Ungur hélt Indriði til Berlínar að læra líffræði og verða sameindaerfðafræðingur. Árið var 1982 og Vestur-Berlín var enn þá eyja sem Berlínarmúrinn hlykkjaðist meðfram. Fólk kynti hús sín með kolum og þeir fáu Íslendingar sem þarna voru við nám hittust reglulega eins og skrýtin fjölskylda. Í námi við Freie Universität kláraði hann doktorsritgerð sína um innlimun utanaðkomandi gena í kjarna frumna.

Námsmanninn óraði ekki fyrir að hann ætti eftir að verða embættismaður á vegum Evrópusambandsins lungann úr starfsævi sinni en hann átti eftir að starfa í þrjátíu ár hjá framkvæmdastjórn þess. Í Brussel gegndi hann stöðu vísindafulltrúa og vann í alþjóðlegu vísindaumhverfi að samvinnuverkefnum, stefnumótun og fjármögnun sem sneri að heilbrigðisvísindum og líftækni.

„Í hjarta mínu er ég anarkisti“

Nýverið fór Indriði á eftirlaun en í upphafi alls, við það að klára doktorsgráðu, velti Indriði fyrir sér hvað hann ætlaði að starfa við. „Þá auglýsti Evrópusambandið samkeppni, svokallað concours, fyrir …