnst. Ég held að ég hafi verið í um 20 mínútur í ómun bara á fætinum. Á Landspítalanum var ég kannski í fimm mínútur, ef það náði því. Mér finnst svo galið að með mína sögu skuli þetta hafa gerst.“
Meðferð með blóðþynningu hófst í kjölfarið. Frá því fyrstu einkennin komu fram höfðu þá liðið fjórir dagar.
Sif vill þó ekki fullyrða að töfin á greiningunni beri ábyrgð á þeim vandamálum sem hún glímir við í dag. Hún situr engu að síður eftir með spurningarnar.
Mánuðum síðar er fóturinn enn slæmur. Hún er með mikla verki og rannsóknir hafa að hennar sögn sýnt lítið blóðflæði. Hún hefur verið í eftirliti hjá æðalækni og myndir hafa verið sendar til frekari skoðunar hjá öðrum sérfræðingi erlendis.
„Ég hugsa stundum hvort ég væri svona slæm í dag ef ég hefði verið meðhöndluð strax. En ég veit það ekki og enginn læknir mun segja við mig að það sé örugglega þannig. Kannski er eitthvað farið að skemmast af því að ég hef fengið þrjá tappa í fótinn. Ég sit samt eftir með verkina og þessa upplifun af því að ekki hafi verið hlustað á mig.“
Tabúumræða
Reynslan af blóðtappanum kom ofan á áfall sem fjölskyldan var enn að vinna úr.
Dóttir Sifjar og Svavars, Elísabet Rut, fæddist andvana þann 4. nóvember 2025. Sif var komin 37 vikur á leið og segir meðgönguna fram að því hafa verið eðlilega. Skyndilega fannst enginn hjartsláttur. Elísabet hafði flækst í naflastrengnum. Sif segir ekkert hafa verið að dóttur sinni og lýsir því sem hræðilegu slysi.
„Það er náttúrulega mjög mikið áfall út af fyrir sig og eitthvað sem enginn á að þurfa að upplifa. Ég er rosalega opin og tala mikið um missinn minn. Mér finnst þessi umræða nefnilega þurfa að eiga sér stað í samfélaginu okkar. Það þarf að tala um það að missa barn því þetta er enn svolítið tabú.“
Sif segir þó mikilvægt að sorgin verði ekki sjálfkrafa skýringin á öllu sem komi upp í kjölfar slíks áfalls. Þegar hún leitar læknis vegna líkamlegra einkenna vill hún að þau séu metin sem slík en ekki sjálfkrafa tengd við það að hún sé nýbúin að missa barn.
Hún segist einnig áður hafa upplifað að ekki væri hlustað nægilega á hana. Hún hafði um tveggja ára skeið glímt við bólgur og sýkingar í eyrum og ítrekað rætt við lækna um sýklalyfjagjöf í æð. Að hennar sögn fékk hún slíka meðferð loks þegar hún mætti með Svavar sér við hlið.
„Hann sat bara þarna. Þá fékk ég tvo eða þrjá skammta af sýklalyfjum í æð. Ég var búin að vera að biðja um þetta í tvö ár. Mér finnst þetta bara svo galið.“
„Við erum ekki að keppa“
Sif hefur kosið að tala opinskátt um dauða Elísabetar. Fljótlega eftir áramót stofnaði hún Instagram-síðuna Lífið eftir missi, þar sem hún fjallar um eigin sorg og ýmsar hliðar barnsmissis.
Hugmyndin kviknaði meðal annars vegna þess að henni fannst sjálfri erfitt að finna íslenskt efni til að styðjast við eftir missinn. Hún leitaði að hlaðvörpum, frásögnum og síðum þar sem einhver gæti með reynslu sinni sýnt henni að hægt væri að halda áfram að lifa. Einbeitingin var lítil og hún treysti sér ekki til að sækja mikið af slíku efni á ensku.
Sif starfar sem snyrtifræðingur og fótaaðgerðafræðingur en hefur einnig lokið námi í andlegri einkaþjálfun. Í haust hóf hún síðan háskólanám í iðjuþjálfun. Hún segir áhugann á að hjálpa fólki hafa fylgt sér lengi en eftir missinn hafi löngunin til að vinna með fólki í sambærilegri stöðu orðið enn sterkari.
„Þegar ég missti fannst mér svo mikið vanta. Ég var alltaf að leita að hlaðvarpi eða síðu sem ég gæti lesið og sem gæti einhvern veginn sagt við mig: „Ókei, þetta verður allt í lagi.“ Þess vegna ákvað ég að gera síðuna. Hún er bæði fyrir mig, af því mér finnst gott að tala um þetta, og líka í von um að geta hjálpað öðrum.“
Eitt af því sem Sif vill ræða er hvernig við tölum um sorg og hvort samfélagið geri stundum upp á milli missis eftir því hvenær á meðgöngunni hann á sér stað.
Þar er afstaða hennar skýr.
„Ég segi alltaf að þetta sé ekki keppni. Öll sorg á rétt á sér. Það er bara mismunandi hvernig fólk tekur á henni.“
Myndirnar af Elísabetu
Á Instagram og Facebook hefur Sif meðal annars birt myndir af Elísabetu Rut. Hún hefur fengið spurningar um þá ákvörðun og heyrt athugasemdir á borð við: „Guð, settirðu mynd af henni á Facebook?“
Sjálf sér hún málið öðrum augum. Elísabet er dóttir hennar. Það breytist ekki þótt hún hafi látist áður en fjölskyldan fékk tækifæri til að kynnast henni.
„Þegar ég horfi á myndina sé ég barnið mitt. Hún er látin á myndinni en hún lítur út eins og hún sé sofandi. Ég set myndir af börnunum mínum sem ég á, af hverju má ég þá ekki líka birta mynd af henni? Ef þú getur ekki horft á þetta þá verðurðu bara að sleppa því.“
Á heimilinu eru myndir af Elísabetu í minningahillu og uppi á vegg, rétt eins og myndir af öðrum börnum fjölskyldunnar. Fyrir Sif er mikilvægt að Elísabet verði ekki að einhverju sem ekki má nefna eða sýna.
Heil fjölskylda syrgir
Sif á tvö börn, þau Agnar Inga og Alexöndru Mjöll og svo á hún þrjú bónus börn úr fyrra hjónabandi, Hafþór Örn, Heiði Söru og Aldísi Ósk. Hún eignaðist síðan þrjú bónusbörn í viðbót þegar hún og Svavar tóku saman; þau Freyja Björt, Jóhann Nökkva og Marínu.
Sif og Svavar gengu í hjónaband í maí síðastliðnum, eftir tveggja ára samband.
„Við tókum ákvörðun á sjúkrahúsinu með hana í kælivöggu um að við myndum ekki bíða með að gifta okkur því núna sjáum við hversu lífið er stutt og hvernig það getur verið.“
Fjölskyldan hefur leitað til samtakanna Gleym mér ei eftir missinn og börnin hafa einnig fengið eða eru að fara í ráðgjöf. Sif segir sorg barna ekki endilega koma fram strax og úrvinnslan geti tekið tíma. Fjölskyldan tók jafnframt þátt í Reykjavíkurmaraþoninu þar sem hópur hennar safnaði 617 þúsund krónum fyrir Gleym mér ei.
Hún segir sorgina eftir barn aldrei einskorðast við foreldrana. Foreldrar þeirra, systkini, önnur börn fjölskyldunnar og vinir hafi líka beðið eftir Elísabetu.
Dagana á fæðingardeildinni kom stór hluti fjölskyldunnar og vina að hitta hana.
„Það var aldrei þannig að við værum ein í herberginu. Börnin okkar, foreldrar, systkini og vinir komu og fengu að hitta hana. Það er svo dýrmætt af því að nú getum við talað saman um hvernig eyrun á henni voru, hvernig hún lá og hvernig lyktin af henni var. Annars hefðum bara ég og maðurinn minn átt þessar minningar.“
Hjónin hafa staðið þétt saman í sorginni en líkt og Sif bendir á þá þýðir það ekki að þau syrgi alltaf á sama hátt eða á sama tíma.
„Það koma til dæmis dagar þar sem hann er alveg niðurbrotinn en ég er ekki þar. Svo kemur annar dagur þar sem þetta er öfugt. Þegar maður lendir í einhverju svona skiptir ótrúlega miklu máli að bera virðingu hvort fyrir öðru og tilfinningum hvors annars. Það er gott að geta gengið í gegnum þetta saman.“
Vill opna umræðuna
Það var önnur saga úr heilbrigðiskerfinu sem varð til þess að Sif ákvað að birta Facebook-færslu þar sem hún sagði frá blóðtappanum. Færslan fékk mikil viðbrögð og henni var deilt víða. Sif segir það hafa styrkt sig í þeirri trú að mikilvægt sé að fólk segi frá.
Hún vonar að frásögn hennar geti orðið til þess að eitthvað breytist; að fólk sem þekkir líkama sinn og leitar aftur og aftur eftir aðstoð fái áheyrn, en líka að foreldrar sem missa barn þurfi ekki að finna fyrir því að sorg þeirra sé eitthvað sem eigi að fela.
Þessir tveir þræðir, sem við fyrstu sýn virðast ólíkir, mætast þannig í sögu Sifjar. Í báðum tilvikum snýst málið um að fá að segja hvað maður upplifir og að á mann sé hlustað.
„Ég vil opna þessa umræðu. Það er fólk sem hefur farið í gegnum heila ævi án þess að fá nokkurn tímann að tala um barnið sem það missti. Þetta hjálpar mér og ég vona að það hjálpi öðrum líka. Það er tilgangurinn með þessu.“
