Einu sinni var Framsókn í góða liðinu. Hún sagðist standa vörð um náttúruna, kýrnar og kaupfélögin. Hún var kletturinn í hafinu.
Ef Framsókn var með oss, hver var þá á móti oss?
En svo kom í ljós að flokkurinn sveik lit þegar mest á reyndi. Undir því yfirskini að vernda ætti fiskstofnana, var hann í fararbroddi þeirra ,sem köstuðu eign sinni á óveiddan fiskinn í sjónum. Braskarar undir þeirra merkjum létu líka greipar sópa um kaupfélögin.
Framsókn er nú flokkur án erindis og senn þrýtur hann örendið. Fylgismenn hans eru stofn í útrýmingarhættu og það er ekki auðvelt að greina þá í mannhafinu.
Til að finna þá er reynandi að nota sömu aðferð og við fuglaskoðun og skima fyrir séreinkennum.
Pólitískt göngulag
Löngum var hægt að greina Framsóknarmenn á göngulaginu. Karlfuglarnir tóku stór skref og stigu þungt til jarðar, djúpraddaðir og ábúðarmiklir með hendur fyrir aftan bak. Þeir voru valdamenn í heimabyggðum sínum, kaupfélagsstjórar, útgerðarstjórar, frystihússtjórar og bæjarstjórar.
Rússar, sem sáu eitt sinn tvo Framsóknarþingmenn ganga hlið við hlið frá styttu Jóns Sigurðssonar að Alþingishúsinu töldu af fasinu að dæma að þar færu yfirmenn íslensku öryggislögreglunnar á leið í höfuðstöðvarnar.
Miðjuflokksheilkennið
Annað séreinkenni Framsóknarflokksins var „miðjuflokksheilkennið“, sem er að telja sig ómissandi lím í öllum ríkisstjórnum. Í tíð fyrrverandi formanns Framsóknar, Ólafs Jóhannessonar, var það kallað að vera „opinn í báða enda“ og lýsingin gjarnan eignuð honum.
Framsóknarflokkurinn aðlagaði líf sitt þessum lifnaðarháttum og vann jafnt til hægri og vinstri. En það tók á að sitja lengi klofvega á girðingunni og menn urðu hjólbeinóttir og hruflaðir í klofinu.
Það kom niður á pólitíska göngulaginu.
En miðjuhugmyndin var áleitin. Annar formaður um skamma hríð, Sigmundur Davíð Gunnlaugsson, stofnaði flokk sem hann kallaði Miðflokkinn.
Sá er hins vegar kominn svo langt frá miðju að hann er lentur úti í skurði hægra megin.
Upp á líf og dauða
En nú berst Framsóknarflokkurinn fyrir lífi sínu og þarf á því að halda að í honum heyrist og þá verður hann að hafa málsvara, sem er í kallfæri við fólkið í landinu.
Flokksmenn áttu þess kost að kjósa sér til forystu þingmann, sem flaug í síðustu kosningum inn á þing í Norðausturkjördæmi, einhverju sterkasta vígi flokksins.
En þeir völdu í staðinn fyrrverandi þingmann fyrir Reykjavík sem féll í síðustu kosningum, þegar enginn Framsóknarmaður náði kjöri í Reykjavíkurkjördæmunum
Það er hægt að hækka eða lækka ræðustól Alþingis eftir líkamsbyggingu þingmanns svo þjóðin heyri betur til hans. En það er ekki hægt að fara með stólinn út á götu.
Og svo verður þingmaðurinn að hafa eitthvað að segja sem skiptir máli.
Það er galdurinn.
Höfundur er lífeðlisfræðingur.
