Átján ára piltur á Akureyri segist hafa sótt um störf á fleiri stöðum en hann geti talið án þess að fá nokkur viðbrögð frá atvinnurekendum.
Pilturinn greinir frá reynslu sinni í Facebook hópnum Pabbatips, þar sem hann skrifar undir dulnefni. Hann segist hafa ákveðið að tjá sig þar sem hann sé kominn á það stig að þurfa að segja eitthvað áður en hann springi.
„Ég er búinn að sækja um á fleiri stöðum en ég get talið. Ég er farinn að fylla út umsóknir eins og þetta sé full vinna,“ skrifar hann.
Þrátt fyrir fjölda umsókna segist hann hvorki hafa fengið höfnun né staðfestingu á því að umsóknirnar hafi verið mótteknar.
„Ekki einu sinni svar. Ekki ‘hæ’, ekki ‘nei’, ekki ‘við erum upptekin’, ekki ‘þú ert ekki að passa inn’. Bara þögn. Algjör þögn.“
Velti fyrir sér hvort umsóknirnar færu í tómar tölvur
Pilturinn lýsir því hvernig sífelld þögnin hafi farið að hafa áhrif á hann og valdið því að hann velti fyrir sér hvort nokkur lesi umsóknirnar.
„Ég er orðinn svo pirraður að ég er farinn að velta fyrir mér hvort ég sé að senda umsóknir inn í tómar tölvur. Eins og fyrirtækin séu með pósthólfið sitt í einhverjum djúpfrysti.“
Hann segir jafnframt kaldhæðnislega að hann sé farinn að ímynda sér að starfsfólk fyrirtækjanna sitji á kaffistofunni og hlæi að honum fyrir að halda að hann fái svar.
„Þetta er orðið svo fáránlegt að ég er farinn að efast um hvort ég sé til. Kannski þarf ég að mæta persónulega með megafón og öskra: ‘HÆ, ÉG ER AÐ LEITA AÐ VINNU!’ bara til að fá smá viðbrögð.“
Segir lágmarksvirðingu að svara
Það sem fari mest í taugarnar á honum sé að að hans mati sé orðið eðlilegt að atvinnurekendur hunsi umsækjendur.
Hann taki fram að hann geri ekki kröfu um að fá vinnu eða sérstaka fyrirgreiðslu. Hann vilji aðeins fá staðfestingu á því að einhver hafi séð umsóknina.
„Ég er bara að biðja um að fá að vita hvort einhver las það sem ég sendi. Það er lágmarks virðing. Það er ekki flókið. Það er ekki tímafrekt. Það er ekki eitthvað sem þarf að setja í fjárhagsáætlun. Það er bara mannleg samskipti.“
Pilturinn segist hafa lagt mikla vinnu í umsóknirnar, lagað ferilskrá sína, vandað stafsetningu og reynt að koma fagmannlega fyrir.
„En hvað fæ ég á móti? EKKERT. Ég fæ meira feedback frá báðum köttunum mínum en frá atvinnurekendum. Og þeir svara mér með mjálmi. Það er meira en ég fæ frá fyrirtækjum.“
Segir vandann ekki aðeins snúast um sig
Hann telur reynslu sína endurspegla stöðu margra annarra ungmenna sem reyna að stíga sín fyrstu skref á vinnumarkaði.
„Þetta er ekki bara ég. Þetta er ALLIR sem eru á mínum aldri. Allir sem eru að reyna að byrja lífið. Allir sem eru að reyna að komast út á vinnumarkaðinn.“
Hann spyr hvernig ungt fólk eigi að byggja upp sjálfstraust og halda áfram að reyna þegar það fái engin svör og viti ekki einu sinni hvort umsóknir þess hafi verið lesnar.
Pilturinn undirstrikar að reiði hans beinist ekki að fyrirtækjum sem ákveða að ráða hann ekki, heldur að samskiptaleysi og virðingarleysi gagnvart umsækjendum.
„Ef fyrirtæki vilja að ungt fólk nenni að vinna hjá þeim, þá er fyrsta skrefið að svara. Það er ekki flókið. Það er ekki erfitt. Það er ekki tímafrekt. Það er bara virðing. Og ég er búinn að fá nóg af því að vera án hennar.“
Færslan í heild sinni:
„Ef fyrirtæki vilja að ungt fólk nenni að vinna hjá þeim, þá er fyrsta skrefið að svara. Það er ekki Ég veit ekki hvort þetta á heima hér enn… og ég kem undir nafnlausum því það er fólk í þessari grúbbu sem ég þekki og ég nenni ekki að láta þau vita að þetta sé ég. En ég er kominn á það stig að ég þarf bara að segja eitthvað, annars spring ég. Ég er 18 ára, bý á Akureyri, og ég er búinn að sækja um á fleiri stöðum en ég get talið. Ég er farinn að fylla út umsóknir eins og þetta sé full vinna. Ég er farinn að vita opnunartíma staða sem ég hef aldrei farið á. Og fyrir hvað? Fyrir ABSOLÚT EKKERT. Ekki einu sinni svar. Ekki ‘hæ’, ekki ‘nei’, ekki ‘við erum upptekin’, ekki ‘þú ert ekki að passa inn’. Bara þögn. Algjör þögn.
Ég er orðinn svo pirraður að ég er farinn að velta fyrir mér hvort ég sé að senda umsóknir inn í tómar tölvur. Eins og fyrirtækin séu með pósthólfið sitt í einhverjum djúpfrysti. Ég er farinn að ímynda mér að þau sitji á kaffistofunni og hlæi: ‘Haha, sjáðu þennan 18 ára gaur sem heldur að við séum að fara að svara honum.’ Þetta er orðið svo fáránlegt að ég er farinn að efast um hvort ég sé til. Kannski þarf ég að mæta persónulega með megafón og öskra: ‘HÆ, ÉG ER AÐ LEITA AÐ VINNU!’ bara til að fá smá viðbrögð.
Og það sem fer mest í taugarnar á mér er að þetta er orðið NORMAL. Það er orðið eðlilegt að hundsa fólk. Það er orðið eðlilegt að láta ungt fólk eyða klukkutímum í umsóknir og svo bara… þögn. Ég er ekki að biðja um að fá vinnu á staðnum. Ég er ekki að biðja um að fá rauðan dregil. Ég er bara að biðja um að fá að vita hvort einhver las það sem ég sendi. Það er lágmarks virðing. Það er ekki flókið. Það er ekki tímafrekt. Það er ekki eitthvað sem þarf að setja í fjárhagsáætlun. Það er bara mannleg samskipti.
Ég er búinn að laga ferilskrána mína, skrifa umsóknir, passa stafsetningu, reyna að hljóma kurteis, reyna að hljóma áhugasamur, reyna að hljóma eins og ég sé ekki að bráðna innra með mér af stressi. Ég er að reyna að vera ‘professional’. En hvað fæ ég á móti? EKKERT. Ég fæ meira feedback frá báðum köttunum mínum en frá atvinnurekendum. Og þeir svara mér með mjálmi. Það er meira en ég fæ frá fyrirtækjum.
Og þetta er ekki bara ég. Þetta er ALLIR sem eru á mínum aldri. Allir sem eru að reyna að byrja lífið. Allir sem eru að reyna að komast út á vinnumarkaðinn. Við erum að reyna að standa á eigin fótum, reyna að vinna, reyna að gera eitthvað. En hvernig á maður að byrja þegar enginn nennir að svara? Hvernig á maður að byggja upp sjálfstraust þegar maður fær bara þögn? Hvernig á maður að halda áfram að reyna þegar maður veit ekki einu sinni hvort einhver las það sem maður sendi?
Ég er ekki reiður út í fyrirtækin sem ráða ekki. Ég er reiður út í virðingarleysi. Ég er reiður út í það að það er orðið ‘normal’ að hundsa fólk. Ég er reiður út í það að við eigum að þykjast vera þakklát fyrir að fá EKKERT. Ég er reiður út í það að það er litið á ungt fólk eins og við séum óþolandi fyrir að vilja vinna.
Ef fyrirtæki vilja að ungt fólk nenni að vinna hjá þeim, þá er fyrsta skrefið að svara. Það er ekki flókið. Það er ekki erfitt. Það er ekki tímafrekt. Það er bara virðing. Og ég er búinn að fá nóg af því að vera án hennar.
Eins og eg sagði veit ekki hvort þetta á heima hér enn… og ég ætla ekki að láta eins og þetta sé í lagi. Það er kominn tími til að segja þetta upphátt.“
