„Ég kýs ekki þau sem vilja rífa höll barnanna,“ sagði Gunnar Smári þegar hann kvaddi sér hljóðs í spjallhópnum Rauði þráðurinn á Facebook í morgun og beindi þessum orðum væntanlega ekki síst til frambjóðenda til borgarstjórnar.
Eftir tvær klukkustundir hafði færslan uppskorið 50 „læk“ og fimmtán athugasemdir þar sem fram koma ólík sjónarmið þar sem einlægur vilji til þess að leyfa krökkunum að halda kofanum og áhyggjur af öryggi þeirra stangast á.
„Það verður að leyfa þeim að hafa hann í friði.“
„Þarna eru framtíðarbyggingarmeistarar að æfa sig.“
„Auðvitað eiga þau að hafa hann í friði, hægt að hjálpa þeim að hafa hann öruggari.“
Óklárað „meistaraverk“
Kvöldfréttir Sýnar fjölluðu í gær um kofann sem Reykjavíkurborg ætlar að fjarlægja þar sem hann er ekki öryggisvottaður. Rætt var við börn og foreldra sem hafa slegið skjaldborg um „listagalleríið“ eins og krakkarnir kalla bygginguna sem þau sameinuðust um að reisa.
Krakkarnir höfðu ýmislegt til málanna að leggja og sögðu meðal annars nánast alla í hverfinu hafa sett nafn sitt á undirskriftalista þar sem áformum borgarinnar er mótmælt.
Þá var svarið við því hvað þau vilja að verði gert skýrt og skorinort: „Bara ekki taka hann niður, við erum ekki búin að klára hann.“
„Listagalleríið við Lynghagaróló“
Unnar Þór Sæmundsson, sem skipar 4. sætið á framboðslista Pírata, var með þeim fyrstu sem brugðust við spurningu Gunnars Smára og sagði Pírata vera „að róa öllum árum í að verja þetta meistaraverk“.
Oktavía Hrund Guðrúnar Jóns, formaður Pírata, mætti skömmu síðar til leiks á Facebook-vegg sínum þar sem hán tók af öll tvímæli um að hugur fylgi máli frambjóðandans.
„Af öllum þeim verkefnum sem borgin sinnir er að færa eða rífa þetta listagallerí ekki og ætti ekki að vera í forgangi,“ skrifar hún en áréttar um leið að öryggi barna er og eigi ætíð að vera markmið borgarinnar. Þessi kofi, eða réttilega listagallerí, eins og hún orðar það, sé þó „akkúrat það sem við þurfum meira af í borginni. Þetta er menning, list, frábært frumkvæði barna og akkúrat virknin sem mótar skemmtilegri borg.“
Ekki endilega mannvonska
Þá er eitthvað um að virkir í þessum athugasemdum reyni að skera pólitíkina úr snörunni með því að benda til dæmis á embættismannakerfið.
„Þetta er verk freka kallsins í kerfinu, hann þarf ekki að vera háttsettur en ræður einhverju,“ segir í einni athugasemd og í annarri að ofríki „er orðið kerfislægt sem sést best á þessum aðgerðum gagnvart börnum.“
Þá er sjónum beint að Heilbrigðiseftirlitinu: „Kjörnir fulltrúar geta lítið sem ekkert beitt sér í málum Heilbrigðiseftirlitsins sem starfar nokkuð sjálfstætt á grundvelli laga. Ef það á að breyta eitthvað verkefnum, skyldum og öhh stundum undarlegum áhugamálum Heilbrigðiseftirlitsins þá þarf löggjafinn að gera það.“
Þau sem hafa öryggissjónarmið að leiðarljósi velta upp þeim möguleika að ef til vill búi eitthvað annað en mannvonska að baki fyrirhuguðu niðurrifi.
„Væri borgin ekki skaðabótaskyld ef þarna yrðu slys. Eru ekki lög eða reglugerðir sem kveða á um öryggi leiktækja á lóðum borgarinnar. Getur verið að eitthvað annað en mannvonska liggi þarna á bak við?“
Lausnamiðaði Kópavogsbúinn
„Jú, auðvitað. Kemur Reykjavíkurborg ekkert við heldur gildir þetta um öll sveitarfélög. Segjum að barn slasi sig þarna og hljóti varanlega örorku eða dauða þá er Reykjavíkurborg ábyrg þar sem þessi kofi er á landi hennar.“
Þessum vangaveltum er einnig svarað með spurningu: „Er borgin ábyrg ef ég dett um gangstéttarkant og brýt tönn?“
Svarið berst frá Kópavogi og lausn sem myndi firra borgina ábyrgð látin fljóta með: „Ég veit ekkert um það. Veit bara að hér í Kópavogi þurfa öll leiktæki á lóðum Kópavogsbæjar að vera vottuð. Hlýtur að gilda um RVK líka. Lausnin þarna væri að færa kofann inn á einkalóð.“
