Þegar West og félagar nálguðust fjallsbrún Kilimanjaro vafði einn mannanna West í teppi og batt hann á bak sér. Það var of hættulegt að ganga spölinn á höndunum. „Félögum mínum fannst ég krúttlegur,“ segir West.
Spencer West er ekki með fætur. Hann lét það þó ekki stoppa sig í að klífa Kilimanjaro, hæsta fjall Afríku.
Í viðtali við the Guardian segir West að tilhugsunin um að klífa nær sex kílómetra háan tind fjallsins hafi virst fjarstæðukennd en eftir umhugsun, strangar æfingar og líkamsrækt hafi hann ákveðið að láta á það reyna.
„Mér fannst hann genginn af göflunum“
Hugmyndin kom frá stofnanda samtaka sem West vann hjá við alþjóðlega þróunarvinnu í Afríku. Sá hafði klifið Kilimanjaro og spurði West hvort hann myndi ekki íhuga að gera slíkt hið sama. „Mér fannst hann genginn af göflunum, en innan fárra daga fór ég að velta fyrir mér hvort ég gæti það.“
West bað tvo vini sína að koma með sér og stakk upp á því að nota klifrið til að safna fjármagni fyrir hreinu vatni í Austur-Afríku. Við tók árs undirbúningur þar sem West fékk stuðning frá læknum, sérfræðingi í klifri, einkaþjálfara og vinnuveitanda sínum.
Hann segir veðrið hafa verið gott fyrsta dag ferðarinnar. Ætlunin var að hann myndi klifra helming leiðarinnar, með bólstraða róðurhanska á höndunum, og fara hinn helming leiðarinnar í hjólastól. Þegar ferðin var hafin kom hins vegar í ljós að ómögulegt var að nota stólinn.
Erfiðara en við bjuggumst við
„Á sjö klukkustundum fór ég 80 prósent af klifurleiðinni á höndunum á meðan rykið þyrlaðist í andlitið á mér. Okkur fannst þetta öllum erfiðara en við bjuggumst við og vorum kvíðnir fyrir öðrum degi,“ segir West.
Næstu daga var West að hluta borinn í stólnum en gekk á höndum þegar það var mögulegt. Á sjötta degi var kominn mikill vindur, ís og snjór. Landslagið var erfitt yfirferðar, brekkan brött og hæðin gerði hann móðan. West segir félaga sína hafa kastað upp en hann hafi verið í lagi. „Við grínuðumst með að það væri vegna hæðar minnar,“ segir hann.
Föðmuðust og grétu
„Ég gekk restina af leiðinni og á tindinum, þegar við horfðum á nóttina breytast í dag, hrundum við niður, föðmuðumst og grétum,“ segir West.
Hann segir gönguna hafa boðið upp á mörg tækifæri til íhugunar og kennt honum mikilvægi þess að biðja um hjálp.
Spencer West fæddist með sjaldgæfa erfðasjúkdóminn Caudral regression sem veldur því að hluti af hrygg og mænu þroskast ekki. Það varð til þess að fætur hans virkuðu ekki og voru fjarlægðir með aðgerð þegar hann var fimm ára.
Læknar sögðu foreldrum hans að hann myndi kannski aldrei geta setið uppréttur, hvað þá orðið virkur þjóðfélagsþegn.
West vildi prófa allt sem barn og segir foreldra sína hafa verið mjög hvetjandi. Hann lærði að ganga á höndum en ferðaðist líka um í hjólastól og á hjólabretti, eins og aðrir krakkar í hverfinu sem hann ólst upp í.
„Ég er oft spurður: „Hvaðan kemur seigla þín?“ Svarið er að ég hef engra annarra kosta völ – annaðhvort er ég þrautseigur eða ég get ekki lifað lífinu sem ég vil.“
