„Hvernig geta tæplega 400.000 manns, samfélag á stærð við meðalhverfi í evrópskri borg, rekið sinn eigin gjaldmiðil og seðlabanka, forsetaembætti og fjölda ráðuneyta, óteljandi ríkisstofnanir og ógnarstórt opinbert kerfi á tveimur stjórnsýslustigum? Höfum við einhvern tímann spurt hvort okkar samfélag sé þess eðlis að þurfa þetta allt? Við lifum í leikmynd af stóru ríki,“ segir Halldór Armand meðal annars í pistli sínum.
Kerfið þenst út
Hann bendir á að á höfuðborgarsvæðinu séu 79 kjörnir fulltrúar í sjö ólíkum sveitarfélögum. „En í dag hefur stjórnsýslan lagt samfélagið meira og minna undir sig. Það er eins og henni sé ekkert óviðkomandi; kerfið þenst út vegna þess að það framleiðir sitt eigið mikilvægi.“
Egill Helgason sjónvarpsmaður deilir pistli Halldórs Armands á Facebooksíðu sinni og Eyþór Arnalds tónlistarmaður og fyrrverandi oddviti Sjálfstæðismanna í Reykjavík eru sammála um að Halldór hitti naglann á höfuðið!
Og Óðinn Jónsson blaðamaður segir þessa óskaplegu yfirbyggingu hafa verið sér undrunarefni alla tíð. „En ef einhver hefur sagt að leggja ætti niður forsetaembættið og fækka alþingismönnum, sveitarfélögum og ríkisstofnunum er nánast litið á viðkomandi sem öfgamann. Samtryggingarkerfið, valdasnobb og frændhygli, íhaldssemi, landlægur kotungsbragur og útlendingaótti eru að kæfa okkur.“
Af hverju erum við með alla þessa stjórnendur?
Halldór Armand bendir á að í kosningabaráttunni virðist enginn efast um að það sé kerfisins sjálfs að leysa vandamál þess. En hvað ef kerfið sjálft er vandamálið? „Af hverju erum við með tvö stjórnsýslustig? Af hverju erum við með alla þessa stjórnendur? Alla þessa endalausu titla og yfirvald?“
Og hann kemst að þeirri niðurstöðu að Íslendingar séu uppteknir af því að staðfesta og sanna stöðu sína sem fyrsta heims þjóð með því að stilla sér upp sem algjörri andstæðu þriðja heimsins eða vanþróaðra landa.“
