Hér á árum áður fylgdust þeir alltaf með talningu á kosninganótt, faðir minn heitinn og Stefán Bjarnason vinur hans. Þeir voru báðir einlægir sósíalistar og studdu gamla Alþýðubandalagið. Félagarnir blönduðu sér sérstakan kosningadrykk sem þeir kölluðu Vodka rot. Það var vodka 75% og hitaveituvatn blandað til helminga. Venjulega voru tölurnar upp úr kössunum þeim ekki að skapi. Afneitun þeirra á raunveruleikann var alltaf í réttu hlutfalli við magnið af Vodka rot sem þeir drukku. Þeir sögðu venjulega að ekkert væri að marka þessar tölur vegna þess að allt mundi breytast með lokatölunum. „Okkar kjósendur skila sér seint á kjörstað svo að þetta á eftir að lagast.“ „Nóttin er ung!“ Þegar lokaniðurstaða lá fyrir og árangur flokksins á engan hátt viðunandi fundu þeir einhverja réttlætingu á óförunum.
Allir sem umgengist hafa drykkjumenn þekkja afneitun, réttlætingu, dyggðaskreytingu og aðrar undankomuleiðir frá sannleikanum. Mér datt þetta í hug um liðna helgi á kosninganótt. Margir frambjóðendur og oddvitar flokkanna bulluðu eins og gleðimenn á fylleríi. Sumir voru í afneitun og töluðu um varnarsigur þótt fylgið væri farið út í buskann. Allir þökkuðu kjósendum sínum og fylgdarliði þótt ekki væri af miklu að státa. Meira að segja píratar sem þurrkuðust út sögðust hafa fundið fyrir miklum meðbyr og engin ástæða væri til að örvænta. Þeir hótuðu að koma aftur að fjórum árum liðnum öflugri en nokkru sinni. Flokkur fólksins missti óvænt megnið af sínu fylgi fyrir einhvern misskilning en leiðtoginn þakkaði þessum fáu kjósendum traustið.
Þegar upp var staðið tapaði enginn nema Guðmundur Árni í Hafnarfirði, gamall félagi minn úr Alþýðuflokknum. Allir aðrir unnu annað hvort góðan sigur eða öruggan varnarsigur. Þetta var eins og einkunnagjöf í nútíma skólakerfi. Allir eru jafnir í miðjumoði samtímans. Ekki er lengur talað um fall eða afhroð í pólitík heldur varnarsigur í óhagstæðu umhverfi. Því miður þekktu pabbi og Stefán ekki þetta orð þótt það sé eins og dregið upp úr vodkaflösku.
