Ofurhlauparinn Karlotta Ósk Óskarsdóttir hljóp tæplega 750 kílómetra í tíu daga hlaupi í Búlgaríu. Hún hefur slegið sjö Íslandsmet á síðustu níu mánuðum og er hvergi nærri hætt. Til samanburðar er vegalengdin á pari við vegalengdina á milli Keflavíkur og Neskaupstaðar.
Keppendur hlaupa eins langt og þeir geta á tíu dögum, á 785 metra langri braut, og mega hvíla sig inn á milli til að safna kröftum. Hlaupið, sem kennt er við friðarpostulann Sri Chinmoy, fór fram í almenningsgarði í Sofiu, höfuðborg Búlgaríu.
Sló þrjú Íslandsmet í vikunni
Karlotta Ósk hljóp 742,6 kílómetra og sló þar með þrjú Íslandsmet. Hún hljóp lengstu vegalengd sem Íslendingur hefur farið í keppnishlaupi og sló Íslandsmet í 48 tíma og 72 tíma hlaupi. Þrátt fyrir að hafa upplifað mikinn sársauka og þreytu í hlaupinu líður Karlottu ágætlega.
„Ég hef eiginlega bara oft verið miklu verri. Reyndar eru lappirnar allar í skralli, varla nein húð eftir á hælunum og tánum eftir allar blöðrurnar. Jújú ég finn alveg fyrir rosalegri þreytu og verkjum þannig en ég hef oft verið miklu verri. Þannig ég er eiginlega bara ótrúlega upptjúnuð og hress.“
Karlotta hafnaði í áttunda sæti í hlaupinu. Hún heldur ótrauð áfram og stefnir á sex daga hlaup í Svíþjóð í ágúst. Hún segir hlaupin gefa sér kraft og að aðrar áskoranir blikni í samanburði við álagið sem þeim fylgir.
„Það er bara eitthvað sem þetta gefur manni, annars væri maður ekki að þessu. Ég held að þegar maður er búinn að komast í gegnum eitthvað sem er svona ógeðslega erfitt verði allt annað í rauninni bara auðvelt í samanburði. Maður getur alltaf sagt já, þetta er allavega ekki tíu daga hlaup.“
Lagði sig á köldum bedda milli hringa
Karlotta segir markmiðið hafa verið að hlaupa 800 kílómetra. Það hafi ekki náðst að þessu sinni en þó hafi hún lært margt sem nýtist eflaust í framtíðinni. Þá hafi mikill kuldi fyrstu daga hlaupsins sett strik í reikninginn.
„Maður er bara þarna, hring eftir hring, dag og nótt. Svo getur fólk lagt sig í tjöldum, það eru bara svona smá beddar. Fyrstu næturnar fór hitastigið alveg niður fyrir frostmark þannig það var alveg svakalega kalt að reyna að leggja sig inni í þessum tjöldum – maður eiginlega bara fraus.“
Karlottu segist hafa liðið vel á köflum á meðan að á hlaupinu stóð. Áskorunin hafi þó verið mikil og þurfti hún að taka á öllu sem hún átti til að halda áfram.
„Maður var svo þreyttur að ég hefði getað gubbað úr streitu og þurfti samt að drífa mig út á braut um miðja nótt. Þetta var hræðilegt. Þetta er hrikalegur sársauki og þreyta og þetta er eiginlega bara svakalega erfitt.“
„Sársaukinn hverfur á meðan maður er að hlæja eða gráta“
Að sögn Karlottu er mikilvægt að nálgast langar keppnir sem reyna á andlegu hliðina jafnt sem þá líkamlegu með húmorinn að vopni. Hún kveðst hafa fundið fyrir stuðning og samheldni meðal keppenda sem hjálpaði henni að halda áfram.
„Maður reyndi stundum svolítið að gera grín að þessu. Hlaupararnir voru rosalega mikið að standa saman og hjálpa hvor öðrum og ef það var eitthvað fyndið þá gátum við alveg hlegið. Sársaukinn hverfur svolítið á meðan maður er að hlæja eða gráta, það er bæði hægt.“
Spurð hvað felist í undirbúningi fyrir langhlaup af þessu tagi segir Karlotta mikilvægt að æfa sig á hverjum degi.
„Æfingin er að vera eins mikið á fótum á hverjum einasta degi og hægt er. Vera alltaf úti að labba eða hlaupa. Þetta snýst um að venja líkamann á að vera alltaf á hreyfingu. Það er eiginlega bara mesta og besta æfingin fyrir þetta.“
