Landsréttur staðfesti dóm yfir konunni sem réðst á Tinnu Guðrúnu Barkardóttur, sem þá var starfsmaður Vinakots, í mars síðastliðnum.
Hlaut fimmtíu prósenta örorku
Í héraðsdómi hafði árásarkonan verið dæmd í 18 mánaða fangelsi með skilorði til þriggja ára, fyrir stórfellda líkamsárás með því að hafa veist að Tinnu í Vinakoti í mars 2022, með því að hrinda henni, taka með báðum höndum í úlpu hennar og ýta henni ítrekað upp að útidyrahurðinni.
Síðar, þegar Tinna var sest í sófa inni í herbergi, mun hún hafa togað í fætur hennar þannig að hún datt úr sófanum og því næst dregið hana fram í íbúðina og reynt að skella höfði hennar utan í vegg í stofunni, að því er segir í dómi héraðsdóms.
Í framhaldinu hefði hún farið aftur inn í herbergi og sest í sófa en konan þá komið til hennar og ýtt höfði hennar aftur á bak þannig að það rakst í gluggakistu. Hún mun svo hafa rifið í hár hennar og barið höfði hennar ítrekað í gluggakistuna. Loks veittist konan að Tinnu með því að grípa í hár hennar og axlir og slá henni utan í veggi og hurðir, allt með nánar tilgreindum afleiðingum fyrir Tinnu.
Tinna hlaut heilahristing, klórför, kúlur á höfði og gat á hljóðhimnu vegna árásarinnar. Þá verndaði fyrri helftarlömun sem hún bjó við eftir heilablóðfall árið 2015 en hún hafði verið hjá sjúkraþjálfara vegna þess í aðdraganda árásarinnar.
Fyrir dómi var lagt fram nýtt álit örorkunefndar frá 16. janúar 2026 þar sem kom fram að varanlegur miski Tinnu hafi verið metinn 50 stig og varanleg örorka metin 50%. Fyrra mat, sem héraðsdómur byggði á, mat miskann 35 stig og örorkuna um 40%.
Sambærilegt mál hafi ekki áður komið til kasta dómstóla
Í ákvörðun Hæstaréttar um áfrýjunarleyfisbeiðni árásarkonunnar segir að hún hafi byggt á því að niðurstaða málsins hafi verulega almenna þýðingu og mikilvægt sé að fá úrlausn Hæstaréttar um hana. Það sé óvenjulegt og sambærilegt mál hafi ekki áður komið til kasta dómstóla.
Atvik hafi enda gerst á þáverandi heimili hennar þar sem hún hafi verið vistuð á vegum félagsmálayfirvalda og Tinna Guðrún verið umsjónaraðili hennar. Niðurstaða málsins varði mannréttindi minnihlutahóps og þær kröfur sem gera verði til rannsóknar brota þeirra sem standi höllum fæti í samfélaginu.
Þá hafi hún byggt á því að dómur Landsréttar sé rangur að formi og efni. Litið hafi verið fram hjá upplýsingum og gögnum sem hefðu átt að leiða til sýknu og lítið sem ekkert vikið að málsvörnum um sönnun og refsileysisástæður. Nauðsynlegt sé því að dómur Landsréttar fái endurskoðun Hæstaréttar. Loks hafi málið mikla þýðingu fyrir hana.
Endurskoða ekki munnlegan framburð
Í niðurstöðukafla ákvörðunarinnar segir að að virtum gögnum málsins verði ekki séð að það lúti að atriðum sem hafi verulega almenna þýðingu eða mjög mikilvægt sé af öðrum ástæðum að fá úrlausn Hæstaréttar um þannig að fullnægt sé skilyrðum laga um meðferð sakamála. Þá séu ekki efni til að beita heimild sömu laga til að taka mál fyrir í Hæstarétti ef ætla má að málsmeðferð fyrir héraðsdómi eða Landsrétti hafi verið stórlega ábótavant eða dómur Landsréttar bersýnilega rangur að formi eða efni.
Niðurstaða Landsréttar um sakfellingu byggi jafnframt fyrst og fremst á mati á sönnunargildi munnlegs framburðar en það mat verði ekki endurskoðað fyrir Hæstarétti. Beiðninni sé því hafnað.
